Lange Peter

Recht van antwoord van Peter Lanssens

Waarde Jarretel,

Ik stuur hierbij een recht van antwoord op de kwalijke uitlatingen en insinuaties van een zekere Edgard Bonavontuur uit de Boulevard des Anglais in Nice, die uw geëerde en populaire blog misbruikt om mij door het slijk te trekken.

Bonavontuur schrijft : Ik lees dagelijks na mijn ochtendkoffie in de Team Burgemeester gazet wat de lange Peter Lanssens in naam van broodheer Q aan voorgekauwde tekstjes zet.

Die roddel van Edgard Bonavontuur kan ik niet laten passeren.
Wie hij ook moge wezen, Devriesere of D’Huyvetter of Tiene Castelein, die zogenaamde Bonavontuur begint mijn kloten uit te hangen met zijn leugens.

De waarheid is de volgendc.

Ik ben ik geen broodschrijver en burgemeester Quickie is mijn broodheer niet, wie dan wel kan ik niet verklappen, maar ’t is niet de burgemeester.
Er wordt onafgebroken gefezeld en gegiecheld omtrent mijn journalistieke ernst, mijn bekwaamheid en objectiviteit en mijn zogezegd achterbaks gedoe als het over de beschrijving van de politieke en andere exploten van onze burgemeester gaat. Hetgeen de burgemeester in zijn jardin privé uitspookt is zijn zaak en gaat mij niet aan. Wat hij op politiek vlak doet zet ik onbevangen en met een strenge objectieve blik in de gazet. Ik beschrijf de burgemeester geenszins als een wonderbaarlijk wezen dat alleen maar het goede nastreeft en het kwade mijdt, maar ook nooit als de baarlijke duivel, zoals de bevooroordeelde Kortrijkwatcher dat doet. Kortrijkwatcher is namelijk een gefrustreerde seniele zak die het nooit verwerkt heeft dat hij destijds met zijn klikken en zijn klakken uit het bestuur van de Kortrijkse VLD gegooid werd. Om redenen die nooit opgehelderd werden, maar waarvan ik vermoed dat het met arrogante betweterij, vrijpostigheid en insubordinatie te maken had. Lavaert is dus niet de man die het reilen en zeilen in de Kortrijkse politiek met een neutraal oog analyseert en fileert, integendeel. Hij is de man die met zijn onsamenhangend gezwets aan een psychopatengesticht doet denken. De journalistieke sukkel heeft zich opgesloten in zijn begijnhof, wil niemand meer horen of zien en spuit ellenlange geschrijfsels die druipen van aciditeit en heimwee naar zijn losbandige tijd in ’t schuurke van Pier-re Lano zaliger, toen àlles kon. Is er nog één Kortrijkzaan die zijn stroom van drek leest ? Ik geloof het niet. Om mezelf tegen de leugens en halve waarheden van die oude hypocriet te beschermen, en om me op te peppen en strijdvaardig te maken voor de nieuwe dag, drink ik elke ochtend bij mijn koffie een cognacje met een klontje suiker. Daarna krijg ik telefoon van de burgemeester of zijn secretaresse, met wie ik een innige band heb, met de nieuwigheden en projecten van de dag, dewelke ik dan verwerk in een keurig artikeltje voor mijn gazette. Dat dit altijd lovend klinkt kan ik niets aan doen, het is de objectiviteit en de journalistieke deontologie die mij gebiedt te zeggen zoals het is, namelijk dat de burgemeester weer goed bezig is. Ik voel me volkomen gelukkig in mijn job en ik word door heel Kortrijk geprezen, op handen gedragen en op het schild geheven als een journalistiek genie, een duizendpoot, een journalistieke rots waarop een kathedraal gebouwd kan worden.
Ik hoop hiermee de gemene roddels en leugens rechtgezet te hebben.

Genegen,
Peter

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden Stukken. Bookmark de permalink.