Luc & Nathalie !

’t Is moeilijk bescheiden te blijven !

Al meer dan drie jaar volgt Jarretel nauwgezet de handel en levenswandel van het meest beruchte Kortrijks liefdespaar Luc & Nathalie, uitbaters van de beste feestzaal van de Vlaanders : LUNA in Bissegem.

Tijdens tientallen babbels bij etentjes en drinkgelagen op caféterrassen, in zaal Luna en ten huize in het begijnhof, reveleerden Luc & Nathalie zich als een onverbreekbaar liefdespaar, helemaal buiten categorie en ver weg van de dagdagelijkse besognes die ordinaire Kortrijkzanen teisteren.

Luc is een jongere oudere van 65 jaar en sinds maart 2019 op pensioen. Nathalie is een oudere jongere van 47 jaar en in de fleure van haar leven.

Ter inleiding een korte schets van de jongelingenjaren van Luc.
Luc groeide op in eer en ondeugd in het gerenommeerd café-chantant Tivoli in de Wijngaardstraat, waar op zaterdag en zondag gezongen, geflirt en gedanst werd en veel potten gedronken en waar Luc in zijn apenjaren grensoverschrijdende deugnieterijen uitstak, waar heel Kortrijk van wakker lag, en de huwbare meiskes en oude vrijsters die de Tivoli binnenstroomden toen al met zijn aanzwellende en onweerstaanbare charmes imponeerde en goesting deed krijgen in verboden genot. Later trok Luc klandizie van Kooigem tot over Winkel-St Elooi en Rollegem-Kapelle aan, met zijn melodramatische optredens als causeur, fabulant, animator, farceur, danseur, skamateur en charmezanger met covers van de beroemde Duitse schlagerzangers Freddy Breck, Rex Gildo, Udo Jürgens, Peter Mafay en van Heintje, Salim Seghers en smartlappen van Lucie Loes, Eddy Wally en de Zangeres zonder Naam, waarbij hij heel de Tivoli aan ‘t huilen en tranen met tuiten bracht. Ook deed Luc ooit een act als lookalike van Elvis Presley, en trad hij op als travestiet avant-la-lettre. Dat was lachen geblazen tot op de Koeiemarkt. Luc sloot zijn optredens steevast af met zijn persoonlijk lievelingsnummer ‘t is moeilijk bescheiden te blijven’ van Peter Blanker. Heel toepasselijk. Bescheidenheid was zijn allerzwakste kant en hij had maar één zo’n kant. Zijn succes was buiten proportie, maar op een keer liep het mis. Op een winterse zondagavond maakte de toen al meerderjarige Luc voor de grap en om zijn eigen capaciteiten in het vak te testen, avances tegenover de wulpse vrouw van een rijke bierbrouwer van Duitse komaf. Madeleine was haar naam, een dame van stand, ze liep met haar open ogen en vochtige tanga in de amoureuze val van de nietsvermoedende Luc, stapte in orgastisch gekrijs onverhoeds op hem af en duwde minutenlang haar tong in de keel van de verbouwereerde Luc, tot bijna in zijn maag. Tot haar man, die Gerhard heette, buiten zichzelf van koleire, ingreep en het aangezicht van Luc purper en blauw sloeg, waarbij Gerhard briesend, met het schuim op de lippen zijn Madeleine, nog in extase verkerend, meesleurend, de Tivoli uitrende, om nooit meer terug te keren. Een bijna fatale slag voor de zaak en Luc vloog met zijn klikken en zijn klakken buiten en trok de wijde wereld in. Het grote avontuur van het leven begon…

Op hun beider verzoek kreeg Jarretel de primeur om het buitenissig echtpaar in volle glorie te portretteren voor heel de Kortrijkse gemeenschap.

Als geboren en gespogen Kortrijkzaan uit de Wijngaardstraat was Luc in de wieg gelegd om een steen te verleggen in de rivier, meer bepaald in de Leie. Dat heeft Luc dan ook met bravoure gedaan.

Toen hij cafetaria De Dageraad in de sportzaal van Harelbeke verliet, na het overlijden van zijn dierbare echtgenote Claudine, kon geen Kortrijkzaan vermoeden en hij zelf ook niet, welke grote verrassing nog op zijn levenspad te wachten stond.
Een nieuwe levenspartner was de vurige wens van Luc, maar de man, een echte levensgenieter en optimist, liep niet direct gebukt onder de eenzaamheid van het plotse vrijgezellenbestaan. Nee, Luc liet zich fêteren op alle mogelijke gelegenheden, kermissen, feesten en andere decadente braspartijen. Als een volbloed man van de wereld !

Het was eerder toevallig dat Luc met Nathalie in aanraking kwam. We schrijven 2015.
Nathalie nu, een halfjonge ravissante schone uit de beemden van Poperinge, was al enige tijd aan een nieuwe relatie toe, ze was zoekende, maar niet fanatiek, ja, een beetje dolende. Kortom, Nathalie begaf zich stilaan weer ‘op vrijersvoeten’, gelijk dat ze zeggen.
Het moest nu weer lukken dat Nathalie op een zwoele zomeravond op een terras op de markt van Poperinge zat te mijmeren, champagne van een duur merk hijsend, toen ze plotsklaps het portret van ene Luc uit Kortrijk op haar schermpje zag passeren. Daar poseerde de viriele Luc, buitensporig gebronzeerd, kunstig geschminkt, met ontblote bast, zijn borsthaar uit zijn roze Hugo Boss shirt puilende, op zijn eigen niet van ijdelheid gespeende manier, en met de stoutmoedige blik van een Bengaalse tijger.
Nathalie werd neergebliksemd, als van de hand Gods geslagen. Ze trok lijkbleek weg, begon daarna te blozen alsof ze in de menopauze was verzeild, ze trilde als een riet, voelde zich van de aardbol afglijden en riep ijlings om een glas gekoelde karnemelk. Ze kwam weer bij, met de rode gloed van de ondergaande zon in haar frêle gelaat, en vermande zich. Ze had al veel gehoord, gezien, veel geleden, veel avonturen beleefd, dozijnen interessante en minder interessante mannen in de ogen gekeken en veel meer, maar zo’n potente man, nee dat kon niet waar zijn, wat een uitstraling, dat kon niet bestaan. Het was een droom, een fata morgana. Maar het was wèl waar. Thuisgekomen greep Nathalie, terug op haar positieven, de koe bij de horens, en stuurde een onthullend portret vanop het naaktstrand van Bredene naar de prins van haar dromen. Was hij van vlees en bloed ? Of was het inbeelding ? Zou hij antwoorden ? Het meest spannende moment van haar bestaan. En het wonder geschiedde…Luc was écht.

Ook bij Luc sloeg Amor toe. De god van de eeuwige liefde.
De eerste ontmoeting was een verrukking, een hoogfeest van verliefdheid voor de twee stapelgekke geliefden. Kortrijk maakte kennis met een liefdespaar zoals er nog nooit een in de stad rondgelopen had.
Daarna ging het allemaal vlug. Luc liet er geen gras over groeien en viel drie maanden later onder de vleugels van de libelle op st Anna voor zijn geliefde op de blote knieën om haar ten huwelijk te vragen. Ja !
De trouw vond plaats op 4 juni 2016. Niet zomaar een doordeweekse trouw. Kortrijk moest het geweten hebben, op zijn grondvesten daveren.
In een zwarte koets, getrokken door twee witte Lipizzaners, werd het huwelijkspaar door alle straten van de stad en naar het stadhuis gereden, daarna naar de feestelijke Grote Kring, waar een gratis volksfeest voor heel de stad werd aangericht. De koets werd toegejuicht door een uitzinnige menigte, buiten zichzelf van vreugde en ontroering. Tranen van geluk en opwinding vloeiden, het kersverse paar zwaaide minzaam naar de Kortrijkzanen van alle rang en stand. Ze hadden dat nog nooit gezien.
Het volksfeest was het allergrootste evenement in de geschiedenis van Kortrijk sinds de stunt van Quickie, toen hij met Anouk in de Gravenkapel trouwde en zei dat hij katholiek en lichtgelovig was, nooit voorhuwelijkse betrekkingen had gehad, zijn schoonmoeder eerde en elke zondag ter kerke en te communie ging.
Duizenden vrienden, gewone inwoners, shoppers, sympathisanten, toeristen en passanten vergaapten zich aan het evenement, wilden een glimp opvangen van de bovenaardse verliefdheid, liefde, en het grensverleggend geluk dat het nieuwe bruidspaar uitstraalde.

Weer kwam een hoogtepunt in het succesvol huwelijksleven van Luc & Nathalie, toen het liefdeskoppel in een populair televisieprogramma opdook en openhartig deed over hun intieme huiselijke bezigheden tot in de slaapkamer toe. Kortrijk vernam hoe ‘de vork in de steel zat’, gelijk dat ze zeggen, toen Nathalie haar Luc tot grootmeester in de orale technieken uitriep. Kortrijk stond op zijn kop en bij hun terugkeer uit de TV studio’s werd het echtpaar met bazuingeschal onthaald en door burgemeester Quickie op het stadhuis met alle egards ontvangen en tot ereburgers van de stad Kortrijk gebombardeerd. Er werd hen een standbeeld naast dat van Johny Turbo beloofd en, na hun heengaan naar het hiernamaals, een boulevard naar hun naam.

Luc : “Ja, het is allemaal de waarheid en ik ben nog altijd even verliefd en mijn orale technieken heb ik nog aangescherpt. Onze duizenden vrienden benijden onze savoir vivre. Nathalie is een prachtstuk, een geschenk van de goden, en al ben ik een generatie ouder, het is pure liefde, ik kan nog altijd goed meedoen met Nathalie haar wildste slaapkamerfantasieën. Een echte Bengaalse tijgerin.”

Nathalie : “Ja, mijne Luc is een geweldige bink, je ziet het niet aan hem, maar hij is een skamateur in de slaapkamer en hij weet altijd iets grappigs te bedenken wat ik nog nooit gezien of meegemaakt heb tijdens met jarenlange ervaringen, iets fenomenaals weet hij altijd uit zijn hoed, of liever zijn broek, te toveren, surtout als de verveling dreigt toe te slaan na een jaar of drie vier huwelijkse plichtplegingen. Wat een man ! Zo behulpzaam, begripvol, liefdevol, respectvol en zo aardig, ik heb dat nog nooit geweten. Sinds ik in de armen van Luc viel, beschouw ik alle andere mannen als impotente sukkels.”

Het koppel liet een tattoo op hun onderarm plaatsen met een spreuk die door een copyright beschermd is : ’Never shall we part- Luc & Nathalie’.

Elke avond na het volbrengen van de eeuwenoude liefdesdaad heft Luc zijn lijflied aan :

‘t Is moeilijk bescheiden te blijven
Wanneer je zo goed bent als ik
Zo stoer, zo charmant en zo aardig
Dat zie je in één ogenblik
Ik denk als ik kijk in de spiegel
Daar staat een geweldige vent
‘t Is moeilijk bescheiden te blijven
Voor een kerel met zoveel talent (jaja)

Lang Leve Luc & Nathalie !

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.