Christian R.

Waerde Jarretelle,

Mijn naam is Raes. Christian Raes.
Ik kom af met een verzoek.
Ik geraak mijn maandelijkse column niet aan de straatstenen kwijt.
Als jij die niet opneemt verzeil ik in een uitzichtloze depressie of erger nog, de koord.

Genegen,
Christian

Elections Matter

Als pover lichtpuntje tijdens deze nieuwe duistere isolatieperiode, gaan we ons hoofzakelijk weer tevreden moeten stellen met wat de verrekijk ons brengt.

Het ziet er redelijk veelbelovend uit. Ik hoor bv. dat ons sierlijk Saartje ons terug elke middag gaat vergasten op huis-en keuken gymnastiek, waarbij we lekker huppelend en wippend door ons kot kunnen struinen. Alsook het panem et circenses aanbod van voetbal en wielrennerij (de Vuelta!) zal ons opvrolijken, en wiet weet worden we getrakteerd op heruitzendingen van Johan en de Alverman, Merlina, Penelope of zelfs Cansonissima. De max zou natuurlijk een heruitzending van “Dallas” zijn, maar we mogen ook niet te veel vragen.

Als klap krijgen we ook nog de presidentiële verkiezingen in de U.S. Dus qua drama, slapstick, leuke scheldpartijen en verwijtend gekibbel zitten we wel goed. Politiek, net als sport, is nu eenmaal hoofdzakelijk emotie. Over de plas hebben ze dit goed begrepen.

We kregen reeds enkele succulente voorsmaakjes. Gaande van hun verkiezingsoptredens voor een stupide joelende massa, die er toch geen snars van begreep, hoeft ook niet, tot een paar vechtlustige debatten op het nivo van gezellige caféruzies. Het kan alleen maar mooier worden.

Eigenlijk heb ik wel wat te doen met die Amerikaantjes. Ze hebben maar keuze uit twee partijtjes, zogenoemd de Democraatjes en Republikeintjes. Waar dit vandaan komt is me ook een raadsel, maar kom, programmatisch maakt het allemaal niet zo veel verschil uit.

Bij ons is het toch veel leuker. Op ieder potje past een deksel. Voel je je een groene jongen en ben je een beetje bang van nucleaire energie, pasklaar, je kan terecht bij de Groenen. Waren je ouders tijdens de oorlog niet vies van wat marchanderen met den Duits, of strijdde je grootvader aan het Oostfront en ben je daarenboven niet tuk op het aantal en gedrag en vreemde godsdienstkeuzes van onze gekleurde medemens, keuze genoeg. NVA en VB zien je graag komen.

Wie iets tegen abortus heeft en graag ter bezinning ter kerke trekt, de CD en V omarmt je. Anderen hebben misschien nog met een Amada vlag gezwaaid en zijn niet zo tuk op het Groot Kapitaal, vooral in andermans zakken, hupla, de PVDA is uw strijdmakker. Meer ernstige povere pensioen-en loontrekkers, die vooral in het verleden met goede gevolgen ten strijde zijn getrokken, kunnen zich scharen achter de nieuwe jeugdige sociale barricaden en bierkaai springer. En voor de nu in de problemen zittende ondernemers en/of beleggers, uw belangen zijn veilig bij onze blauwe armada.

Kortom, voor elk wat wils; en als het je allemaal de strot uitkomt heb je ook nog de populaire blanco lijst, die meer en meer vooruitgang boekt.

Ik vind dat deze diversiteit ons siert. Het feit dat de winnaars niet altijd aan bod mogen komen en we een paar jaren geduld moeten hebben tot er een soort van regering wordt gevormd, moeten we er lachend bijnemen. Het went op de duur, en och god, veel verschil maakt het toch niet. Het blijft dezelfde soep, om beurten geserveerd in wisselende tassen.

Back to the USA. Het wordt spannend Niet dat één van de twee die iets ernstigs te berde brengt, het schermgehalte primeert. Op dit gebied heeft Donald naar mijn bescheiden opinie toch een beetje voorsprong. Zijn koddig Baloo de beer uiterlijk, geaccentueerd door zijn Venetiaans blonde haartooi, brengen hem bij zijn verschijning op het scherm onmiddellijk tot de look van een lieftalige komische pipo. Een beetje zoals André Van Duin. Zeer leuk altijd hoe hij handjesklappend zijn intrede doet, waarschijnlijk afgekeken van de gorilla’s, orang-oetans en andere primaten. Doen dit ook graag in de zoo. Wat hij verder uit zijn botten slaat is niet zo belangrijk. Een paar oneliners en wat gescheld op god en klein pierke, en het publiek gaat euforisch uit de bol. Zoals het hoort. Ze staan stavast achter hun cafébaas die altijd gelijk heeft. Il faut le faire, zeg ik.

Zijn opponent, Biden of zo, lijkt me minder leuk. Hij lijkt een beetje een chagrijnige bejaarde vroege weduwnaar, weliswaar gezegend met een erudiet lijkende witgrijze kop, die ergens bij de talrijke widows vertrouwen kan wekken. Probeert altijd ook serieus over te komen. Nou zeg, fun that’s we need, LOL in het Nederlands. Hij debiteert ook zijn teksten alsof hij de autocue niet goed meer kan lezen en hijzelf compleet verwonderd is soms iets verstandigs te zeggen. Nu, hij heeft ook zijn aanhangers. Voor velen is het toch kiezen tussen de pest en de cholera.

In feite vind ik het jammer dat ze niet samen naar het Wit Kasteel kunnen trekken. Zou een perfect duo zijn. Donald als Gaston de perfecte aangever en den Joe als Leo de afwerker. Donald en Joe, klinkt toch goed. Een knal duo om winkels te openen, braderieen op te luisteren en nu en dan een late telly show te verzorgen. Zouden eigenlijk ook een goede Laurel en Hardy imitatie kunnen opleveren.

In elk geval, het wordt mooie televisie. Martine zal haar mooiste jurkje aantrekken om ons glimlachend maar met een verdoken grimlachje door het spektakel te loodsen. Diverse analisten, gekozen uit onze politiek hooggeschoolde journalisten, zullen ons duiding brengen.

Hopelijk hier en daar een vergeten coryfee die ze van zolder halen, denk hierbij aan een Jan Ceuleers, een Willy Claes of het onovertroffen duo Zinzen-Van Cauwelaert.

Het wordt spannend. En het moet niet altijd voetbal zijn.
U kijkt toch ook?
Suck corona.

Christian

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden column. Bookmark de permalink.