Hielo

INGEZONDEN

Il Hielo

Hopla, we zijn weer thuis. Explosieve cijfertjes, was te verwachten. Vooral in die Schelde Vallei, kan niet lukken. Immanente arrogantie, wreekt zich. Stoute uitspraak, maar …honni soit qui mal y pense. Mij wordt het stilaan duidelijk dat het omvangsbubbelgebrabbel, het handjes wassen, muilmaskers dragen en het afstand houden stilaan een pleister op een houten been zijn. Wachten op een antidotum dat met een Hiroshima-kracht mokers achtig gehalte het venijnig crapuul zal klein krijgen de enige oplossing wordt.

Ondertussen wat doen we? Jawel, netjes de regelkes volgen. Wie had ooit gedacht dat onze generatie, Vrijheid Blijheid, ons hier gewillig en gemeend zouden bij neerleggen.  En nu, als muil gebonden schaapjes, enkel afstandsgewijze seks (?) hebbend en als brave lammetjes eens rustig pintelieren, mits blootgevend van onze personalia incl. libidogehalte en eventuele buitenhuisperformanties. Ok, ok… gezondheid voor alles. Een beetje zoals we nog broekventjes- en jurkjes waren. Maar in deze tijd gaf moeder ons nog een tutje met Elixir d’Anvers om goed te slapen. Prefereren nu een Fillers Saint Pol. Maar brengt ook geen soelaas.

Enfin, soit. Terug naar de huishoudelijke nuttige bezigheid. Veel anders valt er toch niet te doen. Bij de eerste lockdown was ik begonnen met het opruimen van de “papieren”, een nuttig werkje, en zelfs boeiend wat je nog allemaal tegenkomt; Mijn brevet van 25 meter zwemmer bv. mijn Melkbrigadebrevet (jawel), eerste communieprentjes. Maar altijd het dilemma: doe ik het weg? Ik denk dat het herkenbaar is. Niet wegsmijten. Nostalgische sentimaliteit. Wel mijn vroegere belastingaangiftes, bv. Jaar 1978, ristorno van 285 BEF. Buiten! Alhoewel, mooie herinnering. En nog weinig voor herhaling vatbaar geweest…

Ik kwam om op een mooie kartonnen doos terecht met vroegere scripselen. Ik zag het onmiddellijk: ze dateerden nog van wat ik mijn “Da Vinci” periode zou durven noemen. Geprikkeld door sommige boeken omtrent uitvindingen waarbij je op slag rijk werd, zoals de dieselmotor, RX stralen, de telefoon, de pil enz.…was ik overtuigd mijn innovaties wereldkundig te maken en bingo de kassa te treffen. Creatief was ik wel. Mijn eerste trouvaille was de PMCD, de” Personal Music CD” Klonk toch zeer goed.  We schrijven eind jaren 80: bedoeling was dat dat je je favoriete liedjes op een cassette downloadde, voorzag vaneen mooi hoesje, met als opschrift bv. “Fiens Favourites” of “Memes Classics”, handig als visitekaartje of cadeautje.

Ik stuurde dit wonderbaarlijk voorstel overal rond en kreeg begot een antwoord van een gekende platenfirma, Universal Musics n.b. Met de melding van “schitterend idee, maar wachten nu de technologische evoluties af…”. Zijn nu de mede-eigenaars van Spotify. Fuck.

Had nog diverse andere ideetjes, gaande van een Chinees-Turks woordenboek, een Seksueel Handwoordenboek enz. Maar geen bingo.

Mijn meesterwerk wil ik u niet onthouden: “Il Hielo”. De idee was om frisdrankblikjes in te smelten in een immense ijsblok, die met veel bombarie “De Cola of Fantabus is coming” naar het strand werd gebracht en in zee gelaten. Op een bereikbare afstand zodat iedereen zwemmend zijn begeerde blikje zou kunnen bemachtigen. Haha, barnnum reclame. En ecologisch verantwoord.

Deze keer wou ik het professioneel aanpakken. Ik experimenteerde het eerst op kleine schaal. Enkele blikjes in een pot water ingevroren, en ze nadien in de plaatselijke vaart te water gelaten. Lukte bovenwel. Dit voor de technische kant, nu de juridische. Via de Vlaamse Ombudsdienst – een wonderlijke weinig gekende service-, vriendelijk en zelfs grappig bovendien-werd ik doorverwezen naar de FOD Economische Zaken naar de dienst Patenten. Serieuze gasten hoor. Mailden me de nodige formulieren, waarbij je al een burgerlijk ingenieur gehalte moest hebben om ze in te vullen. Na wat heen en weer gebel – vrolijke gasten hoor! – kreeg ik mijn patent op “Il Hielo”. Ben er fier op. Loop nu alle stranden af of ik dit fenomeen niet zie opduiken. Let wel geldt voor de ganse EU. Bij vaststelling: een aandeel is uw deel.

Ja, alles is nog niet opgeruimd. Wie weet wat we nog treffen. Keep it safe en op tijd ne goeien hielo on the rocks. Fuck corona.

Christian Raes

Naschrift van de redactie.

De heer Raes is een beetje een zonderlinge kwast die zijn schrijfsels alleen kwijtgeraakt op zijn eigen FB draad, helaas door geen kat, laat staan een mens gelezen.
Jarretel is een medium dat ongezuiverd àlles opneemt, bovendien met een zeer brede lezerskring in alle bevolkingslagen tot in criminele milieus toe.
Het mag dus niet verwonderen dat de heer Raes ten einde raad Jarretel bezigt om zijn excentrieke gedachtengangen aan de wereld bekend te maken.

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden column. Bookmark de permalink.