Vloggend liefdeskoppel !

Wie een lastige vraag stelt aan één van de twee in liefde verstrengelde schepentjes Kelly Detavernier en Axel Ronse maakt kans op een gratis vlog aan de voeten van de Maagd van Vlaanderen.

De bevallige schepentjes ex-frituriste Kelly Detavernier en veganist Axel Ronse lanceren een opmerkelijk initiatief om nog veel dichter dan nu het geval is, bij de Kortrijkzanen van alle dag te gaan staan. Zéér dicht, zeggen ze. Tè dicht beweren ziekelijke geesten.

Wie een lastige vraag heeft, stelt die via www.jarretelvankortrijk.be

Schepentjes Kelly & Axel : “Let wel, we willen het onszelf niet gemakkelijk maken. We zijn er en we staan open ten dienste van de mensen van Kortrijk, van welke kleur of obediëntie ze ook zijn, wit, bruin, gespikkeld, geel of zwart. Ook pijpenkrullende Joden en Muzelmannen mogen een lastige vraag stellen. Maar hou het proper ! Het moet wel een lastige vraag zijn, we zijn geen softies, melkmuilen of pezenwevers. Laat maar komen ! We beantwoorden àlle lastige vragen, ook de meest gewaagde, frivole, morbiede en perverse. Het moet liefst zo weinig mogelijk over politiek gaan, maar het mag, we zijn van alle markten thuis. Wij herhalen, er is maar één voorwaarde : ze moeten zo lastig mogelijk zijn, die vragen. We pikken er per maand één vraagsteller uit om met die persoon één volle nacht lang het uitgaandersleven in de onderbuik van Kortrijk te exploreren, onder de deskundige leiding van nachtburgemeester Adelbert, voor zover hij weer niet in Patagonië of Noord-Korea uithangt. En daarover maken we dan een wufte vlog die we presenteren aan de voeten van de Maagd van de Vlaanders. Het kan ook zijn dat we met enkele personen tegelijk op stap gaan, bijvoorbeeld met tachtiger Frans Lavaert en zijn scharrel, want meneer Franske is al meer dan 15 jaar een expert in het stellen van zeer lastige vragen. Een onvermoeibare luis in de pels zeg maar. We gaan die niet uit de weg en meneer Frans ook niet. We verlagen met ons initiatief de drempel voor dagdagelijkse Kortrijkzanen die lastige vragen of ruige ideetjes hebben. We censureren niets, hoe gemeen en losbandig de lastige vragen ook zijn. Het mag over alles gaan. Alles ! We zijn een open minnaarsduo en de deur van ons kabinetje staat altijd open. We voegen er nog aan toe dat onze plotselinge en heftige verliefdheid oprecht is en niet gekunsteld of besmet door politiek opportunisme. Neenee, ze komt voort uit een grondig beu zijn van de kleinburgerlijke conventies van het besloten huwelijk en uit verveling over de eentonigheid van wat men volmaakte deugdzaamheid noemt, en het heimelijk en diepzinnig verlangen naar de zonde en de frisse ondeugd. We love each other but can’t be always together. We kregen al enkele serieus lastige vragen binnen, waarvan wij het antwoord nog aan het onderzoeken zijn.”

Enige lastige voorbeelden.

Schepentje Kelly : een lastige getrouwde heer op leeftijd vraagt mij of het niet beter zou zijn dat mijn IQ met 60 punten omhoog gaat, in ruil voor een lichte fysieke handicap, bijvoorbeeld drie borsten, waarvan één op de rug, in plaats van alleen twee van voor. Knap lastig vraag.

Schepentje Axel : ik kreeg een lastige vraag van een lastige student van de Howest : Kent u vrouwen die humor hebben en herenkappers die geen homo zijn ?
Ik heb nog geen antwoord. Of misschien gedeeltelijk : mijn herenkapper is een omgebouwde vrouw die in therapie is bij Dirk De Wachter. Misschien wel een vrouw met humor.

Een andere lastig vraag, gesteld door een kleuteronderwijzeres met uitloopbaan, luidde als volgt : “als goede vrienden u tussen pot en pint en zonder rond de pot te draaien, vlak in uw gezicht zouden vertellen wat ze écht van u denken, zou u dan willen dat ze dat dan doen, of dat ze dat beter niet doen, en blijft u liever geloven dat u de knapste en intelligentste en een sympathieke jongen bent, alhoewel u diep van binnen weet dat het niet zo is en dat u au fond een mislukkeling bent, wiens postje in de politiek het hoogst haalbare is, en niet door eigen kunnen, verdienste en bekwaamheid, maar met veel geluk, ellenbogenwerk en via connecties in de schoot geworpen werd.”
Ik was drie dagen van mijn melk door die veel te lastige vraag. Ik vraag raad aan mijn leider, het antwoord zal de stoutmoedige vragenstelster weer met haar voetjes op de grond brengen. Dat ze maar tot aan haar vervroegd pensioen bij haar koters blijft.

Schepentje Kelly : Een in de steek gelaten en aan de drank geraakte vrouw van middelbare leeftijd die met zeven kinderen in de verdoken armoede zit vroeg mij op de vrouw af of ik bang ben voor arme mensen, en wat de prijs is van vijf kilo bintjes.
Ik zoek nog het antwoord op nonkel googel.

Een getatoeëerde trucker met spraakgebrek uit Nieuw Kortrijk stelde de volgende lastige vraag : “Stel dat u van eenvoudige komaf bent en u wint plots, zonder dat uw man het weet, een groot fortuin door te blackjacken in de casino van Knokke. U moet nooit meer werken voor het geld en u kunt levenslang een zorgeloos en luxueus leven leiden en alles krijgen wat u maar verlangt. Zou u uw man op de hoogte stellen en zou u overwegen, in de veronderstelling dat u geen kinderen hebt, om met heel uw fortuin en met de man van uw dromen, iemand u al lang op het oog hebt en die u in stilte bemint, voor de rest van uw leven te vertrekken naar een paradijselijk eiland met witte stranden en zwarte boys in de Stille Zuidzee ?”

Van die lastige vraag lig ik al een week wakker en mijn man vraagt wat er scheelt. Ik lig uren te piekeren en te dromen in mijn bed alsof het waar gebeurd is.
Ik vraag mij af: was ik beter niet in de politiek gegaan en in de boekhouding van mijn man gebleven, zodat ik nooit werd geconfronteerd met deze levensgrote vragen en dromerijen.
Ik zou een eenvoudig bureaumeiske gebleven zijn, beetje naïef en dienstvaardig aan mijn hardwerkende man, als ik het allemaal overschouw, toch wel een crème van een vent.

Schepentje Axel : Het is verbazingwekkend hoe sommige doordeweekse Kortrijkzanen het lef hebben om stoutmoedige, ja zelfs platvloerse vragen te stellen, maar het moet kunnen.
Zo vroeg een fel geblondeerde deerne van éénentwintig met een open relatie of ik ooit een vrouw had willen zijn. Ze stelde een 2de vraag : wanneer ik voor de eerste keer seks met penetratie had en of dat met een man, een vrouw of een transseksueel was geweest. Tot slot vroeg de deerne mij sans gêne of ik een kunstverzamelaar ben en zo ja, van welke kunsttak.
Ik vind dat redelijk buitensporige vragen, maar ja, Kelly en ik, we zitten in het schuitje en we moeten varen.

Schepentje Kelly : sommige lastige vragen lopen inderdaad de spuigaten uit. Zo vroeg een gelukkig getrouwde opa van boven de zestig met negen kleinkinderen en drie pluskleinkinderen of ik in de vrije liefde geloof en of ik ooit aan partnerruil heb gedaan, een modegril uit de early seventies, zei hij. En of ik dat alsnog zou doen mocht ik de kans ertoe krijgen. Als bijkomende lastig vraag vroeg de ambetante opa hoe ik dacht dat mijn man zou reageren als hij hoorde dat ik in het bed van een vriend des huizes of van een collega-schepentje was beland, en dat ik hem vertelde dat dat heel per abuis was geweest en waarschijnlijk niet meer zou gebeuren, en dat er eigenlijk niets onherstelbaars in dat buitenhuwelijks bed gebeurd was. Die lastige opa eindigde met de extreem lastige vraag of mijn man mij dan wel zou willen geloven of dat hij er niet voor zou terugdeinzen, mij het huis uit te ranselen.
Toch wel de lastigste vraag uit mijn carrière. Ik hou mijn antwoord nog in beraad.

Schepentje Axel : Een knappe mevrouw, Hildegarde was haar naam, een geboren en gespogen Kortrijkzane uit het Amsterdams poortje van Overleie, een koeroste single van in de dertig met haar tot aan haar spleetgat, die al een keer of drie abortus had gepleegd, waarvan één mislukte keer na 27 weken in Krabbendijke in de Hollandse bijbelgordel, vroeg mij op de man af of ik gelovig ben, een christenmens of een ketter en of ik reken op een hiernamaals en hoe ik dat dan eventueel zou willen bereiken. Aanvullend vroeg Hildegarde mij of ik mij soms een vrouw in de menopauze voel en of ik na mijn kantooruren thuis of in de Colruyt in vrouwenkleren rondloop en of mijn vaste vriend of vriendinne daarvan op de hoogte is. De koeroste Hildegarde maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen of ik vóór dan wel tegen bestialiteit t.t.z seks met beesten ben, en zo ja, met welk huisdier eerst, en of het ook een Deense dog, een dwergpinscher, een schaap, geit of muilezel zou mogen zijn.
Voorwaar, zulke lastige vragen had ik niet verwacht, maar allez, à la guerre comme à la guerre, vooruit met de geit! Of het schaap.

Meneer Frans Lavaert stelde ook al een lastige vraag aan schepentje Axel, waarmee hij bijna zeker is van de eerste prijs, een uitgaandersnacht met Adelbert en een luchthartig vlogfilmke gechaperonneerd door de schepentjes Kelly & Axel onder de rok van de Maagd van de Vlaanders.

De lastig vraag van meneer Lavaert luidt :
“Stel dat u via een betrouwbare klokkenluider, bijvoorbeeld stadsdirectrice Nathalie Desmet, op de hoogte wordt gesteld van een brutale daad van corruptie van burgemeester Van Quickenborne. Een daad die een bom geld gekost heeft aan de Kortrijkzanen. Als u er absoluut zeker van bent dat het nooit zal uitkomen en alles dankzij uw medewerking met de mantel der liefde zal worden bedekt, voor eeuwig en altijd in de doofpot zal verdwijnen en het voorts weer business als usual zal zijn, maar als u integendeel alles uitbrengt en klacht indient met de consequentie dat de burgemeester achter de tralies vliegt en heel stadsbestuur moet aftreden en dat u zelf nooit meer schepen of aan eender welk postje in of buiten de politiek zou kunnen geraken, wat zou u dan doen ? De corruptie uitbrengen en alles verliezen of de lafaard uithangen en zwijgen en uw lucratieve postjes behouden ? Ik resumeer : in het licht van deze verregaande gevolgen, zou u de zaak dan bekendmaken en klacht indienen of zou u van krommenaas gebaren en alles laten zoals het was. En later van u laten zeggen : hij dronk een glas, hij piste een plas en alles bleef zoals het was…?”

Geconfronteerd met deze allerlastigste der lastige vragen werd twee wekenlang van schepentje Ronse niets meer gehoord of gezien.
Tot op een avond, het was al heel laat, wij schepentje Axel aantroffen, mistroostig hangende tussen twee witrussinnen aan de toog van afspanning Rubens. Toen wij deze superlastige vraag van meneer Lavaert nogmaals voor zijn voeten wierpen trok het verbouwereerd schepentje lijkbleek weg, hij ontstak in razernij, tierde en vloekte als een ketter en plofte achterover van zijn barkruk op de vloer. We riepen een ambulance die hem ijlings onder politiebescherming afvoerde.

Sinds die late avond in intiem gezelschap aan de toog van de Rubens hebben we Ronse niet meer weergezien.

Lang leve Kortrijk en lang het vloggende liefdespaar Kelly&Axel !

Dit bericht is geplaatst in Talk of the town. Bookmark de permalink.