Mercurius RIP ?

Het Mercurius-project in de Zwevegemsestraat ligt op apegapen.

Dood en begraven ?

Dat zit zo.
De sloopvergunning voor de oude panden werd aanvankelijk bezwaard met een advies van de administratie (op aandringen van Kortrijks Erfgoedplatform) om de sloopvergunning te vernietigen. Door persoonlijke tussenkomst van Sabien Lahaye-Battheu, Westvlaams gedeputeerde ruimtelijke ordening, erfgoed en gebouwen (ons-kent-ons VLD vriendinnetje van schepentje Wout Maddens), werd het advies om te vernietigen ongedaan gemaakt. Dit gebeurde, naar goede oude traditie van ‘geheimhouding van bestuur’, zonder publiek verslag of motivatie, volledig achter gesloten deuren.
Een 2de bezwaar werd wel gewonnen, omwille van procedurefouten door de stad Kortrijk.
Schepentje Maddens en zijn trawanten uit zijn administratie zitten met de handen in de haren. Een patstelling. Mercuriusproject moest al lang gerealiseerd zijn en het zit weer geblokkeerd. Komt er nog iets van ?

Het is moedig, maar vooral grappig dat schepentje Maddens recent in de gazetten stond uit te bazuinen dat de woningen nog dit jaar gebouwd zouden worden. Wat een leugen.
Feit is dat Maddens schaakmat staat. Wat nu ? Het dossier tegen het project van Maddens is verpletterend. Het schepentje is de wanhoop nabij en dat straalde hij ook uit op alle nieuwjaarsrecepties, waar hij met een bedrukte smoel dagdagelijkse Kortrijkzanen bijna niet in de ogen durfde kijken toen er naast de clichématige huis-tuin-en keukenroddels, lastige vragen over Mercurius werden gesteld. Op veel van die recepties liep Wout dan ook met de staart tussen de benen vroegtijdig weg, wat niet naar zijn uitgaandersgewoonte is. Dikke vrienden en intieme vriendinnen die het akelig schouwspel gadesloegen, barstten in tranen los en begeleidden de onfortuinlijke Maddens naar de dichtst bijzijnde B&B.

Over dit onheil door Jarretel aan de tand gevoeld, zegt schepentje Maddens, terwijl zijn bloeddruk gevaarlijk stijgt : “Er lopen in Kortrijk een paar heetgebakerde klootzakken rond die mij willen koeioneren en het leven zuur maken en in mijn grandioze bouwprojecten stokken in de wielen steken. Ze willen me zelfs laten afzetten door de gouverneur wegens onbekwaamheid, samenzwering en gebrek aan deontologie. Met hun kleinzielige vooringenomenheden zijn ze er godverdomme toch wel weer in geslaagd zeker, door middel van allerlei slinkse machinaties, Kafkaiaanse procedures en kloterijen, om mijn briljant Mercuriusproject de grond in te boren. Gelukkig heb ik nog partijvriendinnetje Sabien, die dankzij haar uitgebreid politiek-zakelijk netwerk erin slaagt al mijn stedebouwkundige en andere fantasietjes te vervullen, ook de meest waanzinnige, de meest bizarre, de meest gewaagde, de meest controversiële en de meest exotische bouwkundige grappen en grillen. Ik ben nu eenmaal een doender en ’t zal mij finaal lukken om die boosaardige lorejassen de pas af te snijden, mijn oogverblindende projecten te realiseren. Zonder een zweem van belachelijkheid of een geur van conspiratie op mij te laden. Althans, dat hoop ik. En dan stel ik mij in 2024 kandidaat burgemeester, niettegenstaande burgemeester Vincent op zijn nieuwjaarsfeest in de Siberia in de microfoon uitriep dat ik dan al 65, pensioengerechtigd en politiek uitgerangeerd zal zijn, de schavuit. Toch ga ik in 2024 resoluut voor het burgemeesterschap, Vandendriessche kan nog wel zes jaar wachten. En Wouter Allijns, die zichzelf als politieke wonderboy beschouwt omdat zijn vader Joseph heet, mag zijn burgemeestersdroom voor 2036 in de flamoes van zijn nieuwste scharrel steken. Het wordt ten vroegste 2042. Leve Kortrijk en leve Mercurius !”

Dit bericht is geplaatst in stadhuisgekonkel. Bookmark de permalink.