Aristoteles (en Frans)

Jarretel wil de diepe bewondering die Kortrijkwatcher, alias Frans Lavaert, koestert voor de Griekse wijsgeer Aristoteles (384 v. Chr.-322 v. Chr) aan een nader onderzoek onderwerpen.
In een verhelderend diepte-interview  etaleert de erudiete KW zijn grondige kennis van leven en werken van deze grote wijsgeer, niet zonder een vleugje genietbare dweperij en zelfoverschatting.

Te verwachten.

Geplaatst in Diepte-interviews | Een reactie plaatsen

Axel en Kelly hangen hun schepenpostje aan de wilgen

Persmededeling van schepentjes Axel Ronse en Kelly Detavernier.

Hierbij geven wij ootmoedig toe dat we een zware inschattingsfout hebben gemaakt inzake het onbesuisd toelaten van massa-muziekspektakels in Depart en op het plein van Kortrijk Weide.
Er waren daar telkens honderden zogenaamde muziekliefhebbers aanwezig, maar in werkelijkheid ging het om een ongecontroleerde bende schorremorrie dat zijn derrière veegde aan de regels van corona. Ze zaten daar te zuipen, te krijsen, cocaïne te snuiven en als volslagen idioten te headbangen, een superfeest voor corona. Inderdaad schandalig en totaal ontoelaatbaar.
Hadden we dat maar op voorhand geweten. We horen dat az Groeninge sindsdien vol aan het lopen is en we voelen ons daarvoor 100 % verantwoordelijk. Ons misdadig handelen ten gevolge van onze aanval van idiotie kent geen grenzen, en dat is geen excuus. Daarom ligt er maar één conclusie voor de hand : vandaag nog nemen we ontslag uit alle onze functies en worden we weer Kortrijkzanen van alle dag. De opvolging is geregeld en goedgekeurd door burgermoeder Ruth: onze partij trekt zich terug uit het stadsbestuur en de vervangers worden vandaag ingezworen.
Het beruchte en alom gevreesde feestvarken chocolademousseboer Nicolas Beugnies uit Marke, een specialist terzake, neemt evenementen, kermissen, braderieën, straatfeesten, orgieën, dorpsfeesten, kerkfabrieken en wekelijks comazuipen in de Markse nachtkroegen voor zijn rekening. Nicolas is en blijft getrouwd met zijn hondstrouwe Cindy, een garantie op succes. Cindy is ervan overtuigd, en wij hopen het samen met haar, dat elke avond tot het ochtendkrieken alleen voor haar glazen scherm zitten hun vlekkeloos liefdeshuwelijk niet zal torpederen, zoals dat binnen het huidig stadsbestuur heden ten dage wèl schering en inslag is.
Kunst-en Cultuurfanaat Wouter Allijns, krijgt Kunsten en Cultuur op zijn teljoor. Wouter wil als eerste beleidsdaad de teloorgegane operette in Kortrijk nieuw leven inblazen. Verder wil hij de in de vergeetput gegooide artistieke erfenis van Gery Van Tendeloo zaliger, gespecialiseerd in oedizer, plastiekafval en aan het strand van de Noordzee aangespoeld wrakhout en lege oliepullen van Texaco weer op de kaart van Kortrijk zetten en een plaats geven in de op te kalefateren leegstaande gebouwen van de Arme Klaren in de Groeningestraat. Allijns aast eveneens op de Heeren van Groeninghe, de bistrodrijver aldaar ziet eruit alsof hij er toch ook ooit de brui aan zal geven, zo speculeert het nieuwe schepentje van Kunsten en Cultuur.
Allijns wil geen centenweger zijn en de euroots breed rondstrooien en in het Buda Kunstencentrum en de vervallen Budatoren gooien, het exclusief territorium van de hautaine over het paard getilde kunstenpotentaat met het oninteressant gezicht Kristof Jonckheere, die de Kortrijkzanen met harde hand tot het consumeren van het af en straf werk van de Buda ballentent wil dwingen.
Ziezo, we maken bij deze een einde aan onze eertijdse vrolijke causerieën over het reilen en zeilen van de Kortrijkse politiek en rennen eervol weg met de belofte om nooit meer terug te komen.
Arrivedercie !

Axel Ronse
Kelly Detavernier
ex-schepentjes van de stad Kortrijk

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Ruth !

Nonkel Corona op bezoek in Qlown Town.
Burgermoeder Ruth heeft het druk, druk, druk, maar niet omwille van corona.

Volgens de Kortrijkse burgermoeder is er niets aan de hand met het bezoek van nonkel corona aan Kortrijk, en verloopt alles naar wens in de Veiligste stad van de Vlaanders.
Burgermoeder Ruth heeft wel enkele andere en veel dringender besognes.
Ruth vertelt.

Burgermoeder Ruth : “Tja, corona, onze stad kleurt bloedrood en dat is de kleur van de passie en van de liefde. Corona, allemaal goed en wel, maar ik heb nu andere katten te geselen. Zoals mijn nieuwe burgemeesterswaardige kledij. Zondag laatsleden ben ik, samen met een intieme vriend, afgedaald in de Kortrijkse winkelstraten op jacht naar burgemeesterswaardige kleren. Gewapend met de kredietkaart van onze stadspenningmeester met een limiet tot 7.900 euroots, trokken wij op klerenrooftocht. Zo heel veel is dat niet 7.900 euroots, en ik mocht alvast Armani en Versace overslaan. Dan maar naar een 2de klasse zaak in de K. Niet dat ik de chique madam wil uithangen, ik ben voor retro en casual, maar voor de ontvangst van ambassadeurs, staatshoofden, Trump en andere gekroonde hoofden mag het iets meer zijn. Een rokje tot redelijk ver boven de knie, een gewaagd decolleteetje en een zwoele parfum met nostalgische geur zoals de odeklonje 4711 van Petra De Sutter kunnen hoogwaardigheidsbekleders en gestelde lichamen wel in de mood brengen om ze rond mijn pink en kontje te draaien en er zaken mee te doen in het belang van mijn onderdanen. Mijn tweede zorg was de parachutering van een nagelnieuw schepentje. Ik had de keuze uit drie waardige kandidaten : Koen Byttebier, Wouter Allijns en Stefanie Demeyer, in de volksmond Stefanie Sleutelgat. Met Byttebier was ik rap klaar. De man is de 60 gepasseerd, nog geen oude zak, daar niet van, maar Koen moet zijn vrouw dienen in zijn kantiene. Daar valt niet over te parlesanten. Wouter Allijns, dat was een ander paar mouwen. Het jochie laat zich zomaar niet in de hoek zetten waar de stofzuiger staat. Allijns heeft dan ook dagenlang mijn deur platgelopen, samen met zijn pappie, en dat liep niet van een leien dakje. Belaging is een te groot woord, maar het was op het randje van de politieke en zedelijke welvoeglijkheid. Wouter beweerde bij hoog en bij laag, en zijn pappie ook, dat hij als eerste in aanmerking voor schepentje kwam omdat hij, volgens zijn berekeningen en die van zijn psychotherapeut, in 2036 burgemeester zal worden. Geen dag later. De inloopperiode moet nu beginnen, zo dreigden ze mij af. Nu ! Ten einde raad ben ik bij Vincent te rade gegaan en wat bleek ? Volgens Vincent laten de geloofsbrieven van Allijns veel te wensen over, méér zelfs, ze zijn ronduit slecht, minstens ontoereikend en frauduleus. De kous was meteen af. Er bleef alleen Stefanietje over. Ze kreeg een halve dag bedenktijd maar dat was niet nodig, na drie seconden zei ze ja en kwam terstond klaar. Van Stefanie ga ik geen kwaad woord zeggen, het meiske is doodgelukkig, vooral met het schepenloontje dat het viervoudige is van haar huidig postje, en dàt omzeggens zonder werken, want ik pak 90 % van haar schepenbevoegdheden af en schenk ze aan schepentjes Kelly en Arne. Stefanie mag alleen trouws doen en huwelijksjubilarissen gaan besnuffelen en coronagewijs knuffelen. Maandelijks ook een bezoekske aan de dorpscafé’s van de bijgemeenten brengen. Veel leute maken ! Stefanie is zielsgelukkig, jouisseert heel de dag door, en, fier als een gieter, poseerde ze drie dagen lang opgetooid met haar schepenlintje voor de camera’s van de Kortrijkse boulevardjournalisten en voor lange Peter, Kortrijks notoire onderzoekjournalist. Ze wil ook niet langer Stefanie Sleutelgat genoemd worden, maar ‘madam de schepen van trouws en jubilarissen’. Verder blijft Stefanietje een doodgewone madam, zegt ze, en Kortrijkzanen van alle slag en soort mogen haar zomaar op straat aanspreken, weliswaar met een lichte buiging en coronaveilig. Mijn volgende zorg was de inrichting van mijn bureau en de keuze van mijn cabinetards, mijn chauffeur en mijn privé huishoudster die kookt, wast en plast en op de kat en de snijbloemen past. Kunstenares Mie Bogaerts mag, op voorspraak van schepentje Axel Ronse van cultuur, vijf beeldekes voor op mijn bureau leveren en haar rekening naar de stadsontvanger sturen. Ook de fel ondergewaardeerde nachtburgemeester Adelbert wordt gerehabiliteerd en de jongen mag een grensverleggende installatie plaatsen op de binnenkoer van het stadhuis. Enige voorwaarde : het moet proper en fatsoenlijk blijven, t.t.z geen omhoog staande phalussen of op uitgedroogde vagina’s lijkende plastieken eierpruimen en zo. Rekening naar de stadsontvanger. Ze komen nu ook nog aan mijn drukke kop zeuren met dat gezeik over corona en wat schepentjes Ronse en Detavernier allemaal uitsteken met die gemene volksmassa’s en het krijsend en in het rond zeikend gepeupel op lawaai-evenementen op Kortrijk Weide, waar jenever, verschaalde omer, cocaïne, braaksel en corona feestvieren. Jaaah zeg, kan allemaal wel zijn dat er doden en gewonden gaan vallen, maar de oorlog van veertig vijfenveertig was erger, dat is niet mijn maar hún probleem. En voor ik het vergeet, morgen moet ik naar onze sheriff in Brugge voor de eed van trouw ! Bijkomende zorg : wat in ’s hemelsnaam ga ik aantrekken en kan de sheriff tegen een gewaagde winteroutfit van bij den Italiaan ? Voor de rest hou ik mij niet bezig met de hautaine baardapen en snobistische kunstluizen die de saaie oudemannenkroeg in de wolken bevolken. Vroeger, toen ik nog een doodgewoon Kortrijkzaantje en goedgelovig meiske was, dacht ik dat ik daar kon gedijen. Wat een vergissing, die ik nu inzie. Ciao !”

Geplaatst in stadhuisgekonkel | Een reactie plaatsen

Fietsstraten

Fietsstraten : Zegen of gesel ?

Kortrijk Vooruit blijft het uitgangspunt hanteren dat iedere inwoner en bezoeker van Groot Kortrijk zich moet kunnen verplaatsen hoe hij of zij dit wenst. Zij het te voet, met de fiets, met de wagen of met het openbaar vervoer. De keuze moet vrij blijven.
Wij stellen echter met zijn allen vast dat deze vrije keuze steeds meer ingeperkt wordt. De Schepen van mobiliteit laat het volgende noteren : “We voeren geen anti-autobeleid”. Klopt dit echter wel?
Het verhaal van de fietsstraten lijkt meer en meer een eenzijdig verhaal te worden. Een verhaal dat zowel gefrustreerde autobestuurders als fietsers oplevert.
Kortrijk Vooruit wil ook eens die andere weggebruiker aan het woord laten, namelijk de autobestuurder. Welke is zijn mening?
Het woord fietsstraat op zich is discriminerend. Dit zou betekenen dat alle andere, niet fietsstraten opeens auto-straten zijn. Het woord op zich roept reeds tegenstand op.
Dat meer mensen de fiets nemen, zeker in de zomermaanden, klopt. Maar daarom moet je geen straten gaan monopoliseren.
Dat alle straten fiets veilig moeten zijn staat ook bovenaan de lijst bij Kortrijk Vooruit. Dit wil echter niet zeggen dat je van bepaalde straten een wild west verhaal moet maken. In straat A laat je de fietser zelf toe in het midden van de weg rijden, en zich van de auto’s niets aan te trekken. In straat B echter moet diezelfde fietser de wegcode wel volgen en uiterst rechts houden. De realiteit laat nu al zien dat, vooral jonge fietsers, deze opvatting niet altijd volgen, laat staan respecteren.
Terug naar de autobestuurder. Vreemd hoe deze weggebruiker in het verhaal niet voorkomt. Hoe worden fietsstraten door de bril van de autobestuurder geëvalueerd? Is dit een goede manier om twee verschillende soorten van weggebruik te combineren?
Meer en meer wordt het aanleggen van fietspaden in de centra achterwege gelaten. Van fietssuggestiestroken tot volledige fietsstraten zijn nu de oplossingen. Kortrijk Vooruit vindt dit echter de weg van de minste moeite. Op die manier hoeft niet echt gezocht te worden naar andere, en misschien betere, oplossingen.
Kortrijk Vooruit luistert naar iedere Kortrijkzaan. Met en zonder fiets. Wat wij horen zijn verhalen van frustratie, zowel van de autobestuurder als van de fietser. Het lijkt dan ook vanzelfsprekend dat beide kanten aan het woord moeten komen.
Kortrijk Vooruit stelt zich ‘voorlopig’ neutraal op om alle aanbevelingen te kunnen beoordelen. Wij weten dat men ons zal verwijten de auto voor te trekken ten overstaan van de fiets. Niets is echter minder waar, vandaar ons uitgangspunt. Wij zijn geen vragende partij om ‘meer’ auto’s. Wel vinden wij dat iedere partij recht heeft op zijn/haar mening en bijgevolg deze mening naar buiten moet kunnen brengen.

KORTRIJK VOORUIT

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Wouter & Sleutelgat

Wouter niet in het Sleutelgat ! 

Volgens de laatste stadhuisgeruchten zou het nieuwe schepentje Stephanie Sleutelgat alle bevoegdheden van ex-schepentje Vandenberghe kwijtspelen en alleen nog huwelijken en jubilea overhouden. Als burgemeester zou Vandenberghe omzeggens al haar oude schepenbevoegdheden behouden : bevolking, deelgemeenten, nette stad, peuken, groenonderhoud, afvalbeleid, begraafplaatsen, Kortrijk spreekt, OC’s, gebiedswerking, wijkteams, vrijwillgers.

Waarnemend burgemeester Vandenberghe zegt:  “Ik ben ik niet zot hé, Stephanie is een toffe madam, ze is grappig en na drie omers gezellig, los, babbelziek en gewillig op café en daarbuiten, daar niet van, maar laten we serieus blijven, ik sta een trap of zeven hoger qua politiek inzicht, uitstraling, mensenkennis, levenservaring en mijn benen zijn langer. Een schepenambt in Kortrijk is niet voor te lachen, ‘t is een ernstig ding. Daarom krijgt ons nieuw schepentje huwelijken en jubilea op haar bord, méér dan genoeg om mee te beginnen en ze kan het combineren met haar sleutelgatonderneming en later kan ze er nog de peuken bij krijgen.”

Schepentje Stephanie moet alleen op ’t stadhuis verschijnen, deftig opgekleed, meestal in ’t weekend, voor nieuwe huwelijken en voor vieringen van 50 jaar oude huwelijken. Dus altijd als er leute en goedkope cava mee gemoeid is. En samen op de foto van Johan, gelaarsd en gespoord, voor de Gazette van West-Vlaanderen, de pastoorsgazette van Jantje Gheysen.

Eigenlijk wordt Stephanie schepentje in bijberoep, een toffe bijverdienste van 3.750 euroots netto per maand, na haar uren als sleutelgathersteller.
Kwatongen beweren dat het om die reden is dat raadslid Wouter Allijns, een man met een politieke roeping buiten categorie, het inhoudsloze schepenpostje afgewezen heeft.
“ ’t Is een dode mus, een lege huls, ik heb veel méér in mijn mars en mik hoger, aan die cinema doe ik niet mee”, grijnst Wouter. De guitige bengel blijft, ondanks de kaarten slecht liggen, zijn zinnen op de burgemeesterssjerp van 2036 zetten. Wie weet ?
Spannend !

Geplaatst in stadhuisgekonkel | Een reactie plaatsen

Stephanie !

Stephanie Demeyer, alias Stephanie Sleutelgat, tot schepentje gebombardeerd.

Jarretel : Ha, Stephanie, hoe voelt dat, zo plotsklaps schepentje van peukenloze stad Kortrijk worden ?

Stephanie : Ik ben er op tijd klaar voor gekomen, dat alleszins, maar ik moet ook bekennen dat het, zoals bij Quickie, de verdomde plicht was die me riep, en niets anders, en dat ik niet langs de Kortrijkse zijlijn of werkloos aan de verlaagde Leieboorden kon blijven staan. Kortrijk zit in de grootste crisis sinds 1830, en dus is het alle hens aan dek. Ok, ik haalde wel een grote zak stemmen, maar de ware reden van mijn parachutage tot schepentje is mijn emotionele intelligentie, mijn teamspirit, mijn menslievendheid, mijn eerlijkheid, mijn belangloze inzet, mijn gedrevenheid, mijn vakbekwaamheid bijvoorbeeld in het uitroepen en handhaven van Kortrijk eerste peukenloze stad van de Vlaanders, en mijn liefde voor de Kortrijkzanen van alle dag. Verder spreek ik een half dozijn talen en taaltjes, nodig om de 136 nationaliteiten in Kortrijk als een verrijking te aanvaarden.
Ook heb ik mijn bijberoep als medesleutelgatzaakvoerder laten varen, kwestie van klaar te komen, ik zal nogal dikwijls klaar moeten komen voor de plicht die mij blijft roepen. Diep van binnen roept die plicht al jarenlang. Als symbolische geste ga ik op de komende gemeenteraad, waar ik ingezworen zal worden, aan elk raadslid een sleutelhanger met mijn beeltenis cadeau doen. Mijn eerste beleidsdaad zal trouwens zijn : alle sloten, sleutels en sleutelgaten van ‘t stadhuis vernieuwen, niet door Decabooter, maar door de beste slotenmaker van Heule. Zonder belangenvermenging. Ik dank ook wouldbe schepentje Wouter Allijns voor zijn morele steun, een sympathieke jongen die voor de zoveelste keer achter het net viste. Wouter is een ware pechvogel, om niet te zeggen een ongeluksvogel, de Kortrijkse Calvo zou men kunnen zeggen. Politiek geluk staat niet aan zijn kant en volgens geruchten zou hij, totaal gedesillusioneerd, de Kortrijkse politieke slangenkuil verlaten. Ik heb met de goedmoedige snaak te doen. Burgemeester worden in 2036 mag hij op zijn buik schrijven. Ik wil hem aan een beter postje dan schepentje helpen. En nu moet ik naar burgemeesteres Ruth voor mijn schepenlint op te halen. Ciao !

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Semois

Jarretelle,

Met spijt in het hart moet ik u melden dat ik, weliswaar tijdelijk, mijn geboortestad Qortrik moet verlaten…Ik word Vrederechter in het kanton Virton-Florenville-Etalle. Omwille van de aanwezigheid van vele Vlamingen in die streek (stacaravans, Chateaux Planckaerts en andere B&B’s) is de noodzaak aan een tweetalige Vrederechter urgenter dan ooit. De vorige minister van Justitie heeft het te lang uitgesteld…nieuwe deursloten in Dendermonde, partijpolitiek binnen de CD&V, informateurrondes en demonstratiesessies van hoe je een mondkapote vakkundig moet aandoen, palmden meer van zijn kostbare tijd in en dat terwijl in het diepe groen van onze meest zuidelijke provincie de burenruzies, onverdoofde slachtingen van everzwijnen en talloze meldingen van nachtelijke moeskopperij, schering en inslag werden. Nauwelijks de eed afgelegd en het warandepark overgestoken in het gezelschap van de eerste geslachtloze mens op aarde Petra Decutter, belde de nieuwgebakken minister van Justitie mij op. De genaamde Quickie, een politieke schavuit, een woordbreker, een landverrader waar Tsjefaan De Clerck nog puntje aan kan zuigen. Een politieke clown die zijn kleren heeft verscheurd, zijn hond in de hemelwaterput geduwd, zijn vrouw verjaagd en al zijn schepen verbrand. Ik twijfelde geen seconde. Ik zoek nog een griffier, liefst een tachtigplusser, witgrijs haar en een moddersnor, met naar rotte mossels stinkende asem en bloeddoorlopen aangezicht, wat de geloofwaardigheid bij het bijleggen van ruzies omtrent de nabijheid van hoogstammige bomen, een overvloed aan denneappels in de goten, of het ontiegelijk vroeg gekraai van hanen, kracht kan bijzetten. Ik denk aan een bekende begijnhofbewoner, maar ook aan een oude stadhuisrat en aan een onderzoeksjournalist op zijn retour. Jarretelle, godverdomme, waar wachten we nog op ? Dankzij de gratis railpas van de Ijzerweg (“Hello Fresh Belgium”) kunnen we de navette zelfs twee keer per maand gratis doen. We zoeken een vervallen afspanning, ik denk in de wolken bij Steffie en Vetje, het bijna sympathiekste cafébazinnenkoppel van Qlown Town. We  schakelen de lokale aannemersmaffia van Leopold D., de Kortrikske Heerser in Vastgoed, in en bouwen die om tot een B&B, houden de kamers voor reizigers met het vergezicht op Vrankrijk voor onszelf en onze willige vriendinnen, en beginnen aan een nieuw leven. Meteen heeft ook zender 4 een nieuw format “Vredegerecht aan de Semois/Juge de Paix Ardennais.” Ik ben mijn valieze al aan ‘t maken…

Je toegenegen partner in crime,

Eddy S. de Bonavontuur, halfbroere van Edgard.
(Vroeger huisde ik in ’t quartier milliardaire, nu aan de Semois)

Geplaatst in Lezersbrieven | Een reactie plaatsen

Als de plicht roept…

Diepte-interview met onze kersverse minister van justitie, gechaperonneerd door onze kersverse burgemeester van Kortrijk, Ze ruiken nog naar de verf.

Eerstdaags op deze blog.

Geplaatst in Diepte-interviews | Een reactie plaatsen

Vincent gaat ervoor !

Vanmorgen liep Jarretel in het stadhuis burgemeester Van Quickenborne tegen het lijf en stelde hem één vraag.

Jarretel : Burgemeester, men zegt dat u vicepremier gaat worden in de nieuwe regering De Croo ?

Burgemeester VQ : “Dat wordt vandaag beslist, en ik kan u nu al, off the record, verklappen dat ik er inderdaad bij ben als vicepremier en mijn bevoegdheden worden op dit ogenblik besproken. Slechte karakters bazuinen rond dat dit schandelijk verraad is tegenover de Kortrijkzanen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 heb ik inderdaad beloofd en gezworen op de kop van mijn kinderen dat ik mijn burgemeesterschap tot het einde zou uitdoen. Tot einde 2024 dus. Dat ik die belofte en die dure eed nu plots verbreek mag geen reden zijn om mij als verrader te kapittelen. Het zit zo. We zitten in uitzonderlijke tijden, dewelke in 2018 niet konden voorzien worden, en in uitzonderlijke tijden gelden uitzonderlijke politieke geplogenheden. We zitten in de grootste crisis sinds Napoleon en dus moet er snel en efficiënt gehandeld worden en moeten de bekwaamsten der bekwamen aan het stuur van België komen te zitten. Ik behoor bij de absolute top van de bestuurderselite zegt iedereen en ik ook. Egbert is mijn vriend sinds ik hem in het zadel heb geholpen als voorzitter van onze partij. Zonder mijn steun was Tommelein van Oostende voorzitter geworden en dàt was pas een ramp geweest. Voor wat hoort wat, ook in de politiek, dus schenkt Egbert mij het vicepremierschap. Dure eden en beloften moeten in deze benarde tijden wijken voor een hogere roeping ten dienste van het Vaderland. By the way, de veel grotere zak duiten die bij mijn ministerpostje behoort is leuk meegenomen, maar dit terzijde. Mijn dierbare stad Kortrijk laat ik niet verweesd achter, maar in de goede handen van schepentje Wout Maddens. Schepentje Arne heeft ook goesting, maar de snaak had te weinig stemmen. Wie het meest voorkeurstemmen behaalde heeft voorrang. Ik kijk met veel vreugde en enthousiasme uit naar mijn nieuwe post en jullie horen nog van mij, wanneer ik mij als vicepremier en samen met mijn vrouwtje in mijn stad in een open koets getrokken door vier Lippizaners laat rondrijden, op vaderkesdag en op quatorze juillet. En nu als de vliegende bliksem naar Egbert. Groet mateke lange Peter nog voor mij. Ciao !”

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Lange Peter

Recht van antwoord van Peter Lanssens

Waarde Jarretel,

Ik stuur hierbij een recht van antwoord op de kwalijke uitlatingen en insinuaties van een zekere Edgard Bonavontuur uit de Boulevard des Anglais in Nice, die uw geëerde en populaire blog misbruikt om mij door het slijk te trekken.

Bonavontuur schrijft : Ik lees dagelijks na mijn ochtendkoffie in de Team Burgemeester gazet wat de lange Peter Lanssens in naam van broodheer Q aan voorgekauwde tekstjes zet.

Die roddel van Edgard Bonavontuur kan ik niet laten passeren.
Wie hij ook moge wezen, Devriesere of D’Huyvetter of Tiene Castelein, die zogenaamde Bonavontuur begint mijn kloten uit te hangen met zijn leugens.

De waarheid is de volgendc.

Ik ben ik geen broodschrijver en burgemeester Quickie is mijn broodheer niet, wie dan wel kan ik niet verklappen, maar ’t is niet de burgemeester.
Er wordt onafgebroken gefezeld en gegiecheld omtrent mijn journalistieke ernst, mijn bekwaamheid en objectiviteit en mijn zogezegd achterbaks gedoe als het over de beschrijving van de politieke en andere exploten van onze burgemeester gaat. Hetgeen de burgemeester in zijn jardin privé uitspookt is zijn zaak en gaat mij niet aan. Wat hij op politiek vlak doet zet ik onbevangen en met een strenge objectieve blik in de gazet. Ik beschrijf de burgemeester geenszins als een wonderbaarlijk wezen dat alleen maar het goede nastreeft en het kwade mijdt, maar ook nooit als de baarlijke duivel, zoals de bevooroordeelde Kortrijkwatcher dat doet. Kortrijkwatcher is namelijk een gefrustreerde seniele zak die het nooit verwerkt heeft dat hij destijds met zijn klikken en zijn klakken uit het bestuur van de Kortrijkse VLD gegooid werd. Om redenen die nooit opgehelderd werden, maar waarvan ik vermoed dat het met arrogante betweterij, vrijpostigheid en insubordinatie te maken had. Lavaert is dus niet de man die het reilen en zeilen in de Kortrijkse politiek met een neutraal oog analyseert en fileert, integendeel. Hij is de man die met zijn onsamenhangend gezwets aan een psychopatengesticht doet denken. De journalistieke sukkel heeft zich opgesloten in zijn begijnhof, wil niemand meer horen of zien en spuit ellenlange geschrijfsels die druipen van aciditeit en heimwee naar zijn losbandige tijd in ’t schuurke van Pier-re Lano zaliger, toen àlles kon. Is er nog één Kortrijkzaan die zijn stroom van drek leest ? Ik geloof het niet. Om mezelf tegen de leugens en halve waarheden van die oude hypocriet te beschermen, en om me op te peppen en strijdvaardig te maken voor de nieuwe dag, drink ik elke ochtend bij mijn koffie een cognacje met een klontje suiker. Daarna krijg ik telefoon van de burgemeester of zijn secretaresse, met wie ik een innige band heb, met de nieuwigheden en projecten van de dag, dewelke ik dan verwerk in een keurig artikeltje voor mijn gazette. Dat dit altijd lovend klinkt kan ik niets aan doen, het is de objectiviteit en de journalistieke deontologie die mij gebiedt te zeggen zoals het is, namelijk dat de burgemeester weer goed bezig is. Ik voel me volkomen gelukkig in mijn job en ik word door heel Kortrijk geprezen, op handen gedragen en op het schild geheven als een journalistiek genie, een duizendpoot, een journalistieke rots waarop een kathedraal gebouwd kan worden.
Ik hoop hiermee de gemene roddels en leugens rechtgezet te hebben.

Genegen,
Peter

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

De Geruchten

Een week geleden had Jarretel een kort vraaggesprek met burgemeester Van Quickenborne. Dat greep plaats over de haag aan de grens van zijn domein, met respect voor de social distancing.

Jarretel : Meneer de burgemeester, u bent nu fractieleider van uw partij in de Kamer. Vertel.

VvQ : Ja en dat is verdiend, al zeg ik het zelf. Het ging zo. Vanaf de eerste dag heb ik mij uitgesloofd om onze nieuwe voorzitter Egbert in pole position voor het voorzitterschap te brengen. Ik kan niet verduiken dat ik vroeger voor Bart Tommelein reed en met de man dweepte. Maar, sinds hij mijn grootste rivaal in de Westvlaanders  geworden is, heb ik mijn geweer van schouder veranderd en ben ik gaan rijden voor Egbert uit Oost-Vlaanderen, geen concurrent in mijn kieskring. Ik ben niet van gisteren hé. Zelf ben ik nu de numero uno in de Westvlaanders. Tommelein zit tot het einde van zijn dagen opgesloten in Oostende, dat komt mij goed uit, en mij wacht een hogere roeping als vice-eersteminister in 2024. Als beloning kreeg ik van Egbert het fractieleiderschap in de Kamer in de schoot geworpen. Die strategie paste ik ook al met succes toe met Alexander De Croo. Toen ik Alexander steunde voor het voorzitterschap kreeg ik het postje van vicepremier. Ach, ik ben een politiek zondagskind. Dat ik een carrièrist en opportunist word genoemd, kan mij niet schelen, aan die roddel veeg ik vierkant mijn twee ballen. Het fractieleiderschap brengt 3.500 euroots per maand extra op, en dat is nodig voor de afbetaling van mijn villaatje met zwemkom aan de linker Leieoever, nabij de grens met Kuurne. Bovendien is dat verdiend, ik moet veel meer naar Brussel en er overnachten. Als het laat wordt kan ik gratis bij een ex-vriendinne uit mijn studententijd gaan slapen. Dat ontspant me meer dan de bijslaap thuis te moeten doen, na een loodzware werkdag als fractieleider. Hoef ik het te herhalen dat ik mij als een vis in het water voel met mijn nieuwe rol, mijn politieke toekomst is met rozen bezaaid. Mij eerst nog tot in 2024 bezighouden met de Kortrijkse dorpspolitiek, dewelke ik stilaan beu word. Alhoewel, ik sta op het toppunt van mijn populariteit in mijn stad. Dat komt omdat ik mijn onderdanen al meer dan acht jaar met feesten en schouwspelen aan het lijntje houd en blijk geef van grote menselijkheid, solidariteit, empathie en vrijgevigheid. En een grandioos politiek schimmenspel heb opgevoerd. Een hedendaagse manier van aan politiek doen, afgekeken van leermeester Niccoló Machiavelli. Vriend en vijand beamen : ik ben voor iets veel groters in de wieg gelegd.

Jarretel : Er gaan geruchten over een Kortrijkse samenzwering waarin u zou betrokken zijn.

VvQ : Jaja, ik weet al wat u bedoelt. De zaak van de Sint-Maartenskliniek die verkocht is aan een projectontwikkelaar uit Gent. Kom op met uw vraag !

Jarretel : Geruchten gaan dat er daar een asielcentrum zou komen in afwachting van een definitieve bestemming.

VvQ : Kijk vriend, daar word ik bloednerveus van hé. De Geruchten, dat is een boek van Hugo Claus. En dan nog een slecht. Meer kan ik daar niet over zeggen, alleen vermoed ik dat de zogenaamde geruchten van het heerschap Frans Lavaert, het vergif van Kortrijk, komen. En dat journalistiek sujet noemt zich dan een objectieve stadsblogger, Kortrijkwatcher genaamd, aub zeg, bah! Dan is lange Peter Lanssens, tussen twee haakjes mijn beste mateke, nog de slechtste niet. Lange Peter is een crème van een journalist die graag met mij dweept, hij verdedigt mijn beleid door dik en door dun, vooral door dun, en zijn meegaandheid in mijn dolle verhalen en politieke kapsones legt hem geen windeieren, integendeel, maar dit terzijde.

Jarretel : Dat asielcentrum komt er inderdaad niet, maar er doen rare verhalen de ronde over een soort achterkamerdeal met de eigenaar. Een deal die het licht niet mag zien.

VvQ : Ja, ik weet waarover u het hebt, et alors ? ‘k Ga het eens fijn uit de doek doen, in de hoop dat u het verstaat. Ik heb inderdaad dat asielcentrum, wat ik eerst beloofd had aan de eigenaar om te verhuren, verboden. De zaak zit zo. Er loopt in Kortrijk een notoire fascist rond die mij het mes op de keel zette en dreigde met opstootjes, geweld, brandstichtingen, aanslagen en processen indien dat asielcentrum er zou komen. De alom beruchte fascist, de genaamde Wouter Vermeersch, die zich als een rioolrat dag en nacht laaft aan varkensurine en drek. Ik lig wakker van de leugens en achtklap van die tiran die mijn leven vergalt en het gevangen houdt en dat van mijn vrouw ook. Tegen die politieke crapuul is geen kruid gewassen, dus heb ik, met de gedachte aan Bilzen, en door nood gedreven, ingebonden met dat asielcentrum. Ik wil nog gerust kunnen slapen en mijn vrouw ook. Het betekent natuurlijk een groot verlies aan huurinkomsten voor de eigenaar-projectontwikkelaar die zijn boontjes daarop te week had gezet. Wat kon ik anders doen dan compensaties beloven ? Met de dood in het hart heb ik hen de verzekering gegeven, gezworen op al wie mij dierbaar is, dat ik mild, soepel en mals zou zijn, zeer meegaande met de vergunningen, de twee ogen dichtknijpen, een beetje laten foefelen en dat ik geen strobreed in de weg zou leggen bij de ontwikkeling van nieuwe projecten op andere locaties in de stad Kortrijk. Mijn dociel schepentje Maddens, schepentje van stenen, gebouwen en afbraken, is op de hoogte van mijn geheime toezeggingen dienaangaande en gaat zonder morren akkoord, zoals altijd in zulke, enigszins van het goed politiek fatsoen afwijkende deals tussen de stad en de vastgoedsector. Ook in het Mercuriusproject in de Zwevegemsestraat werden de grenzen van de malsheid in vergunningen opgerekt, mede dankzij de professionaliteit van mijn schepentje Wout van stenen en gebouwen, die het klappen van de souplessezweep kent, die zijn strepen dienaangaande door de jaren heeft verdiend, dankzij zijn eertijdse leermeester Stefaan De Clerck, die op dit gebied geen lessen hoeft te krijgen. Het is meer en meer schering en inslag dat er ogen worden dichtgeknepen in de wereld van de stedelijke projectontwikkeling en aanverwanten en de verwevenheid met de politiek. Er is daar niets mis mee, zolang de eigen zakken niet te veel en tè opzichtig worden gevuld, wat zeker in onze stad nauwelijks een probleem is. Voortdoen is onze leuze, hoe dan ook, om het omzwachteld uit te drukken. Ook op dat gebied is Kortrijk een voorloper, een wegbereider, een trendzetter. Ik zou dat geen corruptie, politieke bandeloosheid, canapépolitiek, eigen belang eerst of verkeerd begrepen machiavellisme noemen, maar een postmoderne vorm van politieke souplesse en degelijk bestuur. Of willen we dat de projectontwikkelaar afziet van zijn toekomstig project voor de St Maartenssite en dat hij er een verwilderd geboortebos of ecologische wildernis van maakt zoals op Kortrijk Weide, wat niets opbrengt en alleen maar in brand kan schieten wegens de klimaatopwarming van Kortrijk ? Hebben we al niet genoeg bomen, struikgewas, distels en doornen, opschietend onkruid en bosbranden in onze stad ? Ik vind mijn tussenkomst geen kuiperij of machtsmisbruik, wat kwatongen daar ook over mogen uitbazuinen. Voor de mopperaars en lastertongen met hun verbale terreur die zullen tegenwerpen dat het hier om politieke barbarij gaat, kan ik andere getuigenissen aanvoeren van experten terzake, die met mij akkoord gaan dat het verleggen van grenzen in de politieke zeden van de dorpspolitiek een zaak van groot algemeen belang is. En wat Niccoló Machiavelli betreft, zijn hele oeuvre ken ik uit het blote hoofd en de toepassing van zijn princiepen op het beleid van de stad Kortrijk heeft onze stad gebracht waar zij nu staat : de Beste Stad van de Vlaanders ! En nu moet ik naar een video-conferentie met Kortrijkwatcher over de parking van ’t Begijnhof, waar hij destijds radicaal tegen was en nu radicaal voor. Voor zijn piepklein canariegeel occasie autootje ! Ik ga de grenzen van de politieke zedeloosheid weer ver moeten overschrijden. Leve Kortrijk !

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Edgard ontmaskerd ?

Jarretellemijn,

Ik sta verstomd:

Men zegt dat de Jarretelle dicht bij de waarheid zit, dicht bij Edgard Bonavonture zijn ware identiteit.

Moest je die waarheid kennen mijn beste vriend Jarretelle, dan was je bedje al lang gespreid.

In december komt de onthulling er zeker, dat zal ook in mijn volgende briefje staan.

je vriend Edgard 

Men zegt:

Men zegt dat de Jarretel dicht bij de waarheid zit, dicht bij Edgard Bonavonture zijn ware identiteit.

Moest je die waarheid kennen mijn beste vriend Jarretelle, dan was je bedje al lang gespreid.

De Echte Edgard Bonavonture zit vandaag ver van jou weg, hier in la Douce France,
Dankzij mijn staatspensioen leef ik rijkelijk op de Promenade, dus ik heb veel chance.
Ik lees na mijn ochtendkoffie op het toilet, dagelijks in de Team Burgemeester gazet wat de lange Peter Lanssens in naam van broodheer Q aan voorgekauwde tekstjes zet.

Voorgekauwd is hier echt wel op zijn plaats als je het Edgard op de man af vraagt,
de Kortrijkse inktkoelies hebben hun grote Pasja Q nu al jaren kritiekloos echt behaagd.

Wie is nu Edgard die je nog niet kent ?

Een kloeke struise gedreven vent of een Kortrijkse deerne van hier?
Ik laat je raden naar mijn naam met heel veel plezier.
En vertrouw daarom mijn EERSTE reeks tips nu aan het papier.
Even wat tips voor je speurders met de ware Jansen en Janssen of Kuifjesaard:
Voor al jouw lezers heb ik al mijn tips tot vandaag zorgvuldig opgespaard:

Tips:

Ik heb misschien een chocolaterie in een deelgemeente en ben in Q zwaar ontstemd,
ik maak misschien sleutels en repareer sloten maar ben door schepen ‘velo’ erg geremd.

Ik zetel als medisch raadgever hier en daar voor de zilverlingen voor de N-VA.
Door Axelle zijn dankbaarheid krijg ik iedere maand zitpenning daarna.

Ik ben een echte Vlaamsche freule in de fleur, een hete cougar, aan N-VA collega schepen Axelles deur.
Misschien denk ik mij schepen Moeder Cent en fantaseer ik met beperkt verstand: ik zet de economie van onze stad, weliswaar enkel in mijn eigen dromen met mijn altijd excellerende financieel verstand, op het goede pad.

Misschien was mijn pa een grote mijnheer in de voetbal op de Kortrijkse en Brusselse grond, maar om zelf een bal te sjotten was hij zijn leven lang altijd veel te dik en veel te rond.

Aan de toog van een estaminet aan de Leieboorden heb ik misschien wat maanden gewerkt, het zeer tijdelijk openhouden van een B&B had mij ook al eerder niet veel gesterkt.

Misschien verkoop ik in de regio van het Bellegemse heel veel kisten wijn,
maar na een jaar of twee samen met Quickie smaken ze nu naar azijn.

Ik ben misschien een vrouwelijke schepen op de Quick zijn blauwe lijst,
dus voor den brode speel ik de domme en hou ik mij gedeisd.

Ik verkoop misschien systeempjes en wat laptop en werk met de IT,
want van de rest van de gemeentezaken weet ik als schepen toch de ballen nie.

Ik ben misschien een blauwe kok bij mijn madam op ‘t vandaleplein in haar restaurant,
ja zonder schepenloontje leef ik nu als garçon en dat is ook heel ambetant.

Ik zit misschien de gemeenteraad voor en krijg zeker van de blauwe groep een Tiene op Tien, maar Vincent wil al sinds lange tijd mijn verdoken charmes niet meer zien.

Ik maak misschien een moderne outfit van een vod, een handdoek en een sleunse voor de pret, want Vincent heeft ook mij, voor een GRATIS kostuumpje van mijn hand, op zijn lijstje gezet.

Ik ben misschien als schepen geen rode Flandrien of droom niet van de wilde vrouwen, in het echt ben ik samen me ne scone vent, maar zou liever met mijne velo trouwen.

Ik ben een rode schepen en opende mijn restaurant “de verlieslatende vork” in ’t stad, de opmerkingen over dat verlies door de Kortrijkse burgers veeg ik feestelijk aan mijn gat.

Ik ben misschien een schepen van leefmilieu en jeugd en ik doe dat volgens mezelf wel goed, maar zoals met alles in ‘t stad steekt Vincent de pluimen altijd op zijn eigen hoed.

Ik acht mij de lievelingsschepen bij de Kortrijkse madammen van de kunst en fantasie, alhoewel voor die madammen heb ik geen empathie omdat ik enkel mezelf graag zie.

Ik ben misschien advocaat en stuur tegen de volgende verkiezingen hier de schaapjes van Antwerpens Bartjes partie, terug naar de overwinning, wij worden de grootste Kortrijkse partie of terug als verleden keer ook deze keer nie.

In de partij van de bloemekes en de bietjes en de diertjes in het Groene Kortrijkse bos, laten ze misschien voor de achterklap en de spot de 2 blozende Edgardienekes los.

Misschien heeft de rode leider in ploeg en de broer van Hyacinth Bucket, hier zegt men Boucquet, inmiddels ook al voor de lijst van 2024 zijn zinnen op het schepenpostje van rode Axel gezet.

Misschien is het Hannelore van de oranje partij in de Kortrijkse stede met groot verleden te velde, maar wie is nu die madam voorzitter waar ze mij nog niets speciaals over vertelde. (Liselotte Vandevelde, nvdr).

Misschien uit nog een rode partij met in hun kantoor en rangen hier en daar een rare rode vrouwe, is dat een stemmenkanon voor de verkiezingen of is die daar enkel voor de looks van de Jouwe.

Verdikke misschien was ik nog zo een rare kwast vergeten, een die niet rookt, niet drinkt of niet snoept, wel voorzitter speelt en van zetelkes droomt, want hij denkt dat iedereen komt als je “ Geoke” roept.

Komt in mijn tips van vandaag als de laatste aan bod:

Misschien ben ik de plaatsvervangende burgemeester in Kortrijk in 2021 op Quickie zijn plaats begot, als Schepen van beton en werken geef ik jullie mee, ik wil dubbel pree en doe mijn goesting  dat is mijn gebod.

Maar beste vriend Jarretelle, hierbij mijn beste tip als TOP:

Lees het volgende deel en daar lossen we het samen op !!

Uw Edgard zegt : “Bonsoir vanop mijn Boulevard”

Geplaatst in Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Wie is Edgard ?

Wie is Edgard Bonavonture ?

Op vraag van talloze lezers wierf Jarretel een ‘James Bond’ aan om de geheimzinnige Edgard Bonavonture te ontmaskeren.

Inmiddels zijn belangrijke tips binnengelopen.

De meeste gaan in de richting van een gefrustreerde Kortrijkse N-VA-er.
VLD-ers wijzen in de richting van een mol uit eigen kring, alhoewel Gregory Olszewski dat ten stelligste betwist. Nog anderen kijken in de richting van de Kortrijkse CD&V.

Veel tekenen wijzen erop dat het om een geboren en gespogen Kortrijkzaan uit het kringetje van de lokale politiek gaat.
Edgard Bonavonture weet veel en wàt hij zegt is niet allemaal fake of maar half waar.
E.B. slaat nagels met koppen. Hij zegt zich schuil te houden op de beroemde Promenade des Anglais in Nice, maar dat zou een schijnbeweging kunnen zijn, het is evengoed mogelijk dat Edgard gewoon in Kortrijk huist en alle dagen gemaskerd met zijn karretje in de Colruyt rondloopt. Hij zou zich op de Gentsesteenweg of in een rijtjeshuis op de Veugelmarkt kunnen schuilhouden. Of pseudo kasteelheer spelen in een vervallen landhuis in Kooigem, ook wel, en met reden, de Provence van Kortrijk genoemd. Wie zal het zeggen ? Burgemeester van Kooigem Dirk Devoldere toch niet ?

Er vielen een paar namen die volstrekt ongeloofwaardig klinken zoals Jan Dhaene, Gregory Olszewski, Marniek De Bruyne en Dirk Dupont. Interessante Kortrijkzanen, daar niet van, maar veel te plichtsbewust, te scrupuleus, te angstig en te gezagsgetrouw om zich met politieke schelmenstreken en katje duik spelen bezig te houden. Angsthazen dus.
Alhoewel, aan Dirk Dupont wordt getwijfeld, ware het niet dat de aanvoerder van ‘Vooruit met Kortrijk-Courtrai en Marche’ Geo Verstichel zijn twee handen in het vuur durft steken over het geval Dirk Dupont. “Een onkreukbare man die met open vizier strijdt”, aldus Geo die zelf een en al rechtlijnigheid, waarheid en van graniet is.  Ook dwarsligger Marniek De Bruyne wordt door Verstichel van alle verdenking witgewassen. Marniek, die er een dwarse mening op nahoudt en de bal soms compleet misslaat, staat namelijk bekend om zijn recht-voor-de-vuist stijl en minacht mensen die onder schuilnaam opereren.
Jan Dhaene en Gregory Olszewski zijn mannen die boven alle verdenking staan om redenen die we hier niet uit de doeken kunnen doen, het zou ons te ver leiden in de deontologische geplogenheden van de Kortrijkse politiek.

Andere namen klinken geloofwaardiger : Pieter Vanherpe, Rudolf Scherpereel, Frans Lavaert, Maarten Seynaeve, Roel Deseyn, Wouter Allijns, Filip D’Huyvetter en buitenbeentje Joost Devriesere. Allemaal toffe mensen die gestudeerd hebben en aanstellerij haten als de pest, zo zeggen ze toch over zichzelf, en ze zijn bij machte om iets zinnigs op papier te zetten. Ze beweren zo goed als àlles te weten over het reilen en zeilen in de onderbuik van het Kortrijks politiek bestiarium.

Laten we van wal steken met het berucht begijnhofpersonage Frans Lavaert, alias Kortrijkwatcher, die zich al jarenlang, na zijn dweperige VLD periode van ‘t Schuurke bij Pier-re Lano zaliger, vierkant tegen de Kortrijkse politieke kaste keert en wel het bloed van burgemeester Van Quickenborne kan drinken, en die schaamteloos dweept met Kortrijkse fascistenleider Wouter Vermeersch. Lavaert zou zich best via een schuilnaam kunnen uitleven, wat hij op zijn afgestofte blog niet aandurft, uit schrik afgesneden te worden van conspirerende stadhuismollen die hem de inside-informatie leveren waar hij op legale wijze nooit kan aangeraken. Toch is het weinig waarschijnlijk dat Lavaert met een gesloten vizier opereert, daarvoor is hij tè beducht voor de wraak van medestanders die hem dit ten kwade zouden duiden. De man is ijdel en te veel gebonden aan de hoge status als officiële stadsblogger om zich, zij het gemaskerd, in de diepste krochten van de Kortrijkse riooljournalistiek te wagen.

De streng katholieke Pieter Vanherpe is een verbitterd man met een stevige contraire mening, ware het niet dat hij in toom gehouden wordt door zijn hoog opgeleide en streng in de katholieke leer opererende echtgenote en door zijn eigen onwrikbare moraal die hem verhindert op een achterbakse manier de Kortrijkse politiek te fileren. Vanherpe heeft te veel eergevoel om zich te verlagen tot een ordinaire schotschrift auteur. En dit niettegenstaande hij, wegens het onnoemelijk politiek leed dat zijn echtgenote geleden heeft als schepentje van financies onder het eerste bewind van Van Quickenborne, de huidige coalitie met de grond zou kunnen gelijkmaken en de Kortrijkse N-VA met de blote handen zou willen vernietigen. Pieter is een bedaard man, maar diep in zijn binnenste laait een vulkaan van woede en onmacht over het leed hem en zijn echtgenote aangedaan. Pieter, in een suicidaire bui, gooit het eruit : “De Kortrijkse dikkenekken politiek is door en door rot en corrupt en dat zal tot in de eeuwigheid zo blijven en nog liever wijken wij uit naar Langemark-Poelkapelle of Zarren-Werken dan nog één termijn langer onder die valsaard en politieke zakkenvuller en gangster Quickie te moeten leven”.
De koord ligt nog niet klaar, maar de verhuiswagens wel, ze draaien al warm. In de Pyckestraat en in heel politiek Kortrijk houdt men de asem in.

Rudolf Scherpereel, de man die op niets minder dan de burgemeesterssjerp had gemikt, loopt er zeer malcontent bij sinds hij als schepen de laan werd uitgestuurd en vervangen door Ronse, in zijn ogen een goedgelovig schooljongetje met veel praat dat zich laat belazeren door de uitgeslapen burgemeester. Rudolf is bij machte iets op papier te zetten dat prikkelend genoeg is om tot lezen aan te zetten. Door een Kortrijkse sacochenboer werd Rudolf vroeger wel eens spottend ‘de prikballon’ genoemd omdat zijn politieke stellingen gemakkelijk te doorprikken waren. Ten tijde van zijn schepenpostje werd Rudolf dag in dag uit uitgelachen en er werden pijnlijke schotschriften over de man gepubliceerd. Scherpereel zint nu op wraak voor het onrecht hem aangedaan. Goedmoedige kwatongen twijfelen niet aan zijn dapperheid en intelligentie, zijn vijanden vinden hem een hansworst. Rudolf, een man om in de gaten te houden.

Maarten Seynaeve, ex-Vlaams Belanger, nu N-VA-er, loopt er eveneens ongelukkig en verweesd bij. Zijn gok om via N-VA aan een parlementair postje te geraken, met dikke wedde en pensioen en zonder werken, is deerlijk mislukt. Dat heeft Maarten nooit verteerd. Maarten wil afrekenen met de vunzige onderkruipers die zijn politieke carrière hebben gekelderd. Was hij bij Vlaams Belang gebleven, was hij nu parlementair en fractieleider in de gemeenteraad. Seynaeve wordt nu als verrader gebrandmerkt en er wordt veel met de ‘verloren zoon’ gelachen. De man schijnt super intelligent te zijn en bekwaam om alle frustratie door middel van vitrioolgeschriften van zich af te schrijven, onder pseudoniem, want zijn postje als federaal ambtenaar mag niet in het gedrang komen. Ook Maarten is in het oog te houden als kandidaat Bonavonture.

Maar de man die het meest van al genoemd wordt als mogelijke Edgard is de genaamde Filip D’Huyvetter. D’Huyvetter is een geval buiten categorie, verre van een allemansvriend, niet gekend door het groot Kortrijks publiek, maar des te meer door ingewijden uit de Kortrijkse politiek, die hem vrezen en met een scheef oog bekijken. D’Huyvetter wordt door vriend en vijand als een geniepige roddelaar en nijdige veelweter en praatvaar gekwalificeerd en gewantrouwd en als mol van de Kortrijkse N-VA niet ernstig genomen, en hij zou op een zijspoor zijn gezet, al ontbreken voorlopig harde bewijzen van zijn mollenwerk. Of the record zeggen sommige N-VA bestuursleden vlakaf dat ‘hij beter uit het bestuur zou vliegen’. En inderdaad, de man heeft een kwalijke reputatie, een vlijmscherpe pen, en hij kan zijn oprispingen en frustraties met een vleugje humor, veel cynisme en sarcasme en een pot vitriool aan de man brengen. D’Huyvetter beschouwt zichzelf als extreem erudiet en hoogbegaafd, en dat is hij ook, zijn gevaarlijkste wapens waarmee hij zijn partij met zijn in vitriool gedoopte pen in de vernieling kan rijden. Partijgenoten verwijten hem arrogante betweterij en pathologische hoogheidswaanzin, maar dat vindt D’Huyvetter zijn grootste kwaliteiten. Mensen uit zijn milieu, die anoniem willen blijven, tippen hem als grootste kandidaat Bonavonture.

Over de tsjeef Roel Deseyn doen veel geruchten de ronde. De ontgoocheling zijn parlementair postje kwijtgespeeld te hebben vreet als kanker aan hem. Ook Deseyn is een intelligente man met een vlijmscherpe tong en pen. Hij weet veel, en over de kuiperijen binnen de innercircle van de Kortrijkse CD&V en hoe het er in die slangenkuil aan toegaat zou hij wel eens een boekske willen opendoen, verklaarde hij ooit, na het hijsen van drie omers, op een receptie van 11 juli. Deseyn wijt zijn niet-verkiezing aan de machinaties van de oude garde van de partij en vooral aan Stefaan De Clerck die hij, tussen pot en pint, een  samenzweerder, bedrieger, leugenaar en zakkenvuller noemt.  CD&V Kortrijk is een krabbenmand vol jaloezie en met talloze nachten met lange messen. Roel kan vernietigend uithalen naar zijn partij en een schotschrift ligt binnen zijn mogelijkheden.

De liberaal Wouter Allijns is een minzame, bekwame en welopgevoede jongen, vol ambitie, die op niets minder dan de burgemeesterssjerp van 2036 mikt. Dat werd hem ook toegezegd door huidige burgemeester Van Quickenborne, weliswaar na lang hijsen en in de roes van de verkiezingsoverwinning, en Wouter neemt de woorden en beloften van de burgemeester au serieux en dat is zijn handicap. De burgemeester is een politiek beest met veel gezichten die zijn beloften inslikt en van standpunt verandert als van onderbroek. Wie geloof hecht aan zijn mooie woorden en leugens is een vogel voor de kat. Als het erop aankomt om zelf aan een beter postje te geraken deinst de burgemeester voor niets terug. Helaas dus voor Allijns, is er een kink in de kabel gekomen sinds hij ter ore is gekomen dat Wout Maddens niet van plan is zijn politieke ambitie aan de haak te hangen en ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd in 2024 toch het burgemeesterschap zou ambiëren. En in die ambitie wordt Maddens volop door de burgemeester gesteund. Na zes jaar Maddens zou in 2030 de burgemeesterssjerp aan Arne Vandendriessche toevallen, die inmiddels zijn financiële schaapjes op het droge zal hebben en het zich zes jaar zal kunnen permitteren om zich in het burgemeesterschap van Kortrijk te vermeien. Tegen dan zijn we 2036, datum waarop Allijns al jaren mikt en wat hem, onder dure eden, door Van Quickenborne werd toegezegd. Echter, tegen die tijd zal een nieuwe ster hoog aan het Kortrijks politiek firmament staan, een ster die op de valreep en voor de neus van Allijns nog vóór haar pensioenleeftijd het burgemeesterschap van Kortrijk zal inpalmen : het is de aanstormende Ruth Vandenberghe, geen kattin om zonder handschoenen aan te pakken, zegt schepentje Maddens, en kater Wout kan het weten. De kreet ‘hoogtijd voor een vrouw als burgemeester’ zal niet uit de lucht zijn, en wie of wat kan tegen die ijzeren vrouwenlogica op ? Alleszins Wouter Allijns niet en père Joseph met zijn fout netwerk nog veel minder. Het wordt dus minstens 2042 voor Wouter ! Een tegenvaller, een ramp waar de arme jongen nu al de slaap voor laat. Tegen het jaar 42 is hij grootvader en moet hij op de kleinkinderen passen. 42 is dus geen optie.
Bijgevolg : ruzie in het Kortrijks liberaal huishouden en de gewiekste Tiene Castelein, niet van ambitie gespeend, kan ook nog roet in het eten van Allijns gooien.
Niets houdt Wouter tegen om zijn ongenoegen en koleire van zich af te schrijven en onder schuilnaam met modder, drek en esprit de sel naar zijn partijgenoten en de burgemeester te gooien.
Allijns, om in de gaten te houden als mogelijke Bonavonture.

Tenslotte Joost Devriesere, ‘un cas spécial’ van buiten de Kortrijkse politiek.
Ook over Devriesere als kandidaat Bonavonture valt iets te zeggen.
Joost kan schrijven als de beste en geeft zich graag uit voor zachte satiricus, het vuile werk laat hij aan anderen over. Dat is eventjes gelukt, met zijn blog Kortrijk Scheef Bekeken, maar op een dag moest hij noodgedwongen opgeven. Om redenen die nooit werden opgeklaard. De schrijflust van Joost is niet getemd en via de Krant van West-Vlaanderen (KvW) uit hij zich regelmatig in een column die druipt van verveling en oudemannenkwijl, een geeuwcolumn zeg maar. Op de KvW kan dat ook niet anders. Ironie, satire, spot, scherts, humor, grapjasserij, enz is taboe voor het Westvlaams pastoorsgazetje van Jantje Gheysen. Er wordt geroddeld dat Jantje in een slotklooster werd opgevoed, maar dit terzijde. KvW is een leuke schnabbel voor Joost, dat wel, maar de man, die zich voor schrijver, letterkundige, filosoof, politicoloog en journalist uitgeeft, wil en kan natuurlijk veel meer. Hij is diep ongelukkig over zijn eigen column die door niemand gelezen wordt, maar op die manier wordt hem veel medelijden bespaard. Bovendien is Joost niet onbekend in het Kortrijks politiek en journalistiek wereldje en zit hij op de schoot van veel interessante Kortrijkse beleids-en cultuurmensen, roddeltanten en veelweters. Joost is een belezen man, heeft over àlles een politiek-correcte mening, wat hem zeer geliefd maakt in de Kortrijkse galerij van nette mensen en zelf schreef hij ook al een boekje vol, een niemendalletje dat zelfs bij de Slegte werd geweigerd. Maar daar gaat het bij Joost niet om. Hij schrijft alleen voor zichzelf als een soort bezigheidstherapie om de pijn van zijn bestaan te overbruggen en om zijn verwaandheid niet al te veel aan de ketting te leggen. Pure therapie dus en dat werkt, want Joost is herboren, hij kan weer lachen, spotten en het volle leven met beide handen vastgrijpen. Het zou geen Kortrijkzaan verbazen mocht hij zichzelf tot nieuwe Kortrijkse schotschrijver gekroond hebben via het ideetje van een lapnaam : Edgard Bonavonture.

De weddenschappen over Edgard zijn open !

Wordt vervolgd.

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Villaatje met Zwemkom

Kameraad Jarretelle !

Oehoe, ik ben het ! Mag ik even bij je binnenkomen met een verzoekske ?

Ik lig hier languit op mijn chaise longue in de zon op mijn balkon, gekluisterd als ik ben op de Promenade des Anglais te Nice. Met zicht op de méditerranée.

Dolgaarne had ik met je afgesproken, op bezoek in mijn eigen Kortrijk, op het zomerterras van afspanning ‘In de Wolken’ bij Steffie en Vetje, het bijna sympathiekste cafébazinnenkoppel van de stad. Een uitgewoonde oudemannenkroeg waar half seniele klantjes als L.F. met zijn onvermijdelijke scharrel en de onweerstaanbare vrouwenversierder S.E. uit het quartier milliardaire na zonsondergang in een hoek van de gelagkamer aan de tapkast in een landerig zwijgen plachten te pleisteren, maar nu niet meer. Destijds om te hijsen tot het ochtendgloren en ‘bij te praten’ over kunst, politiek, de crisis en de verdoken armoede en over de vrouwen waar ze gek op waren, maar nooit hadden kunnen krijgen.
Een avondvullende babbel In de Wolken, oog in oog met het vermoeide cafébazinnenkoppel Steffie en Vetje, samen met je politieke partner in crime Geo Verstichel, een personage dat ik niet mag omwille van zijn slecht karakter en zijn trouweloosheid aan de ijzeren partijtucht van zijn vroegere partij de Vlaemsche Nazionalisten, maar ik neem de verrader er wel voor één keer graag bij. Men weet maar nooit.

Helaas, corona heeft er anders over beslist.

Mijn tijdelijke verbanning op de Promenade heeft mijn schrijflust aangescherpt en waar kan ik mijn zieleroerselen beter kwijt dan op je geëerde en populaire Jarretelle ?

Ik stel een pittige column voor, dewelke ik je maandelijks gratis aanbied.
De Kortrijkse politieke woestelingen en hun waterdragers zullen er geen pap van lusten, maar ach, laat ze de pleurus krijgen.

Pak alvast mijn eerste column vast.
Je bent een zeer leergierige kwast, dus, het zal wel moeten mogen.
Hier gaat ze. Ik heb alle ketenen verloren. Het voelt aan of er iets van me afglijdt.

Genegen,

Je Edgard Bonavonture, de échte !!!
Promenade des Anglais, 531, boîte 17
Nice
La Douce France

Briefke aan Jarretelle over een Villaatje met Zwemkom en andere dingen.

Nu ben ik toch wel erg ontgoocheld in je en je kroniek van een aangekondigd politiek heengaan.

Ga jij nu ook all-in navolging van je rode broeders en zusters Philippe De Coene en Axel vélo Weydts, een politieke kamerkneus van een alternatieve seksuele obediëntie, de perverse toer op ? De deugd van sexting beoefenen en homo-erotische filmkes op nonkel google gooien met de bedoeling de minderjarige Vlaemsche knaapjes in het verderf te storten ? Binnen het besloten kringetje van de Kortrikske politieke woestelingen met hun libertaire uitspattingen heerst een sfeer van ‘zelfbedruiping’ (haha), die de perken van de christelijke welvoeglijkheid ver te buiten gaan. Moeten de Kortrikske tsjeven met aanvoerster Hannelore, een verdoken mannenlokster met een asem die naar kloosterlucht en bedorven sperma ruikt, machteloos toekijken hoe de stadsbestuurders de zelfbevlekking tot kunst hebben verheven ? De ons-kent-ons club van de burgemeester en zijn decadente schepentjes zit in een rollercoaster die het gezelschap een kick geeft, een verslaving die hen tot ongekende hoogten van misdadig genot voert, maar eindigt in een onderlinge afrekening waarbij een paar halfgare onbenullen de goorste nonsens over de anderen vertellen en de burgemeester zogezegd ‘ontmaskeren’ als een meesteroplichter, als een geldzuchtig roofdier, een opportunist, een machiavellist die alleen uit is op geld en ongebreidelde macht. De weerbaarheid van de burgemeester lijkt aangetast, sinds er twijfel is gerezen over zijn onkreukbaarheid en zijn zogezegde ‘belangloze inzet’ voor zijn stad en zijn onderdanige burgers. Zal de fel belaagde burgemeester nog de kracht vinden om terug te slaan ? Sommige schepentjes ondergraven zijn autoriteit en leggen hem bij ieder schepencollege wolfijzers en vossenklemmen in de weg. Er zijn zelfs schepentjes die zich durven afvragen hoe hij zijn kostelijk villaatje met zwemkom afbetaald krijgt. Is er stront aan zijn knikker ? En hoe het zit met het ‘beroep’ en de lingeriemodellen-inkomsten van zijn zeer katholieke echtgenote, werkt zij nog, wat eigenlijk een privékwestie is. Heeft de burgemeester machtige vriendjes, binnen en buiten zijn wegkwijnend partijtje en opereert hij in de duisternis van het Kortriks nachtleven, waar hij veel risico’s neemt wegens het urenlang snuiven en hijsen ?  Wat er ook van zij, de geruchten blijven gaan, en dat is ook het geval met sommige schepentjes die het aangename aan het nuttige paren, en dit op een extreme wijze. Mijn informanten vertellen mij dat de burgemeester niet meer wil reageren en geen recht op antwoord naar rioolblaadjes meer wil inzenden. De dolksteek in de rug , toegebracht door twee van zijn schepentjes, Kortriks grootste opportunistische imbecielen, heeft de arme, bijna uitgetelde burgemeester, onnoemelijk veel pijn gedaan en leed berokkend. Hij denkt er dan ook serieus over na om een ministerpostje in de nieuwe regering met beide handen te grijpen en zijn geliefde stad Kortrik definitief de rug toe te keren. Lafheid, poenpakkerij en verraad zijn libertijnse deugden in de ogen van de burgemeester. Dat zou ook het afbetalingsplan van zijn tè duur villaatje met zwemkom verlichten, een villaatje met een gewetenloze buurman als S.E., die hem dagelijks vanuit zijn slaapkamer op de 1ste étage met een sterrenkijker beloert wanneer nietsvermoedend burgemeesters vrouwtje poedelnaakt te bruinen ligt, met een boekwerk van Charles Bukowski op haar onderbuik, dat haar schaamstreek en omstreken zedig bedekt, tot algehele frustratie van buurman S.E. die zich met twee blote puberborstjes content moet stellen. “Is zij in een klooster opgevoed”, durft S.E dan wel eens van zijn tong laten rollen tijdens de jonge bokma pauze van een lezing over leven en werk van Sigmund Freud door mannenverslindster Liesbeth Stevens op een bijeenkomst van de Kleikoppen in een bovenzaaltje van de gerenoveerde Rubens, met kamers voor reizigers. Weinig Kortrikzanen zijn op de hoogte van die dingen. Mijn informanten des te beter. 

Languit liggend in mijn chaise-longue met mijn vingers in de wonde van de zonde van mijn nieuwste vriendinne, een minderjarig negerinnetje uit Madagascar, op mijn voorbalkon op de Promenade des Anglais te Nice, heb ik waarlijk te doen met de fel belaagde burgemeester van Kortrik. Mijn trouwe informanten ter plaatse doen schrijnende verhalen uit de doeken over hoe de burgemeester nauwelijks nog iemand wil zien of nog wil buitenkomen uit zijn villaatje met zwemkom aan de linker Leieoever nabij de grens met Cuerne. Hij zou de godganse dag aan de rand van zijn zwemkom liggen piekeren, zwarte gedachten hebben, een depressie nabij, piekeren over het nut van zijn bestaan, en over het hiernamaals, want de man is ‘licht gelovig’, ook als hij met Beau de Courtrai op zijn schouders in zijn afgestoft en kortgeknipt tuintje rondstruint. Zijn goesting in kwalitatieve seks, weliswaar met zijn eigen echtgenote, schijnt op een laag pitje te staan, om het zacht nuit te drukken, althans volgens mijn informanten, die het kunnen weten en die ik geloof. 

Verder wil ik nog een keer hebben over iets dat mij ergert en op mijn droge lever ligt.

Tweedracht zaaien met namaaknaampjes te creëren? Ambiëren sossen een eigen partij of slaat de corona verveling dermate toe.  De genaamde Christian Raes, alias Edgard Bonavontuur, is blijkbaar niet meer of niet minder dan een of andere louche sossen streek van uwentwege, beste Jarretellemijn ?

Mij Edgard Bonavonture, de enige ware, het origineel verloochenen voor een Ersatz product, wat een vossenstreek, ge moet maar durven. Gaat gij nu ook al een Connort Rousseautje doen en gewoon de naam inpikken van iemand anders, zo ken ik je niet mateke !!!  

Koksijde Vooruit en Kortrijk Vooruit in de Vlaemsche gazetten, Elwin Van Herck, alias Pieter Vanherpe en Geotje Verstichel met Vooruit Kortrijk samen in de strijd tegen de baarlijke rode duivel…wie gaat dat winnen? Den Vooruit in Gent zekerst !
Is het waar dat Geoke, met zijn alwetendheid en slecht karakter, met een schepenpostje de mond zal gesnoerd worden door sossenschepentje De Coene, de opperchef van de Kortrikse sossen SD ? Mijn trouwe informanten vertellen mij ijzingwekkende verhalen over hoe Geoke in de stad Kortrik malheur en verderf zaait met zijn leugens, zijn mollenwerk en zijn politieke drijverijen en dat hij ermee dreigt met zijn partijtje, dat hij nu ‘Vooruit met Kortrijk – Courtrai en Marche’ gedoopt heeft, de nieuwe sossen ‘beweging’ Vooruit in de vernieling te rijden bij de volgende kiezingen. Geo, zou, naar kwatongen fluisteren, maar dat schijnt zo te zijn, werkelijk de allerslechtste slechterik van de stad Kortrik en wijde omgeving zijn, waarbij vergeleken Kortrijkwatcher Frans Lavaert een pastoorachtige lapzwans is.

Ze zeggen mij ook dat Geoke in staat is heel Kortrik naar zijn hand te zetten en met zijn herdoopte partij de Kortrikske Vlaemsche Nazionlisten leeg te zuigen, op Jorgen Deman na, een goedmoedige baardmens uit graniet gebeiteld. Pluimstrijkers schepentje Axel Ronse en schepentje Kelly Detavernier, volgens connaisseurs een wellustig moordwijf, zijn bereid hun ziel aan mefistofeles Geo te verkopen om hun lucratief-postje-zonder-werken-en-een-dik-pensioen te redden en ze zouden al volop siroop aan de baard van Verstichel aan het smeren zijn. De lokroep van kwelduivel Geo zou ook Vlaemsch Nazionalisten fractieleider doktoor Philippe Dejaegher en Liesbetje Maddens aangestoken hebben om hun huik naar de nieuwe politieke wind van ‘Vooruit Kortrijk-Courtrai en Marche’ te hangen. Zij doen het niet voor de smeer,  maar uit ijdelheid en misplaatst snobisme. Alle bestuursleden van de Kortrikske Vlaemsche Nazionalisten zijn speelpoppen geworden, slapjanussen in handen van politieke duivel-doet-al-Verstichel. Met Geoke aan ‘t roer komt de politieke grandeur van Kortrik terug, zo wordt geroddeld.
Is dat allemaal wel waar ?

Verder is het doodstil in de Kortrikske Rode Broederband, politieke weerwolf De Coene heeft zijn schaapkes geteld en reageerde ontsteld…weeral duizenden stemmen minder…en Vlaemsch Belang van fascist Wouter Vermeersch dat stijgt naar de absolute meerderheid in Kortrik en de sossen tot wanhoop drijft !

Kiezentrekker schepentje vélo Weydts heeft blijkbaar ook een stoute muile en torenhoge ambitie: het is min of meer officieel zeggen mijn informanten : kameleon burgemeester Vincent vertrekt definitief uit de Kortrikske politiek, ministerpostje en een zak euroots wenken, gone and away … dus Axel Weydts den boefer, sergeant 1e klasse, gaat voor Burgemeester of Opperpaljas. Het regenboogvaandel hangt al aan het stadhuis !   

Ik zou hier willen besluiten, ik lig lekker met mijn minderjarig negerinnetje in de chaise longue op mijn balkon op de Promenade in de zon, maar blijkbaar geeft Geoke, duivel in ’t politiek wiewatervat van Kortrik, ook sjette…geniet ervan en ………let op je gezondheid want alles met vrouwelijke welvingen en rondingen of namen is gevaarlijk op een bepaalde leeftijd.

Groetjes vanop mijn balkon in de zon, met mijn vingers in de zwarte wonde van de zonde van mijn minderjarig negerinnetje uit Madagascar. Dalila !

Damme nog lange met onze vingers meugen meugen, hé smeerlap !

Edgard Bonavonture

Geplaatst in Ingezonden column, Ingezonden Stukken | Een reactie plaatsen

Onweer

Beste Jarretel,

Ik schrijf regelmatig een column in het door geen kat gelezen KR nieuws.

Vandaar mijn verzoek tot opname op uw zeer gewaardeerde en populaire blog Jarretel van Kortrijk. 
Ik beschouw mezelf als een interessante mens, een Kortrikzaan buiten categorie, excentriek, erudiet, breedsprakerig, met een verfijnde smaak en een groot talent voor humor.
Ik ben al iets ouder en heb door de jaren heen een vriendenschare opgebouwd om u tegen te zeggen.
Ik breng dus veel nieuwe lezers voor uw Jarretel aan.

Groet vanuit mijn atoomschuilkelder,

Christian Raes, alias Edgard Bonavontuur

 Onweer

Het blijft een overweldigend spektakel. Eerst klinkt uit de verte een sober tromgeroffel. Gepaard gaande met het zwerk dat langzaam bezwangerd wordt met gitzwarte wolkenkopjes. (Zwerk vind ik een mooi woord. Het komt nog uit het Nieuw Nederlands -13de eeuw. Werd weer gepropageerd door Gezelle). Langzaam komt een windje op. Onze dierenvrienden hebben het veel vlugger dan wij door dat er een tempeest (ook mooi, ook 13e eeuw, uit het Latijn tempestas), op komst is. De vogelkes vliegen laag bij de grond, de hondjes beginnen te keffen met een angstige blik. Gimme shelter, zie je ze denken. In een forse bomenkruin of onder de tafel.

Het mooie is dat dat het komend spektakel wordt opgebouwd als een Grieks theaterstuk en gelijkaardige schouwspelen, rekening houdend met “de wetten van het theater”, zijnde eerst een voorspel, een knallend hoogtepunt, een catharsis en een happy end.

Gezeten op een mijn regenvrij terraszitje- onder een Grimbergen parasol- bleef ik met een kinderlijke verwachting het komend spektakel gadeslaan AI zag ik dat sommige schijtlaarzen al preventief binnenvluchtten.
Niet met mij. Ik bleef volhouden. De wind kwam wat stoeverig opzetten. Altijd een ernstig voorteken. Het ”zwerk” werd nog duisterder en het dondergeroffel nog meer grommend. De wolken werden dikker en dikker en de regen begon langzaam te plenzen.

Van die mooie regen, langzaam aanzwellend, recht naar beneden vallend, met mooie bubbels op de tafeltjes en de stoeltjes tot gevolg. Mijn parasol, Grimbergen nietwaar, hield stevig stand en mij ondertussen nog droog. Het werd nog spannender: bijna volledig duister nu en een plotse knal. Zowat het startsein tot het komend serieuze werk. Zoals bij een vuurwerk eerst ter aankondiging enkele knallen worden gelost. Als klein baasje had ik altijd geleerd dat je de afstand van de bliksem in kilometer kon meten door na een donderslag het aantal seconden te tellen. Of was het omgekeerd.

Een eerste bliksem verscheen. Mooi, een korte maar sierlijke krul, flitsend als een geëloctruceerde slang. Onmiddellijk gevolg door een helse donderslag. De bliksemen bleven nu schichtig maar vlug na elkaar door het gehemelte vliegen, als vallende kometen, het ganse panorama oplichtend, vergezeld van een hels kanongeroffel. Nu wordt het serieus, dacht ik. De wind en de regen werden meer en meer hevig. Als een kapitein op zijn schip wilde ik standhouden, hierbij onbegrijpend gadeslaand door de andere naar binnen gevluchte, quasi geëvacueerde terrasbezoekers. Mijn oorspronkelijk als zonwerende bedoelde parasol hield stand (Grimbergen nietwaar), alhoewel ik hem met twee handen in bedwang diende te houden of hij was als een windspeelbal de lucht ingevlogen. Mijn geduld en doortastendheid werden beloond. Het geroffel minderde, mijn telling klopte, was nu toch al op een vijftal kilometer, en de apocalyptische plensbui ging langzaam over in een vriendelijke regenbui. Alhoewel, ik was toch behoorlijk kletsnat was geworden. Nogal heldhaftig verliet ik zonder verminken stoer het terras, hierbij door sommigen verwonderd aangekeken. Ik zag sommigen ook met een soort medelijden zuchtend tegen het voorhoofd tikken.

Het deerde met niet: Ik had het spektakel op de eerste rij meegemaakt. Ik fluitte bijna Jan Piet, Joris en Korneel, die hebben baarden. Wel ik heb er ook een.

Met een zekere trots, en ook wat ontroerd door het geboden natuurspektakel, tufte ik langzaam huiswaarts. Zeer behoedzaam: diverse plassen, ook wat omgewaaide boomstruiken; het was verdorie heftig geweest. Warempel kwam de zon ook weer wat piepen. Happy end, zoals voorspeld.

De realiteit was jammer genoeg weer wat anders. Mijn straat ingereden zag ik de gordijnen als voetbaltifos door het venster wapperen. Bloody vergeten de vensters dicht te doen. Binnengekomen, in de living een mooie regenplas. Ook in de slaapkamers. Dus emmer en dweil en hopend nog eens die polis van de brandverzekering terug te vinden. De natuur (cultuur blijkbaar ook?) kent zijn prijs.

Het was echt nog eens on-weer. Als we maar gezond zijn. Hoop ik voor iedereen. Een beetje onweer en regenval lossen we wel op.;

Christian Raes

Geplaatst in Ingezonden column | Een reactie plaatsen

Belleman

De procedure voor de verkiezing van een nieuwe Kortrijkse belleman is opgedoekt.

Schepentje van Cultuur Axel Ronse gooit de handdoek in de ring.

Axel Ronse : “ ‘t Is godgeklaagd en meer dan triestig. Na meer dan twee maanden zoeken naar kandidaten is de oogst quasi nihil. Ik versta dat niet. Zo’n leuk postje met een belle en torenhoog maatschappelijk aanzien en een beroemde Kortrikzaan worden, maar geen serieuze kandidaten gevonden. Het voorselectiekantoor van Bernard Pauwels ziet het niet meer zitten. Bernard zit met de handen in het haar en gruwt van de sujetten die zich wèl kandidaat hebben gesteld. Ik laat Bernard even zijn gal uitspuwen.”

Bernard Pauwels : “Ik kan het niet verduiken om mijn ontgoocheling te ventileren over de benedenmaatse kwaliteit van de kandidaten die zich gemeld hebben. Méér zelfs, het zijn stuk voor stuk narcisten, blaaskaken, druktemakers en slechte karakters die zich het zout en de peper van Kortrik wanen, maar au fond zijn het slapjanussen zonder eigenschappen, tenzij slechte. In één woord, slechte Kortrikzanen. Ik wil geen namen noemen maar enkelen wil ik toch vermelden omdat het de spuigaten uitloopt qua decadentie, narcisisme, eigendunk, slechte smaak en fout politiek gedachtengoed.
Om te beginnen, Bart Algoed, een topcumulard die naast nachtburgemeester en huis-tuin-keuken-èn garageschilder in bijberoep ook Kunstschilder is, artiest zogenaamd, zo beweert hij tenminste, en verder houdt de man er zeer perverse en strafbare gedachten op na, waarop ik hier niet verder kan ingaan, en hij deinst er niet voor terug scabreuze taal en gebaren te bezigen tijdens zijn nachtelijke slemppartijen als kroegtijger aan de tapkasten in de krochten en kroegen van de onderbuik van Kortrik, als officiële nachtburgemeester dan nog, een functie die hij dan deerlijk misbruikt, een grote schande voor Kortrik. Ook Jan Dhaene, de man van vijf politieke partijen en zeven ongelukken, voelt zich geroepen tot het bellemanschap, weliswaar zonder de zegen van zijn nieuwste partner, maar daar veegt Dhaene zijn twee ballen aan. Dat is nog het minste. Uit welingelichte bron echter kwam ik te weten dat de man zich ook kandidaat heeft gesteld voor belleman én nachtburgemeester van Gerona, een extreemrechts neonazi-dorp in de onderbuik van Catalonië. Niemand is daar verbaasd over natuurlijk, en Dhaene heeft nog meer foute zaken op zijn kerfstok, maar die neem ik mee in mijn graf. Kortom, belleman van Kortrik worden mag hij op zijn buik schrijven, er is daar plaats genoeg. Verder hebben we ene Eddy Sabbe, berucht tot ver over de grenzen van zijn quartier milliardaire. Tot in de St Laurentius van Kooigem toe, waar hij destijds, toen hij nog met zijn witte tennissokken aan, de kave rechthield. Geen Kortrikzaan die gelooft in de loyauteit van Sabbe, alias de zwerfvuilman van Kortrik, maar voor de rest als gebuur van de burgemeester de handen vol heeft met het volgen van de compromitterende handel en wandel van onze burgervader en het doorspelen van intieme informatie en portretten, getrokken vanuit zijn slaapkamer, aan Peter Lanssens, zijn samenzweerderige undercoveragent. Ik ontken het niet, den Eddy heeft veel kwaliteiten, méér dan de Kortrikzaan van alle dag, hij plaatst zichzelf op een piedestalle en maakt zich graag interessant in het gezelschap van dames van een zekere leeftijd. Eddy dient voor veel dingen, maar allerminst voor de belangrijke stedelijke functie van belleman. Over de kandidatuur van Filip D’huyvetter kan ik kort zijn. De man is een nijdigaard buiten categorie en hij gelooft rotsvast in zijn over het paard getilde status van topintellectueel met een eruditie van Kortrik tot Tokyo, omdat hij drie boeken gelezen heeft inbegrepen de Leeuw van Vlaanderen van Conscience en de Man Zonder Eigenschappen. Ik wil Filip, die ik graag mag vanwege zijn spitse opmerkingen en frivole levensstijl, tegen zichzelf beschermen, een veel hogere roeping wacht op hem. Tot slot noem ik nog schrijvelaar Joost Devriesere, ex-columnist van de Krant van West-Vlaanderen. Joost heeft ook al eens een boekwerkje gepleegd dat door geen kat werd gelezen en in de Kringloopwinkel belandde. Devriesere verslaat met de vingers in de neus heel Kortrijk als het erop aankomt over zichzelf te denken dat hij het grootste schrijverstalent uit de Kortrijkse literaire geschiedenis is, Joris Denoo niet meegerekend. Joost zou wellicht in aanmerking kunnen komen voor stadschrijvelaar en columnist. Maar als columnist van de KW brak hij het wereldrecord literaire saaiheid. De column werd geruisloos afgevoerd. Joost zou nu bij ’t Scheldt gesolliciteerd hebben, een berucht ondergronds Antwerpse fascistisch rioolblaadje, lightversie van de Jarretel van Kortrijk. Als belleman van Kortrik kunnen we hem niet gebruiken.”

Schepentje Axel Ronse besluit, met de staart tussen de benen : “We hebben de procedure voor belleman definitief opgedoekt. Het heeft geen zin naar kandidaten te zoeken die er niet zijn en mij maandenlang bezighouden met onnozelaars, windbuilen, schobbejakken, hansworsten en pretbedevers ga ik niet doen. Onze stad zal het voortaan zonder belleman moeten doen en dat is heel jammer. We verspelen er misschien onze titel van culturele hoofdstad van Europa mee. Het zij zo. Ach, was ik maar nooit in de Kortrikske politiek gegaan.”

Geplaatst in Talk of the town | Een reactie plaatsen

Hielo

INGEZONDEN

Il Hielo

Hopla, we zijn weer thuis. Explosieve cijfertjes, was te verwachten. Vooral in die Schelde Vallei, kan niet lukken. Immanente arrogantie, wreekt zich. Stoute uitspraak, maar …honni soit qui mal y pense. Mij wordt het stilaan duidelijk dat het omvangsbubbelgebrabbel, het handjes wassen, muilmaskers dragen en het afstand houden stilaan een pleister op een houten been zijn. Wachten op een antidotum dat met een Hiroshima-kracht mokers achtig gehalte het venijnig crapuul zal klein krijgen de enige oplossing wordt.

Ondertussen wat doen we? Jawel, netjes de regelkes volgen. Wie had ooit gedacht dat onze generatie, Vrijheid Blijheid, ons hier gewillig en gemeend zouden bij neerleggen.  En nu, als muil gebonden schaapjes, enkel afstandsgewijze seks (?) hebbend en als brave lammetjes eens rustig pintelieren, mits blootgevend van onze personalia incl. libidogehalte en eventuele buitenhuisperformanties. Ok, ok… gezondheid voor alles. Een beetje zoals we nog broekventjes- en jurkjes waren. Maar in deze tijd gaf moeder ons nog een tutje met Elixir d’Anvers om goed te slapen. Prefereren nu een Fillers Saint Pol. Maar brengt ook geen soelaas.

Enfin, soit. Terug naar de huishoudelijke nuttige bezigheid. Veel anders valt er toch niet te doen. Bij de eerste lockdown was ik begonnen met het opruimen van de “papieren”, een nuttig werkje, en zelfs boeiend wat je nog allemaal tegenkomt; Mijn brevet van 25 meter zwemmer bv. mijn Melkbrigadebrevet (jawel), eerste communieprentjes. Maar altijd het dilemma: doe ik het weg? Ik denk dat het herkenbaar is. Niet wegsmijten. Nostalgische sentimaliteit. Wel mijn vroegere belastingaangiftes, bv. Jaar 1978, ristorno van 285 BEF. Buiten! Alhoewel, mooie herinnering. En nog weinig voor herhaling vatbaar geweest…

Ik kwam om op een mooie kartonnen doos terecht met vroegere scripselen. Ik zag het onmiddellijk: ze dateerden nog van wat ik mijn “Da Vinci” periode zou durven noemen. Geprikkeld door sommige boeken omtrent uitvindingen waarbij je op slag rijk werd, zoals de dieselmotor, RX stralen, de telefoon, de pil enz.…was ik overtuigd mijn innovaties wereldkundig te maken en bingo de kassa te treffen. Creatief was ik wel. Mijn eerste trouvaille was de PMCD, de” Personal Music CD” Klonk toch zeer goed.  We schrijven eind jaren 80: bedoeling was dat dat je je favoriete liedjes op een cassette downloadde, voorzag vaneen mooi hoesje, met als opschrift bv. “Fiens Favourites” of “Memes Classics”, handig als visitekaartje of cadeautje.

Ik stuurde dit wonderbaarlijk voorstel overal rond en kreeg begot een antwoord van een gekende platenfirma, Universal Musics n.b. Met de melding van “schitterend idee, maar wachten nu de technologische evoluties af…”. Zijn nu de mede-eigenaars van Spotify. Fuck.

Had nog diverse andere ideetjes, gaande van een Chinees-Turks woordenboek, een Seksueel Handwoordenboek enz. Maar geen bingo.

Mijn meesterwerk wil ik u niet onthouden: “Il Hielo”. De idee was om frisdrankblikjes in te smelten in een immense ijsblok, die met veel bombarie “De Cola of Fantabus is coming” naar het strand werd gebracht en in zee gelaten. Op een bereikbare afstand zodat iedereen zwemmend zijn begeerde blikje zou kunnen bemachtigen. Haha, barnnum reclame. En ecologisch verantwoord.

Deze keer wou ik het professioneel aanpakken. Ik experimenteerde het eerst op kleine schaal. Enkele blikjes in een pot water ingevroren, en ze nadien in de plaatselijke vaart te water gelaten. Lukte bovenwel. Dit voor de technische kant, nu de juridische. Via de Vlaamse Ombudsdienst – een wonderlijke weinig gekende service-, vriendelijk en zelfs grappig bovendien-werd ik doorverwezen naar de FOD Economische Zaken naar de dienst Patenten. Serieuze gasten hoor. Mailden me de nodige formulieren, waarbij je al een burgerlijk ingenieur gehalte moest hebben om ze in te vullen. Na wat heen en weer gebel – vrolijke gasten hoor! – kreeg ik mijn patent op “Il Hielo”. Ben er fier op. Loop nu alle stranden af of ik dit fenomeen niet zie opduiken. Let wel geldt voor de ganse EU. Bij vaststelling: een aandeel is uw deel.

Ja, alles is nog niet opgeruimd. Wie weet wat we nog treffen. Keep it safe en op tijd ne goeien hielo on the rocks. Fuck corona.

Christian Raes

Naschrift van de redactie.

De heer Raes is een beetje een zonderlinge kwast die zijn schrijfsels alleen kwijtgeraakt op zijn eigen FB draad, helaas door geen kat, laat staan een mens gelezen.
Jarretel is een medium dat ongezuiverd àlles opneemt, bovendien met een zeer brede lezerskring in alle bevolkingslagen tot in criminele milieus toe.
Het mag dus niet verwonderen dat de heer Raes ten einde raad Jarretel bezigt om zijn excentrieke gedachtengangen aan de wereld bekend te maken.

Geplaatst in Ingezonden column | Een reactie plaatsen

Philippe


(foto vkk)

Sexy mondkapjes in Qlown Town ! 

Bij de N-VA van Kortrijk zit een actief gemeenteraadslid : doktoor Philippe Dejaegher.
Philippe is fractievoorzitter van de 2-mansfractie (met Liesbet Maddens).

In elke gemeenteraadszitting ontpopt doktoor Dejaegher zich als een echte doender, een duiveltje-doet-al, een beminnelijke druktemaker, en altijd komt hij weer met een grensverleggend voorstel voor de pinnen, wat hij bedacht heeft tijdens zijn rustpauzes in de kliniek. Telkens gaat de hele zaal dan in overdrive van geestdrift.

Zo was het weer prijs op de laatste zitting.

Philippe verbaasde het gezamenlijk heir van raadsleden met een voorstel waar niemand neen kon tegen zeggen.

Dat ging zo.

Philippe : “Beste collegaatjes, ik heb een tof voorstel betreffende de mondkapjes. Momenteel zijn die maskertjes oersaai en ik wil daar iets tegen doen. We moeten die dingetjes meer sexy maken en dat bedoel ik ook letterlijk. Het zal mensen aansporen, meer zelfs, het zal een stormloop op de kapjes in gang steken. Vandaar mijn ideetje : zet op die mondmaskertjes sexy afbeeldingen van Kortrijk zoals bijvoorbeeld de Broeltorens, het Belfort, de K-tower, de skate-bowl, de acht designbruggen,  de Tontekapelle, de Maagd van Kortrijk, het stadhuis, het appartement van Jan Dhaene, K in Kortrijk, de Strebelle fontein, het villaatje met zwemkom van de burgemeester, de lege zwemkom van den openen, mijn oprit met haag van zeven meters hoog,  of, heel toepasselijk, een portretje van az Groeninge of een helicopterzicht van het St Janskerkhof. Maar ik heb een nog veel spannender ideetje. Op nonkel Goegel  ontdekte ik onlangs nog een heel apart portretje van de vrouw van onze burgemeester. Uit de erotische P-magazine van 2003. Een bijzonder onthullend dingetje, dat ook voor Vincent een verrassing van formaat zou zijn. Kunnen we dat op onze mondkapjes zetten ? Ik geloof erin. We kunnen de kapjes hiermee in elk geval veel meer sexy maken en dat zet toch aan tot dragen ? Is dat niet het voornaamste ? Ik vraag hierover de stemming.”

Voorzitter Tiene, nooit van een kleinigheidje vervaard, ging er graag op in.
In haar jonge jaren zou Tiene er wellicht liever zelf op gestaan hebben, op de mondkapjes, helaas haar tijd is voorbij.

De uitslag was bijna unaniem.
Twee tegenstemmen : Vlaamsch Belanger Vermeersch, de ploert, stelde onbeschaamd zijn eigen vrouw voor, zonder het haar gevraagd te hebben, voor op de kapjes en Carmen Ryheul stelde zichzelf voor, zonder toestemming van haar echtgenoot, wat niemand verbaasde.
Er was één onthouding : Tjseef Pieter Soens. Diep in zijn binnenste wou Pieter zijn politieke vriendin de zinnenprikkelende Liselotte Vandevelde erop, maar hij durfde het niet luidop te zeggen. Na de zitting droop de anders zo luimige Pieter met de staart tussen de benen af, wat niet zijn gewoonte is.

In de Kortrijkse gemeenteraad is het altijd feest.
Philippe Dejaegher is de geschikte aanjager.

Geplaatst in Satire, Talk of the town | Een reactie plaatsen

Q in Oostende

Burgemeester Vincent Van Quickenborne : “we hebben méér ministers nodig, niet minder. Bijvoorbeeld eentje van EVENEMENTEN. T.t.z  ZES (6)  : 1 Federaal, 1 Vlaams gewest, 1 Waals gewest, 1 Brussels gewest,1 Franstalige gemeenschap, 1 Duitstalige gemeenschap.”

Deze en andere ontboezemingen deed Quickie vanuit het Thermae Palace Hotel in Oostende.
Jarretel was er ook bij.

Eerstdaags op deze blog van de waarheid.

Geplaatst in Diepte-interviews | Een reactie plaatsen

Belleman

Wie wordt de nieuwe belleman van Kortrijk ?

Schepentje van cultuur Axel Ronse opende de verkiezing voor een nieuwe belleman.

Kandidaturen werden ingewacht tegen 15 juli bij een expert terzake : Bernard Pauwels.

De klus is niet eenvoudig : in de voetsporen treden van de onnavolgbare Peter Caesens zaliger.

Er wordt uitdrukkelijk aangegeven dat ook personen van vrouwelijke of onzijdige kunne mogen kandideren.

De verkiezing zal plaats vinden tijdens de Rollofeesten te Rollegem.

Via indiscreties uit de kringen van Bernard Pauwels vernamen we dat volgende kandidaturen binnengelopen zijn :

Bart Algoed, alias Adelbert, Huis-tuin-en keukenschilder, Kunstschilder, Performer, Provocateur en  en regerend Nachtburgemeester van Kortrijk (cumuleren is toegelaten)
Jan Dhaene
Stefan Vancraeynest
Peter Lanssens
Luc Lebon
Eddy Sabbe
Tony Decruyenaere
Johan Sergyssels
Johan Verniest
Mike Lefebvre, alias Tattoo Mike
Polle Ploate
Jo Dubois
Wouter Lecluyse
Veronique Decaluwé
Dorine Vandendriessche
Geert Vandepitte
Pieter Soens
Fanny Leenknecht
Mana Troch
Karel Algoed
Shary Vancauwenberghe
Joost Devriesere
Ragna Vanhoutte
Filip D’Huyvetter
Lode Bogaerts, alias Lodewiek van Kortrijk
Bas De Wilde
Trui Steenhoudt
Dieter D’Alwein
Jurgen de Frene
Marniek De Bruyne
Cindy Frey
Theodoor De Vlieger
Isabel Blaton
Marnix Theys
Gerrit Six
Didier Maes

Er zijn er meer, we informeren verder…

Bronnen binnen het kabinet van schepentje Ronse fluisterden in ons oor dat kandidaten van vrouwelijke of onzijdige kunne eigenlijk geen kans maken. Een vrouw die belleman genoemd wordt, dat klinkt belachelijk.
Er wordt wel nog naarstig gezocht naar een kandidaat behorende tot een alternatieve seksuele obediëntie. Schepentje Weydts, connaisseur terzake, werd op pad gestuurd om in zijn kringen op zoek te gaan. Spannend !

Wordt vervolgd !

Geplaatst in Geen Verzinsels | Een reactie plaatsen