Lago Kortrijk Weide

ZWEMBADTERREUR

Noord-Afrikaans gespuis terroriseert nieuw zwembad.

WANTOESTANDEN NIEUW LAGO ZWEMBAD KORTRIJK

“Quickie mag dan wel fier zijn op zijn ‘130 nationaliteiten’, dit was voor mij absoluut de allerlaatste zwembeurt ever in Lago Kortrijk.”

We kregen een getuigenis van een bezorgde Kortrijkzaan die anoniem wenst te blijven :

Ik kruip niet snel in de pen om mijn ongenoegen te uiten, zeker niet op vlak van politiek en religie, maar dit moet me toch even van het hart. Op donderdag 25 juli voor het eerst, samen met mijn dochter van bijna 3, het nieuwe Lago zwembad op Kortrijk Weide bezocht. Dat veel mensen verkoeling zouden opzoeken omwille van de extreme hitte, daar had ik mij op voorbereid. Groot was echter mijn ontgoocheling, en nog meer die van mijn dochter, toen we bij aankomst om 16u15 de toegang tot het zwembad werden ontzegd. We moesten wachten tot 17u00, dan zouden er pas opnieuw kaartjes kunnen worden aangekocht.

Geen ideale omstandigheden met een klein kind maar bon, we hadden het ervoor over. We zetten ons in de wachtrij met, voor ons, een 10-tal personen van allochtone afkomst (verder absoluut geen inwoners van Kortrijk en omstreken te bespeuren). De ene verantwoordelijke ‘security’ aanwezig, eveneens een persoon van allochtone afkomst, zegt dat iedereen – omwille van het nieuwe ‘Safe Swim zone’-concept zijn of haar identiteitskaart moet laten inscannen. Dat wordt op gelach onthaald bij de individuen voor mij. Ondertussen beginnen van links en rechts steeds meer allochtone personen maar ook enkele autochtone families met kindjes toe te stromen. Die moeten ook wachten. Alleen wachten die laatste netjes in de rij, de anderen kruipen gewoon onder (!) de afsluitingslinten en steken zonder verpinken mensen voorbij die daar ondertussen al meer dan 20 minuten staan aan te schuiven. Daar wordt door de security niet op gereageerd. Enkel één van de 3 allochtone verantwoordelijken voor het inscannen van de identiteitskaarten (waarom moeten er in godsnaam persé 3 personen met hoofddoek die taak uitvoeren?) maakt een opmerking dat er niet voorbijgestoken mag worden. Ze wordt echter in het Arabisch volledig uitgelachen door de ondertussen grote groep mannen (geen enkele Arabische nvrouw te bespeuren). Het ongenoegen bij de families met kleine kindjes groeit, die wachten immers netjes hun beurt af en het is heel warm in de inkomhal.

Iets voor 17u zegt de verantwoordelijke security dat diegene die reeds een identiteitskaart hebben ingescand, mogen doorschuiven naar de kassa’s. Méér dan 40 mannen, allemaal Frans- of Arabisch sprekend, beginnen te duwen. Hoe en wanneer zouden die in godsnaam hun identiteitskaart hebben laten scannen (als ze die überhaupt al bijhebben!)? De security laat gebeuren, wat niet verwonderlijk is uiteraard. Om 17u15, een uur wachtend later, schuif ik met een uitgeputte en bange kleuter aan aan de kassa. De goesting is dan al volledig weg, maar enkel en alleen om mijn dochter haar afkoeling en 20 minuten plezier te gunnen, koop ik een kaartje.

Binnen in het zwembad nog meer wantoestanden: gewelddadige allochtone jongeren van 14 die het peuterbad terroriseren, volwassenen die doen alsof ze de place ownen…
Kortom: na dik 30 minuten heb ik het volledig gehad en is mijn 10,90 EUR erdoor. Terug bij de kleedruimtes merk ik een zee van lege blikjes, snoeppapiertjes en zelfs een potje appelmoes op de grond opengekapt (mét halal kenmerk, jawel). Quickie mag dan wel heel tevreden en fier zijn op zijn ‘130 nationaliteiten in zijn stad’, dit was voor mij absoluut de allerlaatste zwembeurt ever in Lago Kortrijk. Never again. En dat zal voor velen zo zijn vrees ik. Binnen goed 2 maanden geniet geen enkele Kortrijkzaan nog van deze heel mooie faciliteiten. Daar durf ik een nier op verwedden.

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Wolfsschanze van Cadzand

Wouter Vermeersch (Vlaams Belang), fractieleider in de Kortrijkse gemeenteraad, dient klacht in tegen Vincent Van Quickenborne (Team Burgemeester). Volgens Vermeersch toont de burgemeester niet het minste respect voor zijn partij, vloekt en tiert hij, gebruikt hij haatdragende taal en verwijst hij naar de nazi’s, Pol Pot, de KKK, Che Guevara, Adolf Hitler, Doctor Goebbels, Fidel Castro en Steve Stevaert telkens als Vlaams Belang aan het woord is in de gemeenteraad.

Wouter Vermeersch in razernij ontstoken : “Dat de politieke crapuul Van Quickenborne niet het minste respect toont voor onze negenduizend Kortrijkse kiezers zegt alles over de man, als mens en als politieker. Van Quickenborne is een vulgaire postjesjager, een luljanus, een vat vol haat, misprijzen en rancune, omwille van het verlies van duizenden stemmen aan onze partij. Met zijn nazi-verwijzingen toont Van Quickenborne wie hij diep van binnen is : een onverdraagzame potentaat, een politieke Frankenstein, een heethoofdige schurk, in één woord een gevaarlijk personage die de brutaliteit en onbeschaamdheid tot zijn handelsmerk verheven heeft. In vergelijking met Van Quickenborne waren nazi kampbeulen nog maar beginnelingen. In naam van hoog verheven idealen rechtvaardigt hij machtsmisbruik, haat, gesjoemel en dreiging met geweld. En zo’n hatelijk sujet is dus burgemeester van Kortrijk. Zo kan het niet verder. Ik klaag Van Quickenborne aan wegens haatdragende verwensingen, verwijzingen naar Adolf Hitler, Pol Pot en Steve Stevaert, en dreiging met geweld aan mijn persoon, dat van mijn vriendinne en van mijn negenduizend kiezers. De klacht werd ingediend bij een uitheemse politiezone, met name ene uit Limburg, omdat ik besef, en dat weet hier iedereen, dat van Quickenborne in staat is om alle politiezones van de Vlaanders om te kopen. Ik heb er niet veel hoop in want ook de staande en zittende magistraten uit onze contreien zijn de beste maatjes van de burgemeester van Kortrijk. Elke avond, tot diep in de nacht, worden met Van Quickenborneoog in oog in oog met belangrijke Kortrijkse rechtenmannen, daglichtschuwende complotten gesmeed aan de toog van de beruchte afspanning Paleitje aan ’t Kortrijks tribunaal. Dat weet ik uit goede journalistieke bron. De Kortrijkse persjongens en -meiskes pleisteren namelijk graag aan dezelfde toog, in de nabijheid van hun broodheren uit de politieke en gerechtelijke wereld. Het zijn slapjanussen die alleen maar over plaatselijke moorden, caféruzies, fatale liefdeshistories, schietpartijen, branden en de velo-fratsen van schepentje Axel Weydts hun gazet volschrijven, maar de grensoverschrijdende politieke drijverijen en verderfelijke spelletjes van de burgemeester en zijn meelopers onder de korenmaat steken. De maat is vol, ik wil Van Quickenborne politiek castreren. Via ondergrondse Kortrijkse burgerjournalisten verneem ik dat hij zeer veel euroots op tafel wil gooien voor ‘speciale wensen’ ten aanzien van zijn vrienden in de magistratuur, om ten alle prijze zijn afzetting als burgemeester te voorkomen. Meer kan ik daar voorlopig niet over vertellen.”

Vanuit zijn stacaravanne in zijn ballingoord in Cadzand, gechaperonneerd door zijn moeder en schoonmoeder, reageert Van Quickenborne : “Het klopt dat ik Vermeersch en zijn trawanten in de gemeenteraad al meermaals voor neonazi’s heb uitgescholden, tot groot jolijt van de nette raadsleden, die dan telkens minutenlang onder hun bank liggen te schuddebuiken van plezier. Vermeersch is een loser, ik noem hem een politieke wasserettekoning of de hauptman van een massagesalon met gebronzeerde Noord-Afrikaanse scharrelmeiden die de buitensporige erotische fantasmen van hun Vlaams Belangers klandizie tot volvoering brengen en dat weet hij ook, maar het duurt nog even vooraleer hij zich wil gedragen als een fatsoenlijk mens. Zo heb ik hem in de gemeenteraad van 1 juli verweten dat hij goed de orders van de Wolfsschanze van wouldbe Hitler Van Grieken opvolgt en dat is ook zo. Dat hij daarvoor een klacht tegen mij indient kan mij geen bal schelen. Ik heb mijn connectie’s en vriendjes bij politie en gerecht, niemand kan mij iets aandoen, niemand. By the way, op een stadsreceptie noemde Vermeersch mij eens een avontuurlijk aangelegde politieke hoerenbok. Dat was na het hijsen van vijf Omers, een verzachtende omstandigheid. Ik heb daar nooit veel spel over gemaakt. Ik ben een verdraagzaam mens. En nu roept mijn schoonmoeder, ze ligt in monokini te zonnebaden, hier op de plage van Cadzand, ik moet haar met ambre solaire inwrijven. Cadzand is een paradijs van Hollandse landelijke wellust.”

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

De Bourgondiër in Q

Burgemeester Vincent Van Quickenborne pleit voor Bourgondische coalitie.

‘Beste van rechts en links gecombineerd’

De Kortrijkse burgemeester Vincent Van Quickenborne wil op Vlaams niveau het liefst een Bourgondische coalitie zien ontstaan. Een coalitie dus tussen zijn partij, N-VA en SP.A, zo zei hij in ‘De Ochtend’ op Radio 1.

Van Quickenborne : “Een Bourgondische coalitie biedt enorme opportuniteiten.
Die coalitie bestaat al sinds 2013 in Kortrijk waar de liberalen al zeven jaar samen met sossen en de Vlaemsche Nazionalisten in het bestuur zitten. Dat werkt erg goed omdat dat het beste van links en van rechts combineert. Wel zit ik zwaar onder de knoet van schepentje Philippe De Coene, een onverdraaglijke sos die de échte burgemeester van Kortrijk wordt genoemd, en daar is iets van waar, geef ik toe. De Coene trekt in onze stad alle macht naar zich toe. Hij slaagde er bijvoorbeeld in het waanzinnig project van de Vork van vijftien miljoen euroots, een zogezegd sociaal restaurant, door mijn strot te duwen, maar dat is nu gelukkig verteerd. Ik kon mij als burgemeester handhaven. Nu zit neonazi Wouter Vermeersch, die moet luisteren naar de bevelen van zijn Wolfsschanze, in de gemeenteraad, wat een ferme domper op mijn levensvreugde is. De verkiezingen van 26 mei hebben ook aangetoond dat mijn ster aan het dalen is, het is opletten geblazen. Met de Vlaemsche Nazionalisten in het Kortrijks bestuur heb ik geen problemen, meer dan goedmoedige meelopers kan ik ze niet noemen. Schepentje van cultuur Axel Ronse, een quasi inhoudsloze bevoegdheid, is blij als een kleuter en kan nu cumuleren met een parlementair zitje zoals ik dat doe, wat financieel mooi meegenomen is. Axel moet zich alleen maar zes jaar lang trachten onledig te houden met het verleggen van papieren en proberen om Kortrijk de Europese hoofdstad van de cultuur te maken, een krankzinnige opdracht, en Axel kan er zes jaar lang zoet mee gehouden worden. Als schepentje van financiën is Kelly Detavernier een gedroomde keuze. Van financiën weet ze evenveel af als een warme pruimentaart, maar Kelly is enorm populair in de kringen van de Kortrijkse snobs en andere spelmakers, behalve in haar geboortedorp Bissegem, waar Kelly ferm over de kwatongen loopt en ze derhalve, volgens de geruchten, iets minder populair en welkom schijnt te zijn. Kelly wordt in haar schepenpostje rechtgehouden door Nathalie, onze gedegen stadsdirectrice. Met de sossen moet je altijd opletten, het is gevaarlijk kersen eten met politieke maffioso De Coene. Sossen willen de belastingen altijd meer verhogen dan wat wij al deden, jaren geleden, en dat heeft ons gehalveerd van 25 naar 12 procent. Ik wil mijn politieke carrière niet onder de kiesdrempel eindigen en weer advocaatje gaan spelen. Dat is alles wat ik daarover te zeggen heb. En nu wacht mijn schoonmoeder, ’t eten is gereed.”

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Souad

Souad Abihi regisseert ‘diversiteit en inburgering’ in Kortrijk.

Op voorstel van burgemeester Van Quickenborne wordt ene Souad Abihi uit Harelbeke vanaf 2 september programmaregisseuse ‘diversiteit en inburgering’ in de stad Kortrijk. Souad (29 jaar) is van Marokkaanse origine en stond op 26 mei op de VLD kieslijst voor het Vlaams parlement.

Souad Abihi staat ook bekend als Hshoema, Marokkaanse lapnaam voor ‘beschamend’, ‘gênant’, ‘pijnlijk’…Marokkanen zijn grappig en creatief in die dingen.

Burgemeester Van Quickenborne wil vaart steken achter de diversiteit in zijn stad. Hij reageert streng maar rechtvaardig. Vincent zegt : “Kijk, in mijn stad zitten we opgescheept met 133 verschillende nationaliteiten, een onoverzichtelijke baaierd van rassen, kleuren, culturen, godsdiensten, gewoonten en gebruiken. Meestal voelen die gewoonten en gebruiken nog middeleeuws en achterlijk aan en dat is ook zo. Dat moeten we respecteren, ook wij waren ooit achterlijk, zo’n vijfhonderd jaar geleden. We zijn nu beschaafd, avantgardistisch, rijk en welvarend, kortom, het blanke ras is superieur. Wat niet wil zeggen dat we onze gekleurde, gebronzeerde, gespikkelde en zwarte Kortrijkse medemensen met misprijzen moeten bekijken of hen discrimineren. Daarom heb ik het verbod uitgevaardigd, op straffe van een Gas-boete van 58 euroots, om in onze stad nog het woord ras, neger, makak, muzelman, wahabiet, zwartzak, chassidist, oostfronter, bruinaard, neonazi, asielzoeker, illegaal, exoot, vreemdeling, roodhuid, migrant, bosaap, Noord-Afrikaan, transmigrant of allochtoon te bezigen. Voortaan bezigen we, als geciviliseerde en nette Kortrijkzanen, het woord nieuwkomer of nieuwe medemens of nieuwe Kortrijkzaan, en voor mensen met een ander kleurtje bezigen we de uitdrukking ‘gekleurde mede-Kortrijkzaan’. Ook het stigmatiserende woord blanke vervangen we door witmens. We betonen het allergrootste respect voor de 133 verschillende nationaliteiten in onze stad, ze zijn een ware verrijking voor de steriele Kortrijkse gemeenschap die vervallen is in bloedarmoede, verkalking, apathie, homoseksualiteit en incest. Een injectie met vreemd en anders gekleurd bloed zal de Kortrijkse bevolking een nieuwe impuls geven om de lethargie te doorbreken en de grandeur van weleer te herwinnen. Onze witte Kortrijkse meiskes moeten zich laten bezwangeren door een gekleurde nieuwkomer uit Afrika, Azië of Zuid-Amerika. Het mag ook eentje uit Cuba of Noord-Korea zijn. We moeten de 133 nationaliteiten in Kortrijk koesteren, ze met de witte Kortrijkzanen verbinden en meer uitspelen en hun middeleeuwse tradities positief aanwenden, zodat zij zachtjes en geleidelijk en zonder veel geweld de 21ste eeuw binnenglijden. Dat ik zelf mijn dochter Beau tegen mijn goesting in het hagelwitte en elitaire Kinderland van Don Bosco steek, daar kan ik niets aan doen, het was de eis van mijn schoonmoeder uit Waregem. Anders was ik een aan lager wal geraakte single gebleven, een clochard zeg maar.”

Een betere verstandhouding en sociale cohesie tussen alle culturen, ook de meest achterlijke in Kortrijk, staat hoog op de agenda bij het stadsbestuur van Team Burgemeester, de Sossen en van Axel Ronse van de N-VA, die een opportunist is zonder het zelf te beseffen, het siert de jongen. De nette mens Ronse staat stijf van politieke correctheid, maar wou zelf niet het slachtoffer worden van een megamoskee die aanvankelijk dreigde in zijn woonomgeving neergepoot te worden. Axel is een verloren gelopen tsjeef en volgens supertsjeef Mark Eyskens is de hypocrisie de grootste aller tsjevendeugden en de meest miskende. Hahaha. De stad stelt bijgevolg in dat kader een programmaregisseuse ‘diversiteit en inburgering’ aan.

Hoe Souad het wil aanpakken, weet ze absoluut zelf nog niet. Ze zegt dat ze het later wel uit zal leggen. Later. Ze zegt : “Ik moet eerst bekomen van mijn benoeming en nieuwe uitdaging. Ik ben heel blij want in az groeninge zat ik op een dood spoor. Ik moest godganse dagen papieren verleggen en nieuwe mapjes aanleggen in verschillende kleurtjes voor telkens nieuwe papieren, die ik dan rond moest dragen naar de verschillende diensten op de onderste verdieping, waar zo’n tweehonderd andere papierverleggers eindeloze stapels papieren aan het verleggen waren. Dat verdiep heeft daar een bijnaam : het verdiep K, van Kafka. Grappig, dat wel, maar ik was het kotsbeu. Ik ga de nieuwe uitdaging met gedrevenheid, idealisme, positiviteit en een glimlach aan. Verduidelijking volgt over enige maanden, en eerst neem ik nog twee maanden congé payé in mijn moederland, diep in de Sahara, aan de overkant van de Méditerranée.”

Souad Abihi heeft 7 zussen en een broer, allemaal geboren en gespogen marokkaantjes. Een doordeweeks Noord-Afrikaans gezinnetje van middelbare grootte uit het putje van de Sahara.

Hun ouderlijk huis in de Tientjesstraat in Harelbeke is berucht als ‘het huis met de zeven huwbare dochters’. Stuk voor stuk bekoorlijke schoonheden zonder grenzen. Licht gebronzeerd en uitdagend. Een onuitputtelijke bron van verbazing, verwarring, nieuwsgierigheid, verrukking en hilariteit.

Geplaatst in Humor, stadhuisroddels | Een reactie plaatsen

Wolfsschanze

Burgemeester Van Quickenborne aangeklaagd voor haatmisdrijf, bedreigingen, laster en eerroof tegenover Kortrijkse raadsleden van Vlaams Belang.

Vanuit zijn stacaravanne in Cadzand en gechaperonneerd door zijn mama en schoonmama reageert de burgemeester als door een wesp gestoken.

Eerstdaags op deze sympathieke blog.

Geplaatst in Humor, stadhuisroddels | Een reactie plaatsen

Daktuintjes

Kortrijk onderzoekt maatregelen om stad hitte- en koudebestendig te maken.

Schepentje Wout Maddens zocht donderdag uit hoe warm het in Kortrijk en haar deelgemeenten is. De temperaturen waren om 15 uur 32 graden onder de bomen op ’t Plein, 40,2 graden in het voortuintje van zijn villaatje aan de Mimosalaan en ruim 54 graden in de zon op de pui van ’t stadhuis. Samen met landschapper Denis Dujardin beveelt Wout hoe Kortrijk zich in de toekomst moet wapenen tegen de hoge Opwarming.
Wout is waarnemend burgemeester terwijl Van Quickenborne, gechaperonneerd door zijn moeder en schoonmoeder in bikini, ligt te bronzeren op het strand van Cadzand, het Hollandse Knokke. Anouk en de kids zijn er ook bij, zij het terloops.

Met de opwarming van Kortrijk en de steeds extremere temperaturen dringen maatregelen zich op om steden hittebestendig te maken.

Schepentje Wout Maddens : “Er is al veel geschreven en gewreven over de gevolgen van deze warmte voor dieren, planten en mensen, én over tips om ermee om te gaan. Maar hoe gaat dat in onze stad aan de Leie? Hoe warm is het écht in onze stad? En is het warmer op de markt en de koeiemarkt , een stedelijk hitte-eiland. Ook mijn straat is veel te warm en in de winter veel te koud. Mijn vrouwtje klaagt daar steen en been over. ‘Doe er godverdomme iets aan, Maddens, ge zijt toch schepentje voor bouwen, wonen en klimaat, of gaat ge wachten tot ge burgemeester zijt in 2025 misschien, dat duurt nog veel te lang. Of anders verlaat ik het echtelijk dak en trek ik naar Gent, waar ik veel intieme vriendjes gekweekt heb, dus welgekomen ben.’ Ik moet op mijn tellen passen en ga draconische maatregelen tegen de opwarming en afkoeling van onze stad treffen. Onze Kortrijkse landschapper Denis Dujardin is een fanaticus als het op klimaat aankomt, en hij zal me helpen om Kortrijk hitte- en koudebestendig te maken.

Het is duidelijk dat verschillende soorten groen een positief effect kunnen hebben op het klimaat van Kortrijk.

Maddens gaat verder : “De stad zet zich ook actief in op vergroening bij de aanleg van straten en pleinen. Ik wil heel onze stad compleet, randgemeenten inbegrepen, autovrij maken, het wegdek en alle beton uitbreken en alles vol bomen en ondoordringbaar struikgewas zetten. Alles in het wild laten groeien. Denis is al plannen aan het uittekenen en bomen aan ’t bestellen. Op Kooigem platse was het 41 graden en in Bellegembos maar 27. Allemaal het bos in om het zogenaamde ‘canyon-effect’ waarbij fijn stof en de zure regen wordt opgehouden, te vermijden. En dan heb ik nog niet over het ozongat. Waarnemingen van Denis hebben aan het licht gebracht dat dat gat boven onze stad het grootste van heel de vlaanders is. Dat kan beter, t.t.z. kleiner. In de middenberm van de Burgemeester Lambrechtlaan zijn de bomen bijvoorbeeld in losse groepjes geplant, een vergissing, ze moeten over heel het wegdek staan, zure regen valt meestal daar waar men het minst verwacht.”

In de meer bebouwde gebieden is ook dak- en gevelgroen van belang.
Denis Dujardin : “Kwalitatieve groendaken helpen volop mee aan de buffer tegen het stedelijk hitte-eiland, met hun grote bladmassa hebben ze meer koelingskracht dan straatbomen of geveltuinen. Niet enkel op hoger gelegen daken, maar ook op ondergrondse parkings zijn er groendaken. Denk maar aan de Houtmarkt, een mooi voorbeeld van een divers beplante daktuin in het publiek domein. Groene ‘retentiedaken’, waarbij hemelwater op het dak wordt opgevangen als bron voor de daktuinen, hebben ’s zomers een hoger koelingseffect en ’s winters een opwarmingseffect, zowel voor de dieren, de planten als voor en Kortrijkzanen. Daarom ben ik voorstander voor verplichte groendaken en geveltuintjes.”

Schepentje Maddens : “Inderdaad. Zo is dat. Wij stimuleren de aanleg van groene daken, bomen, struikgewas en geveltuintjes met een premie van 25 euroots per vierkante meter en 5 euroots per boompje. Maar dat volstaat blijkbaar niet. Veel te weinig Kortrijkzanen happen toe. Daarom wil ik de verplichte aanleg van een groendak voor wie een plat dak heeft, en een geveltuintje invoeren vanaf 1 januari 2020. Verder moeten in alle Kortrijkse voortuintjes, naast een karrewiel en tuinkabouter, minstens vijf zilverberken staan, gegroepeerd welteverstaan. En alle plastieken tuinkabouters worden vanaf nieuwjaar zonder pardon in beslag genomen. Entre parenthèses, tuinkabouters in volkstuintjes en voortuintjes worden door de elitaire culturalisten en Kristof Jonckheere van Buda Kunstencentrum met dédain bekeken. Ze worden op hetzelfde niveau geplaatst als stationromannetjes en de volkse theateropvoeringen van de Zorgelozen van Geert Six. ‘Ontoelaatbare kitsch’ roepen ze. Maar ik beschouw die kabouters als een soort Duchamp-achtige en dadaïstische uiting van verbeeldingskracht en van een nostalgische terugkeer naar de onbezoedelde natuur van onze verre voorouders. Een bierton die dienst doet als brievenbus evenwel, vind ik er ver over. Kortom, dak-gevel-en voortuintjesgroen versterken de biodiversiteit en het uitzicht van de stad, ze houden de opwarming in de zomer en de afkoeling in de winter tegen en ze zijn een uitstekend middel tegen de zure regens in de tussenseizoenen. Ook het ozongat boven onze stad zal er wel bij varen”, aldus het schepentje.

Bij onze laatste ontmoeting met schepentje Maddens, als waarnemend burgemeester, leek de man in zak en as te zitten. Hij moest een vernissage van een Be-Part kunsttentoonstelling in Broelkaai zes inleiden en leek totaal overstuur. De Kortrijkse culturalistische beaumonde was aanwezig en klampte het schepentje aan met de vraag waar de échte burgemeester uithing en waar het veganistische schepentje van cultuur Axel Ronse. Dat wist Maddens niet of hij had zwijgplicht. Met deze omzwachtelde uitleg wekte Wout een zekere weerzin op bij de top van de aanwezige culturo’s, bij de echtgenoot van afwezige Isabelle Dejaegere en bij de over het paard getilde wouldbe artiest Rik Vermeersch uit de beemden van Meulebeke. Een wonderbaarlijke man die dankzij zijn familienaam zich rijk boerde met het slijten van nepkunst aan goedgelovige pseudo kunstconnaisseurs, een artistieke valsemunter die zot is van eigenwaan en onuitstaanbaar bij de ware artiesten die er wèl toe doen. “Ik ben persoonlijk niet verzot op de man, hij loopt zo weg met je vrouw, zij het niet de mijne, en daar heb ik een afschuw van”, zei de man van Isabelle, na drie glazen goedkope cava met een gratis bonnetje.

Iemand anders, een man van middelbare leeftijd, op het eerste zicht ook een connaisseur, die zich niet voorstelde, zei : “Ik ga geen kwaad woord van die Vermeersch zeggen, want hij is, naar mijn aanvoelen, diep van binnen in-goed, en zijn kunst is betaalbaar en eerlijk voor mensen van een lagere financiële en culturele klasse, en meer ga ik dus over de man niet vertellen. Tranen verschenen in zijn ogen. Even later liepen wij een dame uit de hogere klasse met een felrode paraplu met bloemetjes tegen het lijf. Zij vertoonde een zekere blijmoedigheid en beweerde een hele kamer vol kunst van Rik te bezitten. “Vertel op”, zeiden wij. Ze zei toen, op zijn Hollands : “Nou mijne heren, dat ga ik niet doen, hik. Ik kom uit Zwolle, Rik is mijn kunstgoeroe en ik wil niet het risico lopen iets over de man te vertellen dat aanleiding zou kunnen geven tot praatjes en geruchten. Ik heb trouwens te veel goedkope cava met gratis bonnetjes binnen. Saluut! Hik.”

Dat is Kortrijk.

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Giovanny

Op het kabinet van de Kortrijkse N-VA schepentjes Axel Ronse en Kelly Detavernier is een nieuwe medewerker aan de slag. Giovanny Saelens, een snaak van 27 jaar uit Heule gaat aan het werk als raadgever voor de schepentjes en volgt meteen enkele belangrijke dossiers op. Giovanny volgt Steven Lecluyse op, die zijn kabinetspijp aan Maarten gaf na de pandoering van 14 oktober. Steven is nu professioneel funrunner.

Giovanny is ook de voorzitter van Jong N-VA Kortrijk.

Alhoewel de Kortrijkse N-VA op 14 oktober een afstraffing kreeg en drie zeteltjes ten gunste van Vlaams Belang verloor, en één schepenzeteltje moest inleveren (van drie naar twee), behoudt het partijtje vier voltijdse kabinetsleden, op kosten van de Kortrijkse belastingbetaler.

De gelukkigen zijn : Giovanny Saelens, Christian Verdin (van wie kwatongen beweren dat de man geen Vlaams-Nationalist pur sang is), Anke Seynaeve, de beminnelijke poulain van Axel Ronse van wie Axel stapelzot schijnt te zijn, en de onweerstaanbare, enigszins uitdagende Fabienne Tuyttens, op wie heel ’t stadhuis verslingerd is, burgemeester en schepentje Arne Vandendriessche, beruchte vrouwenconnaisseur, inbegrepen. Een bijrolletje als zinnenprikkende schoonheid in een horrorprent van Johan Vandewoestijne is op Fabienne haar lijf geschreven.
Vier kabinetards voor twee schepentjes, giet maar uit in ’t Kortrijks stadhuis.
Schepentje van cultuur Axel Ronse is in de wolken over zijn nieuwe aanwinst.

Axel : “Ik ben zeer content dat Giovanny gestart is op ons kabinetje, waar ik, om de tijd te doden, ook exposities inricht voor de betere Kortrijkse zondagsschilders, heel leuk. Tijdens de campagne had Giovanny zijn inzet al bewezen en was ik ervan overtuigd dat hij een aanwinst zou zijn. Ik beschouw hem als mijn politieke opvolger. Alhoewel ik slechts één bevoegdheid heb, namelijk Kortrijk in 2030 culturele hoofdstad van Europa maken, is mijn kabinetje voor Giovanny de ideale leerschool en zal de jongen, naast Anke, in mijn bureau veel belangrijke papieren leggen en verleggen. Anke blijft mijn absolute oogappel, en smeuïge roddels over ons zullen er altijd zijn in deze kleine provinciestad aan de oevers van de Leie.”

Ook schepentje Kelly Detavernier is dol enthousiast en wordt al een beetje vochtig bij de gedachte aan de komst van het jonge potente veulen Giovanny.

Kelly : “Ik kan bijna niet meer wachten op zijn intrede in mijn bureautje. Ik ben ik een beetje zot van ambitieuze knapen van wie ik bijna hun moeder zou kunnen zijn. Voorganger Steven Lecluyse vertrok met de noorderzon, dat is geen verlies. Roddeltanten op de stadhuis noemen mij nymfomaan, maar zover zou ik het niet durven drijven. Bezie mij eerder als een amateur van hoofse knapenliefde, van toptalenten met een zwak voor vrouwelijke schoonheden van middelbare leeftijd. Een piepjonge casanova op mijn kabinet zal niet alleen mijn zinnen blussen, maar mij ook aansporen om het goede te doen, het kwade te laten en het nog beter te doen voor de mensen van Kortrijk. Ik ben er zeker van, we gaan ons amuseren voor ’t algemeen belang. Ik ken Giovanny als iemand die niet alleen politiek, maar ook emotioneel, intermenselijk goed op de hoogte is, en avances ga ik niet uit de weg, het fleurt mijn dag op. Giovanny deinst niet achteruit voor vrouwelijke charme, frivoliteit en gedoseerde erotiek. Dat kan ik de jongen ruimschoots bieden. Naast het inhoudelijk werken op mijn dossiers verzorgt Giovanny ook de communicatie van zowel mijn kabinetje als van N-VA Kortrijk. Ik kan hem goed gebruiken, zowel figuurlijk als letterlijk”, grijnst schepentje Kelly tot slot met een vette knipoog.

Giovanny glundert : “Ik ben Axel en Kelly dankbaar voor de kans die ik hier krijg om mee te werken aan onze lokale dossiertjes en aan de wederopstanding van de vergane Kortrijkse grandeur. Er staan veel boeiende uitdagingen en schone dagen voor de boeg, zoals onze kandidatuur voor Culturele Hoofdstad van Europa. Samen met de collega’s gaan we ons volledig voor smijten!”, besluit Giovanny, die vooral naar de wereldse Kelly uitkijkt (altijd provocerend geprangd in een tweedehands D&G broekske van twee maten te klein), als naar een tot over haar oren verliefde schoonmoeder.

Dat belooft voor Qlown Town !

Geplaatst in stadhuisroddels | Een reactie plaatsen

Caron

Bart Caron van Groen (64) krijgt een eretitel in het Vlaams parlement. De Markenaar wordt ere-Vlaams volksvertegenwoordiger. Om voor die titel in aanmerking te komen, moet je minstens twaalf jaar gezeteld hebben. Bart Caron voldoet aan die voorwaarde. Hij zetelde van 2004 tot 2019 als Vlaams parlementair.

Caron was West-Vlaams lijstduwer voor Groen met de verkiezingen op 26 mei, maar bazuinde uit dat hij geen nieuw mandaat meer ambieerde in de actieve politiek. Hij haalde als lijstduwer nog 3.587 stemmen, te weinig om verkozen te zijn. Had hij genoeg stemmen gehaald, zou hij misschien toch nog zijn parlementszeteltje ingenomen hebben. Alles hing af van financiële berekeningen, liet hij na drie duvels tussen de lijntjes horen. Nog 5 jaar een royale parlementaire wedde, uittredingsvergoeding van 234.000 euro en pensioen. Hoe dit maximaal te combineren was een klusje voor zijn accountant. Het dilemma stelde zich niet, Caron werd niet verkozen en trekt 234.000 uittredingsvergoeding, waarna hij zal genieten van een 5-tal gecumuleerde pensioenen. Niet slecht voor een linksgroene jongen die heel zijn leven een hondenleven leidde en zich afsloofde voor de belangen van de planeet en de besognes van de kleine man.

Bart doorliep een viertal politieke partijen vooraleer hij definitief een financieel onderkomen vond bij de groenen. Zijn politieke carrière begon in 1999 bij toenmalig minister van Cultuur Bert Anciaux en zijn opvolger Paul Van Grembergen van de Volksunie, eerst als raadgever en nadien als kabinetschef. In 2004 kwam Caron zelf op voor de Vlaamse sp.a-Spirit-lijst in West-Vlaanderen. Als opvolger van Renaat Landuyt belandde Caron toen in het Vlaams parlement. Na de verbrokkeling belandde hij bij Spirit, wat op een fiasco uitdraaide. Als politiek dakloze zocht hij daarna een postje bij de sossen, maar politieke maffioso De Coene, die zich bedreigd voelde, stak daar een stok voor. Tot Caron in 2009 bij de toen wegkwijnende groenen, die zonder kopman zaten, werd binnengehaald. Sinds 2009 zetelde hij voor Groen in het Vlaams parlement.

Er is altijd veel hoongelach opgestegen en veel kritiek geweest op groene jongen Caron, die een opportunist tot in de kist werd genoemd. Nu hij met volle teugen geniet van zijn uitbundige financiële status, lacht Bart zich bijna een breuk met de jaloerse criticasters. Zijn vijfde duvel hijsend in zijn Markse stamkroeg grijnst hij : “Ach, laat ze de pleurus krijgen, de chagrijnigaards, skol !”

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Joost

Joost Fonteyne, nieuwe artistiek directeur van Klarafestival

Het Festival van Vlaanderen Brussel Internationaal (Klarafestival) is verheugd de aanstelling van Joost Fonteyne aan te kondigen als nieuwe artistiek directeur.

Joost Fonteyne bouwde ruime ervaring op in diverse culturele organisaties: kunstencentrum Limelight, Happy New Ears, kunstencentrum Buda, Festival van Vlaanderen Kortrijk en meer recent als medestichter en directeur van de genre-overschrijdende muziekorganisatie Wilde Westen. Dat parcours liet hem toe om verantwoordelijkheid te nemen, een ruim internationaal netwerk uit te bouwen en vaak, in samenwerking met partners, tal van boeiende en succesvolle projecten te realiseren. Meer en meer lag de focus, onder meer als bezieler van Festival van Vlaanderen Kortrijk, op klassieke en hedendaagse muziek. Samen met zijn team wist hij een stevig uit de kluiten gewassen en druk bijgewoond festival uit te bouwen en wist hij met zijn programmatie ook steeds jongeren en jonge generaties aan te spreken.

Joost werd geselecteerd uit 30 nationale en internationale kandidaten; gediversifieerde profielen met een bijzonder rijke ervaring. Joost Fonteyne wist door zijn visie, kennis en ervaring sterke geloofsbrieven voor te leggen. Voorts heeft hij over de jaren een groot nationaal en internationaal netwerk weten op te bouwen en geniet hij een ruime waardering. Bovendien heeft, Joost over de jaren een unieke zin voor het bedenken en programmeren van avontuurlijke en hedendaagse concepten weten te ontwikkelen met vele verschillende formats en concepten. Tot slot, voelen we ons, als organisatie aangesproken door zijn innemende, warme persoonlijkheid, zijn sociaal maatschappelijk empathisch vermogen en zijn algemene drang naar vernieuwing. Als omroepfestival zal hij voorts bijzondere aandacht besteden aan de inzet van nieuwe technologieën en de mogelijkheden dat dit biedt.

Daarnaast was het comité onder de indruk van zijn inspirerende, innoverende en verbindende visienota dat de titel droeg “Wij zijn allemaal samen”. Deze visie vertrekt vanuit de gedachte dat het festival een feest is en borduurt voort op de eigenheid van Brussel als multiculturele hoofdstad. Met zijn artistieke visie wenst hij klassieke muziek en het festivalgebeuren te verbinden. Voorts wil hij ook inzetten op de huidige maatschappelijke thema’s als diversiteit, gender balance en jong talent kansen geven.

Joost Fonteyne:
“Ik ben mijn collega’s, de organisaties en Kortrijk dankbaar, maar de tijd is rijp om mijn expertise in een nieuwe omgeving te delen. Klarafestival is een toonaangevend festival dat tegelijkertijd artistiek scherp is, internationale projecten combineert met het beste wat Vlaanderen te bieden heeft en binnen de boeiende smeltkroes Brussel werkt. Die Brusselse context is mij niet helemaal vreemd. Het wordt een fijn weerzien met de diverse festivalpartners, en niet in het minst met vitale partner Klara. Klarafestival zal in de komende zes jaar zijn artistieke scherpte bewaren, maar tegelijk aandacht hebben voor maatschappelijke thema’s, de diversiteit van de Brusselse samenleving en een sterke Europese verankering. Met heel veel goesting zet ik mijn tanden in de toekomst van het festival.”

Chantal Pattyn, netmanager Klara:
“Joost is een avontuurlijke programmator met een heel brede muzieksmaak. Hij is bovendien een bruggenbouwer met een uitgesproken visie op de hoofdstad van Europa. Het Klarafestival, dat met zovele partners samenwerkt, zal onder de auspiciën van Joost nog meer de hand uitsteken naar dat zo diverse Brussels publiek. Ik wens hem een prachtige tijd toe.”

De voorzitter, Michel Vermaerke namens de Raad van Bestuur:
“Met aanstelling van Joost Fonteyne zijn we verheugd verder te kunnen werken op het kwaliteitsvol aanbod dat Klarafestival tot hiertoe wist te brengen. We zijn overtuigd nieuwe paden te kunnen inslaan en te verbreden naar een ruimer publiek vanuit de beleving en de traditie van klassieke muziek.”

Joost Fonteyne zal bij Klarafestival van start gaan op 1 november 2019. Dit in onderling overleg met Kortrijk en afhankelijk van de noden van Klarafestival.

De benoeming door de Raad van Bestuur is er gekomen op voorstel van een bijzonder selectiecomité aangevuld met opinies van experten Chantal Pattyn, netmanager van Klara (VRT) en Jan Briers, Stichter-Bestuurder van het Festival van Vlaanderen en de huidige artistiek directeur Hendrik Storme. Dit selectiecomité is samengesteld uit acht leden van de Raad van Bestuur en een vertegenwoordiger uit de jongerenraad van het festival en de algemeen directeur. Het comité werd in zijn werkzaamheden deskundig begeleid door Karsten De Clerck van Egon Zehnder en Marc Ramault van Cross International.

Geplaatst in berichten uit de pers | Een reactie plaatsen

Vliegt de Blauwvoet ?

Mijn stad hangt vol Vlaemsche Vaandels zonder rode klauwen (en dat is niet echt ok).

Jezus Christus, dacht ik, toen ik maandag van hoog Kortrijk naar Heule fietste. Mijn stad hangt vol zwart-gele Vlaemsche Leeuwen. Zonder rode klauwen dan nog. Dus Vlaemsche Leeuwen van de separatisten, de republikeinen, de Belgiëhaters en andere fascisten, zwartzakken of hun nazaten. Wat is hier dan gebeurd, godslasterde ik ? De rit van het werk naar huis duurt zo’n 20 minuten. Voordeel van fietsen is dat het je zuurstof geeft. Zuurstof om na te denken.

Stel, zuchtte ik, dat ik in het buitenland op vakantie zou zijn. En ik zie een stad vol regionale vaandels naar aanleiding van hun regionale feestdag. Ik zou het vast charmant vinden. Bijvoorbeeld Catalonië en Puigdemont. Of Baskenland, Schotland, Bretagne, Wales, Quebec, Occitanië, enz. Negen kansen op tien zou ik een lokaal dorpsplein opzoeken om samen met de ‘locals’ hun feestdag te vieren en veel pinten te pakken of bottels lokale rode wijn. Dat dus wel, herpakte ik me al fietsend.

Het is dus echt wel ok om te vieren samen met de gemeenschap waar je je mee verbonden voelt. Maar niet gelijk hoe natuurlijk. Omdat je er deel van uitmaakt, of omdat je er toevallig op reis bent, ja dat wel. Maar te Kortrijk stelt er zich een levensgroot probleem. Leeuwenvlaggen zonder rode klauwen zijn vlaggen van de fascisten en van de collaboratie, wat ik dacht met wortel en tak uitgeroeid te zijn in onze beste stad van de Vlaanders. En op die zogenaamde plechtigheid aan de Maagd, vol nazaten van de Oostfonters en Vlaemsche fascisten doet het stadsbestuur en Quickie dus mee ? En dus heb ik er geen vrede mee dat mijn stad vol hangt met Vlaemsche zwartgele leeuwenvodden zonder rode klauwen op de vooravond van 11 juli. De Vlaemsche feestdag. De stad van de Groeningekouter en Gewijde van Dampierre. De zelfverklaarde bakermat van de Vlaemsche ontvoogding. Daar walg ik van.

En toch.

Ik zit deze tekst te op mijn Olivetti 82 van 1968 te typen op het geïmproviseerde terrasje van mijn nederig nieuw rijtjeshuis. Terwijl ik overspoeld word door selfies vanop diezelfde Groeningekouter. Samen met onze burgemeester en met de Vlaemsche Minister President Betteke ad interim. Maar ik zit dus op dik drie kilometer van het feestgedruis. Hoe komt het toch dat ik, die mezelf graag een fiere Vlaming noem, me niet kan identificeren met het feestgebeuren van deze avond? Het is niet dat ik feestjes niet leuk vind…Ik ben een feestvarken als het erop aankomt. Naar ik verneem waren mijn medestanders Matti en Philippe Azijn wèl bij de Maagd aanwezig, zonder mijn toelating. Dat kan beter. Maar bon.

Laat me nog dit zeggen. Zolang Vlaanderens eerste burgers en Minister President Betteke de Vlaemsche identiteit vorm geven door zich kotsend af te keren van Walen, Brusselaars, gebronzeerde vreemdelingen, linkse ratten, Belgicisten met hun vod en moffen uit de Oostkantons, zal ik me nooit met hen één voelen. Nooit, jamais, never, niemals ! Over my dead body !

Wel voel ik aandrang om me vanavond fiere Vlaming te noemen, maar met mate en met een krop in de keel. Op mijn eentje op mijn geïmproviseerd terrasje, langs de ijzerweg, een bak gekoelde Duvel binnen handbereik, uitkijkend op afzichtelijke Vlaemsche koterijen van mijn marginale overburen, typisch Vlaemsch janhagel dat zich op deze Vlaemsche feestdag ligt te bezatten en aan mekaars vrouwen frunikt. En blij dat ik in dit land nog steeds mag zijn wie ik ben, een politiek-correcte, welopgevoede, goed doorvoede, hoog opgeleide, diepgroene en nette Vlaming van het soort waarvan er helaas nog veel te weinig rondlopen, en dat ik dit ongegeneerd mag neertypen op mijn Olivetti 82 van 1968 en wat ik diep van binnen voel en denk.

Vliegt de Blauwvoet ?
Storm op Zee !

David Duimeloot

Geplaatst in Humor, Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Jeunisme bij de tsjeven

POLITIEK AFSCHEID VAN KORTRIJKSE CD&V 4.0

Bij de Kortrijkse tsjeven krijgt de wissel van de macht, na de gemeenteraadsverkiezingen, een gelaat. Ex-burgemeester Stefaan De Clerck en de ex-schepentjes Christine Depuydt en Alain Cnudde nemen afscheid van de gemeenteraad. Ze slikten in oktober een zwaar verlies. Van 15 naar 7 zeteltjes. Pijnlijk.

AANZET TOT STEVIGE VERNIEUWING EN VERJONGING ! 

Stefaan De Clerck (68 jaar oud) : “Vandaag nemen we met 3 CD&V gemeenteraadsleden ontslag als lid van de Kortrijkse gemeenteraad, na vele jaren lokaal politiek mandaat. We zijn voorstanders van het jeunisme pur sang en willen de kans bieden aan nieuwe jonge talenten om zich met veel energie te smijten voor de mensen van Kortrijk. Ik ben 68 en toucheer als voorzitter van Proximus zo’n 180.000 euroots per jaar, weliswaar bruto, maar ik trek ook nog uit mijn advocatenpraktijk en Mine ook, plus een paar bijverdiensten en mandaatjes her en der. Om maar te zeggen, we zitten niet op droog zaad aan de damkaai. Daarenboven, onze vijf nakomelingen zijn de deur uit, alhoewel we er onlangs weer een financiële kopzorg bijgekregen hebben. Onze zoon Felix werd als directeur van Kunstenpunt aan de deur gezet, die zit nu wel op droog zaad. Felix is geen hoogvlieger, op geen enkel gebied, zeker niet politiek, alhoewel de jongen het van zichzelf wel denkt, triestig. Een nieuwe topfunctie waarbij hij zich niet krom hoeft te arbeiden, ligt niet voor de hand. Dus, kunnen we iets anders als liefhebbende ouders, dan onze zoon geldelijk bij te staan ? De armzalige zitpenningen van 220 per maand van de gemeenteraad, daar zal het bij ons niet op aankomen. Ik sta mijn zeteltje af aan Mia Cattebeke, een oudere jongere van 63, op de drempel van haar pensioen. Mia wil er nog een lap op geven. Dat noem ik jeunisme met een twist. Ik ben dankbaar dat ik Kortrijk 18 jaar mocht dienen, ik ben trots op mijn realisaties. Binst mijn burgemeesterschap ben Ik een paar keer voor de hogere roeping van het ministerschap gegaan en mijn sjerp doorgegeven aan Lieven Lybeer, de grootste onbenul uit de Kortrijkse politieke geschiedenis. Dat was de allergrootste stommiteit uit mijn carrière. Lybeer, die amper kan lezen en schrijven, te dom is om hooi te eten, maakte van onze stad een intellectuele woestijn, een ontwikkelingsgebied, en daar heeft politieke woesteling Van Quickenborne dik van geprofiteerd om zich met een putsch meester van het stadhuis te maken, wat een crapuul. Was ik maar in Kortrijk gebleven, was ik nu nog burgervader. Ik vergeet ook nooit de pijnlijke geschiedenis van vier oktober 2005, toen ik maandenlang van samenzwering en corruptie met de Vlericks werd beschuldigd. Min of meer onterecht natuurlijk. Dat heeft me getekend en tot op vandaag lijd ik eronder, daar sommige politiekers en doordeweekse Kortrijkzanen mij nog altijd met de nek aankijken. Zelfs Van Quickenborne gelooft niet in mijn gedeeltelijke onschuld. Toch val ik niet langer ten prooi aan mijn gekwetste eigenliefde, wil ze niet meer wreken, het gaat me voortaan alleen nog over de overwinning van mijn opvolgers op schavuit Van Quickenborne, met zijn afzichtelijk politiek mombakkes, bah. Maar bon, de geschiedenis zal oordelen, ik stond en sta nog altijd langs de goede kant ervan. En Mia zal mijn groots werk verder zetten.”

Ook Christine Depuydt, 55 jaar oud, is fier als een gieter dat ze al die jaren voor het belang van de mensen van Kortrijk heeft mogen leven en werken. Het beste van zichzelf heeft mogen geven.

Christine Depuydt : “Het is natuurlijk in zekere zin met hartepijn dat ik mijn pijp aan Maarten geef en mijn zeteltje doorschuif naar een oudere jongere, in de figuur van Turbo-jongen Benjamin Vandorpe, die nog maar de 47 voorbij is, de aanstormende jeune premier van de Kortrijkse tsjeven. Geen echt jeunisme, maar Ben is nog niet stokoud en zijn démon de midi is voorbij volgens zijn vrouw. Hopelijk overleeft hij in de slangenkuil van Kortrijk. Zelf heb ik me 18 jaren lang gesmeten, mijn gezin verwaarloosd en mijn strafadvocaat Jan mijne man werd voor mij een vreemde man. ik herken hem nog nauwelijks tussen de lakens, ons liefdes-en geslachtelijk leven is niet meer zoals weleer, staat op een laag pitje, niet meer om over naar mijn schoonmoeder te schrijven. Na mijn aftreden zet ik Jan weer op een pied de stalle en Jan is altijd bezig, is het niet met moordenaars, mensensmokkelaars of cocaïnedealers, dan met de grote avant-garde kunst. Ik heb de hulp van Dirk De Wachter ingeroepen en vind de echtelijke liefde wel terug. Benjamin is een waardige opvolger, een jongen die de klepel weet hangen en zich een breuk denkt over hoe onze partij weer op de sporen te zetten. Hij mikt op het burgemeesterschap in 2025, na het intermezzo met de putschist Quickie. Zoals iedereen weet is Felix De Clerck een totale miskleun, al mag ik dat niet al te luid uitbazuinen, en er wordt ferm gegniffeld wanneer zijn naam weer eens valt. Ik wil niet een van die mensen worden die voor altijd op zijn stoel blijft zitten. Het is aan Vandorpe, die een mooi gezinnetje heeft opgebouwd, laten we hout vasthouden, om in mijn achtergelaten gat te springen en zich als een lemming met doodsverachting in de Kortrijkse politieke ravijn te storten. Ik blijf zelf beschikbaar, zij het na mijn uren in het onderwijs en niet meer tijdens de uren dat ik aan mijn liefhebbende man zal besteden. Jaloezie was een beest waartegen mijn man is moeten blijven strijden tijdens mijn 18 jaren afwezigheid, alles voor het wel en wee van de mensen van Kortrijk. Jaloezie is de grootste aller kwalen, ik bleef 18 jaren hondstrouw, we hebben het samen overleefd, Jan en ik.”

De derde fakkeldoorgever is de 48 jarige Alain Cnudde. Gewezen schepentje van Noord-Zuid, kinderopvang, gezin en vrijwilligersbeleid. Ook voor Alain zijn het 18 heel zinvolle lucratieve jaren geweest. Cnudde, die vroeger aan het loket van de christelijke ziekenkas zat, viel na de putsch van Van Quickenborne in een zwart gat en zonder inkomen, maar met de nodige relaties geraakte Alain weer aan de bak in het schoonheidssalon van zijn vrouw. Gesneden brood voor de mislukte dandy. De onnavolgbare Kortrijkwatcher (viert op 15 augustus a.s. zijn 80ste verjaardag met een volksbarbecue in het begijnhof) beschreef Alain, destijds toen hij nog schepentje was, als volgt : ‘Cnudde is de Berlusconi van Kortrijk. Telkens ik hem tegen het lijf loop, is het alsof hij uit een welzijnskliniek komt. Versace zonnebril in het haar, roze pull over de schouders, D&G sjaaltje rond de nek, gebronzeerd als een Marokkaan, strak in het oranje pak en hagelwitte Nike sneakers. Melkwitte smile en gehuld in een walm van dure parfum. Een zekere hooghartigheid is de man niet vreemd. Zijn specialiteit bestaat erin een raadslid publiekelijk uit te kafferen als zijn wanbeleid onder de loupe wordt genomen. Spelmaker Alain houdt van luxueuze snoepreisjes op kosten van de Kortrijkse belastingbetaler. Tot in Azië toe. Hij is een man de ongebreidelde levensvreugde, zijn leermeester Berlusconi achterna. Kortrijkse vrouwen zijn gek van het schepentje. Hij beleeft dan ook de meest komische avonturen, de gekste toestanden zijn hem niet vreemd, niemand verveelt zich in zijn gezelschap en veel dames verkeren in de mening dat ze voor hun leven verliefd op hem kunnen blijven. Alain vereenzelvigt zich niet zonder schaamte met de grappen en grollen van de Italiaanse grootmeester en de onechte politieke liefde. Intelligente mensen doorprikken die façade, maar dat is niet het geval bij zijn vrouwelijke partijgenoten, inzonderheid de schoonste, lichtzinnigste en gewilligste, zij blijven hem aanbidden. Ach, in zekere zin hou ik van de man.’ Aldus Kortrijkwatcher, 10 jaar geleden in een bui van milde spot. Kortrijkwatcher, alias Frans Lavaert, is een connaisseur op het gebied van gekunstelde politiekers en zwoele vrouwen in de politiek en daarbuiten. Schepentje Alain Cnudde wordt opgevolgd door het van de straat opgeraapte ex-schepentje Filip Santy, die de 60 gepasseerd is. Van vernieuwing en jeunisme gesproken ! Na zijn schepencarrière onder De Clerck, geraakte Santy aan lager wal, aan de drank, op den dool, sukkelde van het ene in het andere armoedzaaierspostje tot hij, via noodhulp, bij Sabine de Bethune, 61 jaar oud, onderdak vond in een halftijds papierverleggerspostje, waar hij genoeg verdient om niet in de vierde wereld van Kortrijk te verzeilen. De verjonging en vernieuwing zet zich bij de Kortrijkse tsjeven door met het oprakelen van krasse knarren die op de drempel van hun pensioen en het ouderlingentehuis staan. Een opzienbarend en nooit gezien maneuver in de plaatselijke politieke geplogenheden.

Professor politicoloog Nicolas Bouteca, een notoire linkse rakker van de UGent, schrikt zich een hoedje bij de jongste tsjeventoeren in de stad Kortrijk.
Nicolas : “In mijn carrière heb ik al veel gezien, maar nog nooit dat vernieuwing en verjonging in de politiek doorgevoerd wordt door het vervangen van afgedankte schepentjes door gescleroseerde knarren die op een steenworp van het rusthuis staan. Ik betwijfel ten zeerste of deze vervanging zal bijdragen tot de wederopstanding van de CD&V vier punt nul, die volgens mij terminaal is. Daarenboven valt het op dat de 60-jarige Jean de Bethune, eveneens aan het einde van zijn latijn en met zijn gecumuleerde pensioenen in zicht, niet opstapt. De vraag is of de Bethune, een drinkebroer buiten categorie, nog potent genoeg is, niet alleen thuis onder de lakens, maar ook in de Kortrijks stadhuis, om nagels met koppen te slaan. Ik twijfel sterk. En je kan als partij hem ook niet meteen aan de deur gooien. Hij weet te veel, heeft veel geld en zijn macht strekt tot bij Filip en Mathilde. Er zijn heel wat interne spanningen bij de tsjeven van Kortrijk. Die zullen niet verdwijnen door drie afgedankte zakken te remplaceren door drie andere zakken die nog amper recht kunnen staan. Mijn mening, als kenner van de Kortrijkse politiek, is dat Stefaan De Clerck niet zo negatief afstraalde, maar de in de doofpot gestoken vieroktoberzaak heeft het heilig vuur uit hem gejaagd en hem finaal genekt. Zelfs in Kortrijk wreekt catacombenpolitiek, samenzwering en corruptie zich op de lange duur. Stefaan is het slachtoffer geworden van zijn machts-en geldzucht, zijn conspiraties en zijn honger naar ons-kent-ons politiek gesjacher, totdat het net zich om hem sloot en hij de handdoek moest gooien. Zijn eigenaardige politieke zeden en gebruiken hebben van hem nu een politieke woestijnbewoner gemaakt. Maar er is hoop met Benjamin Vandorpe, geen pastoor, maar een jongen zonder tsjevengezicht en zonder ervaring, met een sociaal hart, ruimdenkend, spontaan, innemend, niet al te frivool en verheven boven de wouldbe intellectuelen in de partij, genre Deseyn, Vanhoenacker en Soens, die hem met raad en daad willen bijstaan of de grond inboren. Ben is geen dweper, geen spotter, geen vrouwenloper, geen pilarenbijter, geen jezuïet, koestert voor niets of niemand modieuze bewondering, neigt niet naar het uitzinnige, het buitensporige, maar laat zich graag zacht ironisch en licht spottend uit over alles wat van groot belang is in en buiten de politiek en de partij, en dat maakt van hem de primus inter pares van de Kortrijkse CD&V vier punt nul.  Een crème van een politieker. Ik voorspel de man een mooie toekomst, als hij zich weet te gedragen naar de wensen van zijn partijbonzen en van de Kortrijkse politieke diergaarde.”

Geplaatst in Humor, Talk of the town | Een reactie plaatsen

Het Trio !

Beste Jarretel de Courtrai !

Ik vernam dat je dinsdag de dag van je leven hebt beleefd met het beruchte Kortrijks Republikeins-Separatistisch Trio. Voorwaar, verre van een trio nette mensen !
Dat was weer veel te lang geleden, samen optrekken, een trio vrijbuiters uit de politieke diergaarde van Qlown Town !

Er werd nogal wat afgelachen en uitgelachen en zeer politiek-incorrecte praat verteld, ver voorbij de grenzen van politiek fatsoen, lachen met de Muzelmannen, de Hollanders, met de homoot’s en met Betteke en haar Belgische dweil, om nog van de negationistische Jodenkluchten te zwijgen, waartegen bij de inquisitie van de frigide trut Els Keytsman klacht werd neergelegd, volgens de geruchten. Maar er zijn zoveel geruchten ! 

Ondanks de hogere scholingsgraad van het politiek geweldenaarstrio, dat zich verheven voelt boven het ruige steuntrekkende lompenvolk en boven de Kortrijkse weldenkende middenmotersklasse, verviel het trio op het zomerterras van een illegaal Koerdenduo, alras in bakerpraatjes, dronkemansparlé en leugenachtige beschouwingen over het gebrek aan seculiere intelligentsia in muzelmannenwereld. Over de Chassidistische Joden werden obscene Nietzschiaanse grappen uitgewisseld, die de toets met de geboden en verboden van de gedachtenpolitie niet zouden doorstaan.

De dubbele moraal en de wereldverbeterige opmerkingen van het jongste trio-lid vergalden op het einde van het drinkgelag en de inheemse würsten, de vriendschappelijke, bijna intieme sfeer, die gaandeweg tussen het trio gegroeid was tijdens de lange en afmattende busreis met hindernissen en verstekelingen, en de gesprekken die daaruit voortvloeiden. 

Lang was de dag in elk geval genoeg, en met een hoge graad van desillusie omwille van de teloorgegane vriendschapsbanden.

Om ad rem te blijven, bezorg ik je nog wat leesvoer van Houellebecq en de nooit verzonden brieven van Hugo Claus aan Frans Lavaert en Philippe De Coene. Doordesemd met de fijnste spot en humor.

Wie weet zit er binnenkort een busrit in naar Tbilisi, ook een mooie stad.
Het kan tegenwoordig helemaal volgens de regels van de sharia.
Misschien geraak jij er wel gratis binnen, maaltijden incluis.

Je frère ennemi,
gewezen lid van het Trio

Geplaatst in Lezersbrieven | Een reactie plaatsen

Jeunisme

Hoe de CD&V ‘verjonging’ werkt !

De Clerck, (68), Depuydt (55) en Cnudde (48) geven de pijp aan Maarten.
Worden zij vervangen door krasse knarren Vandorpe (47), Cattebeke (63) en Santy (60) ?
Of : hoe het jeunisme zich doorzet bij de Kortrijkse CD&V…

Eerstdaags op de geliefde Jarretelle blog.

Geplaatst in scherts | Een reactie plaatsen

Zwemkom Lago

Bericht aan de Kortrijkse bevolking van sportschepentje Arne Vandendriessche :

Samen met de stad en zwemkomuitbater LAGO nemen we extra veiligheidsmaatregelen in Kortrijkse zwemkommen.

Omdat er de voorbije week een meute ‘jongeren’ van Noord-Afrikaans-Arabische obediëntie de Kortrijkse zwemkom Lago Kortrijk Weide teisterde met handtastelijkheden tegenover jonge meiskes in bikini, diefstallen en bedreigingen tegenover de redders en het personeel, nemen we samen met zwemkomuitbater Lago drastische maatregelen.
Dit weekend zullen er permanent een half dozijn speciale bewakingsagenten en een patrouille klabakken bewapend met stroomstootwapens en pepperspray aanwezig zijn in en rond de Lago zwemkom. Verder hangen er maar liefst 36 veiligheidscamera’s met gezichtsherkenning tot 300 meters ver van het zwemparadijs. Wie nog een poot durft uitsteken naar de meiskes in bikini van twaalf jaar en hun broek wil aftrekken, of aanstalten maakt om zijn bidtapijtje naar het oosten uit te rollen, zal door onze pandoeren met harde hand en de nodige pepperspray worden aangepakt en meegepakt voor verhoor. Daarna door de procureur met een strenge vaderlijke vermaning weer op straat worden gezet. Die zwemkomcrimineel riskeert dan een levenslang zwemverbod in al onze zwemkommen. Ook dat van Heule.

Vanaf volgend weekend zullen alle bezoekers, wit, gespikkeld, of gebronzeerd, zich moeten aanmelden met hun identiteitskaart. Er zal een foto van hen worden genomen en vingerafdrukken. Daarna zullen ze al hun kleren moeten afgeven en naakt gefouilleerd worden tot in de aars toe, met een ledlamp. Wie lelijke manieren in de zwemkom heeft zal zijn kleren niet terugkrijgen en in zijnen bloten aan de deur worden gezet. Kreeg je een zwembadverbod of maak je amok, of zit je aan de jonge meiskes of oudere vrouwen in bikini, dan kom je op de zwarte lijst en geraak je er nooit meer in. Elke dag zullen bovendien verschillende klabakkenpatrouilles patrouilleren in en rond de zwemkom tot een kilometer of drie ver.

Met deze draconische maatregelen willen we paal en perk stellen aan de aanrandingen en bedreigingen en rooftochten van Noord-Afrikaans-Arabische crapulenbenden en ervoor zorgen dat iedere bezoeker ongestoord kan genieten van de allermooiste en grootste zwemkom van de Vlaanders.

Arne VdD, sportschepentje van Kortrijk

Geplaatst in Schepenenpraatjes | Een reactie plaatsen

Ranja !

INGEZONDEN STUK

‘t Was bijna zes uur gisterenavond maar… Ranja is volgens een Kortrijkse stadslegende de beste pijpster van West-Vlaanderen en ze kleedt zich dan nog uitdagend sexy ook. Ze woont gelukkig niet in Molenbeek.

Maar Ranja zag het ook en ze zag ook dat ze haar bril niet nodig had om mijne Charletan te zien…

Ik vertelde haar over mijn weekprobleem en over mijn ondraaglijke solitude en al en Ranja vroeg mij of ik ooit al hoorde van het pijpverhaal uit de St Maartenskerk dat over haar de ronde deed…
Ik antwoorde van ja.

Toen zei ze dat alles van dat verhaal waar was en ze sloot af met de woorden: ‘stel je dan nu maar voor dat je in de St Maartenskerk bent’.
Ze had Charles Bukowski herlezen en nam mijn hongerige lul ter hand, prevelde een schietgebedje voor onzenlievenheere en begon eraan. Zevenentwintig centimeters. Het was hemels, toen ze me deepthroatte, ze kokhalsde, dacht ik dat ik het kerkorgel hoorde spelen en het speelde zowaar. Ik ging niet voor het zingen St Maarten uit.

Wie laat zich nu tatoeëren door een tattooartiest die gepijpt wordt door Ranja, een pittig duivelinnetje met een zo goed als onbevredigbare wonde van de zonde, vroeg ik me af. Ze noemen haar The Queen of Pheip, een neukdoos pur et dur. Ik tatoeëerde Ranja aan haar pruim die terzelfdertijd gelikt werd door Geoffrey, een ontaarde kontenbonker en pruimenlikker buiten categorie. Mijn oude maat Geoffrey, weggejaagd uit een verbeteringsgesticht, likt en poept gelijk ne pastoor. Ik kon niet anders dan vaststellen dat Ranja onder haar witte jurk een goudkleurige tanga en mauve jarretels aanhad en ik verbood Geoffrey om hem uit te trekken, ie moest die tanga maar een beetje naar de kant duwen, en de jarretels over zijn kop trekken, dat likt beter. En zo verliep zoals te verwachten en te voorzien was. Ranja gaf haar pruim, Geoffrey bezat ze op zijn manier, en ze tierde en tuitte van genot, bovenaards : ‘O0h..Aah..uuch…ja, lik godverdomme, lik beveel ik, dieper zeg ik, die tonge, dieper, ik ja..ik kom Geoffrey,  ik kom…jezus christus, ik, godallemachtig, ik kom ik !’

Ik zie dat nog graag een gouden tanga en om dat dan zomaar achteloos op de grond te smijten, ik vind dat jammer. Na Ranja haar pruimtattoo en een half dozijn bottels veuve cliquot later, ik laat mijn euroots graag rollen, gingen we nog eentje gaan drinken in mijn favoriete zomerbar de Utero, alwaar we, het is bijna niet te geloven, de beruchtste viespeuk van Qlown Town tegen het lijf liepen, de oude sater Gauthier, in zijn jonge vlegeljaren Le Beau de Courtrai genoemd. Een hoerenbok met avontuurlijke aanleg. De Kortrijkse meiden vielen weerloos ten prooi aan de listen van deze minnelijke gangster. Onweerstaanbar was hij, met hele trossen meiden in zijn zog, aan iedere teen minstens tien. Zijn devies luidde : ‘alles moet kunnen, als het maar lekker is en leuk blijft’. Ik heb veel bijgeleerd aan die overjaarse meidenlieverd die vlugge en onpersoonlijke seks verafschuwde als de pest. Rien que vider son sac was niet genoeg, Le Beau de Courtrai was een seksuele epicurist.

Helaas, Gauthier is nu een oude zeurderige zak van een vent geworden, een rioolrat met een vitrioolpen die heel Qlown Town door de drek en de riolen trekt, en er niet voor terugdeinst de Kortrijkse politiekers het bloed van onder hun nagels te pesten en ze uit te schijten voor zakkenvullers, nieweirds, klootzakken, bandieten, sjacheraars, ritselaars, karhengsten, janhagel, leprabulten, negers, verraders, neuropaten, netenlikkers, oudewijvenneukers, jarreteldellen, cocaïnesnuivers, uitmelkers, pothoeren, pedofielen, dronkaards, onbenullen en straathoerenlopers die nooit klaar komen. Schepentje De Coene noemde hij ooit een vetgemeste impotente os die zijn zakken vulde met zwarteslavinnensmokkelgeld uit de zwarte kassen van de sossenvakbond. Dat was wel geen leugen, maar het koste Gauthier zeven dagen cachot in complete afzondering in Ieper. Later heeft hij dat nooit meer gezegd of geschreven, maar wel blijven denken. Wat een courageuze kerel !

Gauthier zag Ranja en hij zag mij en wist onmiddellijk wat er gebeurd was.
Hij kent ook de St Maartenskerk legende natuurlijk, ik denk zelfs dat hij het was die in de sacristie van het hele gebeuren de getuige was die er later over schreef.
Ik vertelde Gauthier, de ruwe geile woesteling van weleer, dat heel de legende klopte en zei hem zich naar de toiletten te begeven en daar zijn oudemannenfluit door dat gat in de wand te steken (het woord gloryhole begrijpt de impotente zak niet) en even te wachten, dat ik de onversaagde Ranja ging sturen. Ranja twijfelde geen seconde, een verschrompelde fluit, een niemendalletje, dat was al eventjes geleden. Onder de leuze alles kan, alles mag, niets is verboden, alles is mogelijk, deed Ranja plichtsbewust wat van haar verwacht werd. Ze trok de vermoeide en afgeleefde fluit van Gauthier manhaftig door het gloryhole en zoog tot tranen toe bewogen. De volbrenging van haar duivelslust verschafte Ranja een onuitspreekbaar genot en ook de oude Gauthier verliet welgezind de plaats van de zondige extase.

Het hoeft niet alle dagen kerremesse te zijn of even dramatisch te eindigen in de Uterobar, er zijn best leuke en lieve meiden zoals Ranja, en er is daar al menig erotisch fantasme tot volvoering gebracht, zoals gisteren weer.

Vandaag wordt het nog leuker want ‘k moet naar een barbeque bij een andere stadslegende, bij weer een ander lief.
Tobia, de mesjogge mokke van de Redbull, met haar langoureuze sirenenzangen.

En ik heb nog geen date, wie gaat er met me mee ??? Niet boven de 23.
Alle kandidatuurstellingen via PM, geen oude meeten, geen homoot’s, geen anorexiawijven, geen lesbo’s, geen cocaïneverslaafden, geen seksuelen, geen motherfuckers en geen transgenders.

FUCK THAT SHIT !

Ondertussen zit mijn Russinne nog steeds in Rusland, beweert ze, maar ze beweert zoveel !
‘k Zal ’t maar geloven zekerst ?

Mike Romain Tattoo
de beste Tattoo in town !

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Blacky, Turbo en de anderen…

“Onderzoek naar oorzaak brand zwembad kan nog jaren duren” (Elewin Werbrouck, Lago).

De eerste twee nieuwe glijbanen van het zwembad Lago Weide in Kortrijk openen niét tegen de zomervakantie, zoals eerst voorzien. Beheerder Lago werkt een nieuwe planning uit.

Lago-man Elewin Werbrouck kronkelt zich in alle richtingen.

Werbrouck : “Kijk, ik wil mij niet langer hullen in een verdacht zwijgen. De oorzaak van de brand van drie maanden geleden is officieel nog niet gekend. Officieel. Het onderzoek van de gerechtsexpert loopt. De gerechtsexpert neemt zijn tijd om het grondig te doen, want er zijn veel betrokken partijen. Misschien sleept het nog jaren aan, maar inmiddels doen we voort. Er is ook veel te bespreken beeldmateriaal. De expert, die deze week nog naar het zwembad kwam, gaat alle hypotheses na. Ik weet dat geruchten gaan dat de oorzaak wel gekend is en men het niet durft zeggen. Volgens sommige bronnen zou de brand veroorzaakt zijn door een stommiteit van een goedkope en onbekwame aannemer die aan de elektriek werkte, maar er geen verstand van had en bij aansluiting van de werfstroom op de netstroom geen rekening hield met de kleuren van de kabels en zo kortsluiting veroorzaakte. Anderen uit de omgeving van de experten beweren mordicus dat de brand aangestoken werd door een afgedankte pompier die pyromaan werd. Zelf begin ik nu ook te twijfelen aan de communicatie van onze directie, die per se wil laten uitschijnen dat er geen stront aan de knikker is. Voorlopig geven we het onderzoek alle tijd, al duurt het nog vijf jaar. Er wordt stilletjes gehoopt dat iedereen het zal vergeten zijn, nadat de vijf glijbanen eindelijk zullen openen tegen het voorjaar van 2020. Ze zullen de naam dragen van blacky, johny turbo, duo slide, abyss en eentje met oude autobanden. Och, de oorzaak, wie ligt daar dan nog van wakker ? Het grote knaagdier tijd zal alle herinneringen aan de rampzalige brand wegvreten.”

Geplaatst in Humor, Talk of the town | Een reactie plaatsen

Courtrai-La-Morte

Lezersbrief

(Bruges) COURTRAI-La-Morte

Het is in het alwetend verlichte brein van de fietsdictator Herr Axel Weydts tot een kortsluiting gekomen. In Vlaamse termen de ziekte “Hoogmoedis maximus”

Deze ziekte krijg je als je verstand in regelrechte tegenstelling staat tot je eigendunk en hoogmoed.

Er was echt niet meer nodig in zijn goddelijke alwetendheid dan een verordening op te stellen betreffende de fiets…in zijn taal “das fahrrad” weil…. Ordnung muss sein!!
Autos sind in unserer sterbende Stadt verboten
(awel da wil zeggen geen auto in Axel Weydts ZIJN stad. A.W. verlichte despoot bij de genade van Vincent VQ.

AXEL en zijn MASTERPLAN:

Voor die enkele toeristen die nog naar de “dode stede Kortrijk” durven komen en dit zonder de verplichte fiets, voorziet zijne Hoogheid Prins Carnaval Axel borden in 4 talen en dat op iedere invalsweg naar de dode stede:

Iedereen met een glimlach op de fiets of je krijgt een boete van 58 €.
Jeder mit einem Lächeln auf dem Fahrrad oder Sie bekommen eine Geldstrafe das sind 58 Euroots
Everyone with a smile on the bike or you get a fine of 58€ (Brexit ??)
Tout le monde avec un sourire sur le vélo ou vous obtenez une amende 58 Euro

DE MIDDENSTAND

De middenstand van Kortrijk kan de boom in zegt Zonnekoning Axel Weydts. 
Hij gaat geen euro minder op zijn riante rekening krijgen (als salonsocialist kan dat tellen) eind van de maand of er nu 11-12 of 15% minder winkels zijn in de dode stede. Axel W. heeft in zijn goedheid beslist dat: Die schooiers in de boetieks en cafés van stad moeten maar hun auto verkopen en een fietske kopen op zijn bevel. En er is maar 1 regel die telt namelijk Axel W. zijn wil is wet

Beste vriend Jarretel, ik verlaat mijn Promenade des Anglais hier in Nice en kom terug in Kortrijk wonen want ik heb het gat in de markt ontdekt.
Ik ga 20 Brabantse trekpaarden kopen en 10 koetsen. Op die manier draag ik bij tot de groene waanzin en in tijden van nood kan ik de Groene en de Rode Broeders met een lekke tube vervoeren met mijn paardentram.

Ah jarretel, ik hoorde van mijn broer uit de shopping in Kuurne dat ze daar met een groot probleem zitten. Geen dictator met een fiets of koets maar een uitbreiding van de parking komt er aan …omdat 50% van de Kortrijkzanen daar naar de winkels gaan.
Verder is Zwevegem industrieel nu al bijna zo groot als Courtrai La Morte…Stof tot nadenken zou ik zeggen.

Jarretel tot in augustus …dan ben ik in Kortrijk.

Edgard Bonavonture

Geplaatst in Lezersbrieven | Een reactie plaatsen

De cuissetax van schepen Weydts

Ingezonden stuk

Kortrijk, 24/06/2019

Iedereen op de fiets? Niet bij Agb Parko en schepen Axel Weydts.

U dacht dat de meeropbrengst door de stijging van de parkeertarieven in Kortrijk zouden worden ingezet voor verkeersveiligheid? Denk maar iets anders. Bijvoorbeeld aan drummen met de burgemeester en schepen Weydts in Malta, Monte Carlo of Ibiza.

Lees hieronder een beslissing genomen in het Directiecomité van AGB PARKO :
Ref. AGB PARKO 12/06/2018.

Het directiecomité beslist :
Aankoop van een elektrische autootje voor fietsstraattoezicht onder leiding van schepen Axel Weydts.
Prijs : 18.412 Euro excl. btw.

Blijkbaar moet niet iedereen op de velo van schepen van elektrische autootjes Weydts.

Schepen Weydts motiveert de aankoop als volgt :

‘Bij de invoering van 74 fietsstraten vanaf 28 juni zal er streng op toegezien worden dat alle autobestuurders zich aan de regels houden en braaf en zonder morren achter de fietsers blijven aantuffen, al rijden die maar tegen een slakkengangetje van drie kilometers per uur want ook rolstoelers, ligvelo’s, loopvelo’s, groene velo’s, cuissetaxen, kinderwagens, driewielers, tandems, segway’s, duovelo’s, riksja’s, trotinetten, golfkarren en looprekkers hebben voorrang. Daarom wordt een elektrisch autootje ingezet om de parkeerwachters toe te laten snel en efficiënt ter plaatse de overtreders bij de lurven te vatten en te beboeten met 58 euroots per overtreding. De boete wordt bij een tweede en elke volgende overtreding telkenmaal verdubbeld tot een maximum van 975 euroots en in beslagname van de wagen voor twaalf maanden. Die achttienduizend en oneffen euroots zullen rap terugverdiend zijn en grote winsten voor de stad genereren. Met die superwinsten gaat de stadskas dan de mogelijkheid scheppen om de burgemeester, het schepencollege, de kabinetards, de secretaressen en de hogere stadsambtenaren in het buitenland reclame en grote sier te gaan maken in het belang van de stad Kortrijk en haar inwoners. Drummen is daar één voorbeeld van, maar er zijn er tientallen. Ook buitenlandse inleefreisjes, museum- theater-en horecabezoeken en sportevenementen zoals voetbal, velokoersen en de aankomst van de tour de France in Parijs zijn een goed voorbeeld. Als dàt geen nobel doel is’.

Kortrijk Voorwaarts! 
Geo Verstichel en Marniek De Bruyne
Voorzitter en ondervoorzitter ad interim
100%
Aalbeke, Bellegem, Bissegem, Heule, Kortrijk, Kooigem, Marke, Rollegem

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

La solitude de Romain

Briefke van een eenzame hartenbreker

Lonely birthday.

Aan alle lieve vereenzaamde willige meiskes van Qlown Town, heil !

De eerste keer in 7 jaar dat we samen zijn gaat mijn lief haar verjaardag gaan vieren in Moskow en in Rusland…
We deden al vanalles samen in de voorgaande jaren maar dit jaar is het dus in Rusland zonder mij te doen.
Ze gaat naar haar grootouders en pa en ma en met haar vriendinnen aldaar gaan vieren.
Op zijn Russisch. Dat zegt ze toch, moet ik haar geloven ?
Ik ben grotendeels verantwoordelijk daarvoor.
Ikzelf ben namelijk opgevoed geweest door mijn groottante (daarom dat ik zo een schone manieren heb) en vind dat zolang je grootouders nog leven je wel af en toe de moeite moet doen om ze ne keer ne merci te gaan zeggen voor je leven.
Wat zou ikzelf graag mijn grootoom en tante nog eens zien om hen te zeggen dat ze merci zijn om zo goed voor me gezorgd te hebben toen ik klein was,
om ze alles te tonen wat ik bereikte,
de kunst die ik maak,
mijn lief,
my love,
mijn leven.
Zouden ze trots zijn op mij?
Heb ik aan alle verwachtingen voldaan?
Werd ik de man die ze verwachtten dat ik zou worden?
Wie weet het?
Niemand dus… en net daarom spoorde ik mijn lief aan om naar haar grootouders te gaan en een goeiendag te gaan zeggen… met gans de familie.
Vandaag, nu, vliegt mijn lief naar Moskow via Oostende… 50 eu, ja u leest dat goed… 50 eu Oostende-Moskow en morgen gaat ze met de auto 13 uur gaan rijden in het grootste land te wereld om haar grootmoeder te zien…
Daarna gaat ze terug naar Moskow om zich daar in de drugs en het nachtleven te storten.
Net zoals het hoort.
En ik,
ik blijf hier achter in Kortrijk op zijn alleentjes tot den 8 ste juli.
Ik haat echter het alleen zijn maar niet getreurd, als remedie tegen la solitude doe ik dus een warme oproep aan alle knappe meiskes, ik bedoel neukgrieten onder de 23 die:
gewillig zijn,
graag iets gaan eten of graag eten maken, of mijn slaapkamer helpen schilderen,
graag naar de sauna, den openen of naar de cinema gaan …en daarna zien we wel.
Of gewoon bovenop mijne ‘Harley’ ne keer ‘rondgereden’ worden…men begrijpt wat ik bedoel, haha om het zo te zeggen,
door of met een razend knappe macho die nog ne keer iets te vertellen heeft ook, en surtout zijn kamasutra kunstjes beleven en…die alle vier zijn slaapkamerhoeken wil tonen….om het zo te zeggen, haha !

LET’S MEET, ik ga ne keer trakteren ! (een zeldzaamheid, ik ben een gepatenteerde zuinigaard).
🙂
Date via PM… ik denk nu niet dat er veel gaan reageren… je gaat zeker de enigste zijn die mij gaat pm en… just do it.

PS. Geen dikke wijven, kontenbonkers, transseksuelen, andersseksuelen of oude meeten aub… ge zijt daar namelijk niks mee.
Ik toch niet.

At your service, tot den 8sten juli !

Love,
Mike Romain Tattoo

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Papenstraat


(foto henk deleu)

Winkelleegstand? Handelspanden worden woonhuizen.

Actieplan moet van Kortrijk weer échte shoppingstad maken

Schepentje van Economie Arne Vandendriessche stelde maandagochtend aan de pers het actieplan Beleef Kortrijk voor. Dat gebeurde, zoals voor alle belangrijke beslissingen van het stadsbestuur, net vóór de gemeenteraadszitting. Eerst worden de gazetten uitvoerig ingelicht, daarna de gemeenteraad.
Eigenlijk kan de gemeenteraad afgeschaft worden.

De stad wil de 137 leegstaande handelspanden die niet ingevuld geraken, ondanks Kortrijk Zaait, omvormen tot woonhuizen.

Verder zijn er extra koopzondagen en nieuwe cadeaubonnen op komst, een pleister op een houten been volgens centrummanager Miguelle Lust. De onfortuinlijke Miguelle wordt dan ook bedankt voor haar diensten en kort en goed aan de deur gezet.

Schepentje Vandendriessche, in een praatzieke bui : “Kortrijk moet, zoals in de golden sixties, weer dé shoppingstad van de Vlaanders worden. We hebben een nieuwe organisatie uit de grond gestampt die alle andere vervangt, Beleef Kortrijk, en ge zult zien, er is een plan met 40 punten. Het moet gedaan zijn met baanwinkels, rendez-vous huizen en regelrechte bordelen langs de Kortrijkse steenwegen. We willen alles in de stad concentreren. Zo willen we de legendarische Papenstraat nieuw leven inblazen met nachtclubs, stripteasetenten, sekscinema’s, homo-bi-en transgenderbars, discotheken, massage-en afwerksalons, darkrooms, kamers voor reizigers, etablissementen voor mensen met SM goestingen, ouderwetse raamhoeren, bijpraatkroegen waar weer mag gesmoord, gedeald en gesnoven worden en last but not least heteroseksuele dancings waar Noord Afrikanen niet binnen mogen, zoals in de golden sixties, toen alles kon en alles mocht, behalve Noord-Afrikanen in de Papenstraat, surtout Algerianen. Kortom, een bruisende Papenstraat met rode neons, plastieken rozen, zeven op zeven tomeloos nachtelijk genot, drank, cocaïne en leute tot het ochtendkrieken. En geen alcoholcontroles. Kernversterkend uitgaandersleven waar ze in Poelkapelle een puntje mogen aan zuigen. We gooien er één miljoen euroots per jaar tegen. Dat moet lukken. De kandidaat-seksuitbaters en gezelschaps-meedrink-en massagedames in alle kleuren, maten en gewichten staan al aan te schuiven. Het nieuwe Pandenfonds zal heel de Brugsestraat op Overleie opkopen, waar alles leeg staat. Ook de Rijselsestraat, de helft van de Lange Steenstraat, het Overbekeplein, de Doorniksestraat en het Vandalelein behalve Byttebier, die mordicus volhardt in de uitzichtloosheid, worden door het Pandenfonds opgeslokt. In de 18 leegstaande panden in de K komen 2 nieuwe kantoren voor Buda Kunstencentrum, dat aan uitbreiding toe is. De onvolprezen ceo Kristof Jonckheere krijgt er zijn hoofdkantoor met een secretaresse, een ceo van zijn niveau waardig. Deze over het paard getilde man wordt maar al te vaak voor kakkineuze zot die ver naast zijn schoenen loopt, uitgescholden en uitgelachen, alhoewel zijn loon bescheiden is, de helft van mijn schepentjesloontje, maar zijn werkkracht is bijna bovenmenselijk. De door de Kortrijkse mens van alle dag misprezen en verkeerd begrepen Kristof bleef tot dusver met onvervulde verlangens rondlopen, en kon alleen maar in zijn fantasiewereld vluchten. Hij wordt nu gerehabiliteerd, zijn verborgen artistiekerig bestaan wordt omgeturnd tot een glamoureus leven in volle schijnwerpers van de Kunst om de Kunst onder het motto van Johan Vangeluwe : ‘L’ art poor l’art’, mort pour l’art, l’ or pour l’art. De 16 andere lege panden van de K worden verhuurd aan Albanese, Roemeense en Bulgaarse reisbureau’s om er transmigranten in te bergen. Er zijn ook andere verschuivingen. Zo worden de verlaagde Leieboorden steeds meer een horecabuurt. Eén probleem : mensen vinden de ijzeren stoelen en tafeltjes te koud, te ongezellig, eentonigheid troef. In afspanning ’t Fonteintje heeft Laurence de onbetrouwbare spelmaker Niels Lybeer buitengegooid. Nog een voorbeeldje: pita-kebabtenten en barbershops schieten als paddestoelen uit de grond, allemaal door exoten uitgebaat. Momenteel tel ik 27 barbershops, ze knippen en scheren alleen mannen en kinderen. Hun vrouwen moeten het thuis doen. Dat is tegen alle wetten van de discriminatie, géén groene of rode haan die ernaar kraait, vreemd. Discriminatie van de gruwelijkste soort. Daarom wil ik ze laten toedoen of naar de barre uiteinden van het Kortrijkse beschaving verbannen, en ik ga bij de inquisitie van Unia klacht neerleggen. Ook tattooshops moeten aangepakt worden. Volgens Kortrijkse top tatoeëerder Tattoo Mike zijn er momenteel om en bij de 41 tatoeëerders in de stad werkzaam. Veel te veel om goed te zijn. Bij het merendeel komt geen kat over de vloer, waarvan leven ze dan ? Ondergrondse economie ? Cocaïne ? Mensensmokkel ? Blanke en gekleurde slavinnenhandel ? Kalasjnikovs ? Slijten van naziprullaria en onkruidverdelgers, middeleeuwse ruilhandel ? Ik stel daar vraagtekens bij. Zo’n zaken horen in groezelige en achtergestelde achterbuurten thuis. In elk geval gaan we ze bannen naar het statiekwartier en andere marginale uithoeken van de stad, zoals Walle, de Stacegemsestraat, Overleie, de gouden driehoek en de Zwevegemsestraat, waar geen inheemse witmensen meer te bespeuren vallen. Soort hoort bij soort. We laten geen pita-kebabkoterijen of barbershops toe in het chique winkel-wandelgebied, wat voorbehouden blijft voor koopkrachtige mannen en vrouwen uit de blanke Kortrijkse en buitenKortrijkse beaumonde. We gaan de leegstaande panden in de chique winkelstraten, zo’n 75, opvullen met nep-etalages, pop-up ateliers, en met het oeuvre van wouldbe artiesten, zodat ze er als echte winkels uitzien. Een fijne truuk om de leegstandsbelasting te omzeilen, de eigenaars te misleiden en daarna de panden te onteigenen en om te bouwen tot sociale en minder sociale woonhuisjes. Eveneens opvallend: we gooien onze Kortrijkse topinfluencers in de strijd : Nicolas en Cindy chocomousse Beugnies, Johan portrettentrekker Sergyssels, Belleman Peter Caesens,  professionele plantrekker Jan Dhaene, de bijna stadsdichter Joris Denoo, overjaarse Seine van de Heerlijkheid, Stef en Vetje van in de Wolken, het bijna sympthiekste cafébazinnenkoppel van onze stad, topcommeerewijf Eddy Sabbe en zijn bevallige buurvrouw, ex-haute couturière Moniekske Gheysens, het avantgardistische, bloedmooie, sensuele, breeddenkend jarretellendragend klassekoppel Veronique en Stefanie Decaluwe-Demeyer, verder de toffe pee Philippe Azijn, Dieter Labberleute D’Alwein, Polle Drèze van maffiakartel Manuel Kartel, Koen chapter four Byttebier, womanizer Leopold Dekeyser, de nieuwe Letterzetster en de onvolprezen nachtburgemeester Adelbert als voorzitter, een voor een toffe peren en interessante Kortrijkzanen om onze stad te promoten en de uitstraling te schenken die onze stad verdient. Ik heb het over mensen van wie de intieme en publieke handel en wandel door miljoenen sympathisanten over heel de wereld wordt gevolgd, waar ze ook gaan, staan of zich laten kennen door hun extravagante libertijnse levenswandel, hun grensoverschrijdend hedonisme en genotzucht, in één woord, door hun ongeremde joie de vivre. Kortrijkzanen die gekoesterd moeten worden en een plaats verdienen in de eregalerij van Kortrijkse kletsmajoors van eerste orde. De kandidatuur van de malicieuze Frans L. uit het begijnhof heb ik geweigerd. Overjaarse neuroten horen thuis in een gesloten instelling. We verhuizen het toeristisch onthaal met Joost weg uit het bezoekerscentrum in het Begijnhofpark. We steken hem met zijn gevolg in de Raadskelder en richten die in als stadscafé. We zoeken nog een brouwer, geen Bavik of Bockor, en een sympathieke uitbater. Verder werken we arrangementen in daghotels uit, met promostunts zoals bij Albert Heijn : per 4 uren, 2 gratis. De Rubens wordt uitgeroepen tot het nec plus ultra van het Kortrijks daghotelwezen, gevolgd door den Damier van Vindeveugel. Ik wil nog meegeven dat we centrummanager Miguelle Lust de bons hebben gegeven. Zo’n kostelijk postje is niet meer van deze tijd in het licht van onze grote besparingsoperatie. De helft van de overbodige stedelijke bureaucraten en papierverleggers moet eruit. We zijn destijds begonnen met de stadssecretaris en de stadsontvanger. Want geloof of geloof het niet, het in standhouden van het postje van centrummanager, dat een maat of drie te groot was voor Kortrijk, was compleet absurd.”

Geplaatst in Berichten uit het stadhuis | Een reactie plaatsen