Lago

Hangend aan de tapkast van afspanning ‘Dans les Nuages’, bij het bijna sympathiekste cafébazinnenkoppel van de stad, troffen we KW aan. De Nuages is sinds jaar en dag zijn stamkroeg, waar hij met oude maten bij liters goedkope rode wijn urenlang ligt te kniezen over ‘de tijd van vroeger’, die veel genadiger voor hem was. Frans heeft er zijn vaste barkruk aan de rechter tooghoek. De Nuages staat bekend als pleisterplaats voor oude knarren en drinkebroers, op de dool geraakte rok en rollers en uit het huis gezette vrouwenhaters. Frans voelde wrok noch spijt toen we de barkruk vlak naast hem innamen. We bestelden een fles rood, keken in de ogen van de zwijgende kastelein, namen een slok, schraapten onze keel en begonnen over de brand van de nieuwe zwemkom.
Waarom de reguliere gazetten er nog niet in geslaagd zijn te achterhalen wat de oorzaak van de brand geweest kon zijn. Waarom persslaaf Peter Lanssens niet één keer bij de Lago directie polste naar de stand van zaken in het onderzoek. Of kruipt Lanssens liever nog dieper in het hol van burgemeester Quickie ? En wat met Kris Vanhee, Lieve Samyn en Axel Vandenheede ? Waarom zwijgen ook zij als vermoord ? Of vrezen ze hel en verdoemenis en broodroof ? Is er een samenzwering, een omerta  ?

Franske goot zijn glas in één keer achterover en zuchtte diep : “Ja, ik zeg u, er is een complot, dat ben ik zeker. Ik heb mijn bronnen bij de klabakken. Die brand werd namelijk aangestoken door een psychisch gestoorde tegenstander van de zwemkom, zijn naam en toenaam is bij Lago, bij de burgemeester en bij schepentje Vandendriessche bekend. Het gaat om een Oekraïner van 31 jaar die al een jaar of vijf in Kortrijk woont, in de nabijheid van de nieuwe zwemkom. De man wordt beschreven als een eenzaat, een zonderling zonder speciale eigenschappen en zonder misdadige geschiedenis. Hij zou in psychiatrische behandeling bij Dirk De Wachter zijn, wegens ver gevorderd stadium van asperger. De man werd ondervraagd, heeft min of meer bekend, maar wordt verder met rust gelaten om de onwetende Kortrijkzanen niet nodeloos op stang te jagen. Er is geen samenzwering, de man handelde alleen, maar de zaak wordt toegedekt met het smoesje dat de werkelijke oorzaak niet kon achterhaald worden of dat er waarschijnlijk ergens een elektrische vonk door kortsluiting de oorzaak is. Case closed dus. Méér weet ik er ook niet over, ik maak me wel grote zorgen over de gang van zaken bij het gerecht, de directie van Lago en het Kortrijks stadsbestuur. Noemen ze dàt goed bestuur in de beste stad van de Vlaanders ? Jezus zeg. Zucht..”

Franske commandeerde een nieuwe fles, nam een slok, vermande zich en lonkte meesmuilend naar de kasteleines, die hem een vette knipoog toewierp. Het scheen alsof de rode wijn en de vette knipogen van de kasteleines Franske langzaam naar zijn einde dreven.
Vaak placht hij vroeger, toen hij nog heel lucide was, met ons een diepzinnig gesprek aan te gaan over het reilen en zeilen in het Kortrijks politiek bestiarium, dat hij meende te kennen als zijn broekzak. Dat lukt nu niet meer. Zijn walging voor wat heden ten dage in de Kortrijkse politieke cenakels gebeurt, inzonderheid de volgens de goed ingelichte Frans ‘daglicht schuwende exploten, nachtelijke slemppartijen en in de doofpot gestoken malversaties’ van de burgemeester, heeft Franske tot bijna aan de grens van de waanzin gebracht. Het is niet meer mogelijk om nog te genieten van de legendarische uitspraken, de meesterlijke grappen en grollen van deze destijds habituele babbelaar met zijn vrolijk twinkelende oogjes en zijn sarcastische smile omheen zijn paarse lippen. Zijn moddersnor en dieprode neus geven Franske nog altijd het uitzicht van een interessante, welopgevoede en doorgestudeerde mens, de zelfbewuste intellectueel van weleer met een fijnzinnige humor die de meest frigide vrouwen liet wegsmelten en in zijn armen vallen. Die unieke eigenschappen zijn uit de man verdwenen. En dat is jammer.

Dit bericht is geplaatst in stadhuisroddels. Bookmark de permalink.