VLD Slangenkuil

Onze undercover agent Didier Nayaert vraagt ons om deze column van Noël Slangen op onze populaire blog te plaatsen. Een column met een erevermelding van onze burgemeester Vincent Van Quickenborne.

Noël Slangen overschouwt in zijn gastcolumn (HLN maandag 18 mei 2020) de politieke week.

Deze week zijn er nog eens verkiezingen. Niet voor een regering deze keer, maar voor wie mee die regering mag vormen. De leden van Open Vld kiezen deze week namelijk hun nieuwe voorzitter. Tegen het einde van de week weten we of een van de vier kandidaten een meerderheid haalt, of dat er een tweede ronde komt. Als de hoeveelheid lawaai de uitslag bepaalde, zou Els Ampe een goede kans maken. Maar als het op stemmenaantal aankomt, zal de strijd zich ongetwijfeld afspelen tussen Bart Tommelein en Egbert Lachaert. Voor Ampe is de race al nuttig als door haar resultaat een tweede ronde nodig is. Op dat ogenblik zullen Tommelein en Lachaert haar het hof maken, omdat het vanaf dan op iedere stem aankomt. Het epicentrum van deze verkiezing ligt dan helemaal in de kustprovincie.

Ampe is immers oorspronkelijk van Oostende en verblijft daar nu ook, terwijl Lachaert op de uitdrukkelijke steun kan rekenen van Kortrijks burgemeester Vincent Van Quickenborne. Bij haar Brusselse partijgenoten is Ampe totaal verbrand. Een exit naar een mooie plek op een West-Vlaamse lijst is de enige manier waarop ze haar politieke carrière kan verlengen. Dat Vincent Van Quickenborne zich vrij vroeg in de voorzittersstrijd manifesteerde met zijn steun voor Lachaert, hoeft niet te verbazen. Zijn ster was tanende onder het voorzitterschap van Gwendolyn Rutten en het laatste wat hij wil, is dat Tommelein de nieuwe numero uno van de kustprovincie wordt. Waar de politieke loopbaan van Tommelein gekenmerkt wordt door een bijwijlen slaafse loyaliteit, heeft Van Quickenborne zijn carrière gebouwd op een zelden vertoond opportunisme. Zijn loopbaan kent meer bochten dan een doorsnee racecircuit.

Opvallend is dat Lachaert en Tommelein inhoudelijk amper verschillen. De gebruikelijke clichés over inspraak van de basis en een eigen smoel hebben vliegen heen en weer, zoals in iedere voorzittersstrijd. Maar over de politieke koers van de partij valt er geen tegenstelling te ontdekken. Dit is dan ook geen strijd om ideeën, maar een strijd om de macht. Als vanouds valt de liberale partij immers uiteen in twee tegengestelde groepen. De ene kristalliseerde zich rond ontslagnemend voorzitter Gwendolyn Rutten en haar as met Maggie De Block, aangevuld met de mensen die tijdens haar voorzitterschap beloond werden, zoals Bart Somers en Patrick Dewael. Dat is de Tommelein-fractie. Daartegenover staat de Oost-Vlaamse tandem Egbert Lachaert en Alexander De Croo. Die laatste is de grootste troef van Lachaert. Na zijn kwakkelend voorzitterschap heeft De Croo zich ontwikkeld tot het blauwe baken van vertrouwen en degelijkheid. Bij de Vlaamse en Franstalige liberalen is hij vandaag zowat de enige waar mogelijk premiersbloed door de aderen stroomt. Meer nog dan een voorzitter, kiezen de leden van Open Vld dan ook welke fractie de macht verwerft over het blauwe fabriekje.
NOËL SLANGEN

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden Stukken. Bookmark de permalink.