Oscar

Open briefke

Nadat ik gedurende zeven (prachtige) jaren in een na oorlogs gebouw aan de Graanmarkt had gewoond moest ik verhuizen omdat de hoteleigenaars, naast de deur het pand hadden gekocht voor uitbreiding. Daarenboven wilde ik geen korte zot als huisbaas hebben. Daarop besloot ik tussen filmopnames door te verhuizen en kwam terecht op het derde verdiep van de hoek Leiestraat/OLV straat. VERY BAD IDEA ! zo zou blijken. Vanaf de eerste week antwoordde ik vlakaf op de vraag ” en jeun dje eu ? ” met ” Nee ” en dat is zes jaar aan een stuk zo geweest. Akkoord, je had een mooi uitzicht maar dat was het dan wel. Je had geen privacy, zeker niet in de zomer als je bv boodschappen uit aan het laden was. Om nog niet spreken van de “parko-collaborateurs ” en soms ook wel een flik op een motor die niet wilde dat er even op het voetpad werd geparkeerd. Het onvriendelijke autobeleid in de stad deed er dan nog een schepje bovenop wat nog een extra motiviatie was. Er waren wel zeer goede buren,zowel op het eerste als het tweede en ook de mensen naast de deur van “Blinki” Maar de flat had ook zijn nadelen, een huisbaas die te pas en te onpas op “bezoek ” kwam (lees controle) Veertien keer afgelopen jaar terwijl het wettelijk twee keer mag en aangekondigd moet zijn. Eén waterteller voor 4 privatieven, waardoor ik steeds vragen had bij de afrekeningen. Badkamer afvoerbuis gas was met ducktape vastgemaakt. enz enz… Maar er was nog iets.. And for the record, ik ben de grootste sceptic als het op paranormale stuff gaat, want ik ben ervan overtuigd dat er voor alles een wetenschappelijke verklaring is. Maar dit zijn de vreemde feiten die ik in al die tijd heb ondervonden maar nooit een verklaring voor heb gevonden. (En nee, ik hoor het jullie al zeggen, het is geen aanvang voor een horrorfilm) Vanaf dag één dat ik er woonde ondervond ik een negatieve/druk/energie/bekeken worden, noem het zoals je wil waardoor ik mij innerlijk steeds opgejaagd voelde. In de nieuwe woonst is dat nu compleet verdwenen. Oscar, mijn britse korthaar, miauwde de ganse dag door (met tussenpauzes natuurlijk) en vooral tegen één bepaalde muur in de flat. Jarenlang kwam hij me om 04 uur s’nachts miauwend wakker maken. Hij is hier nu drie dagen en de kat is weer super speels en ik hoor hem niet, laat staan dat hij me s’ nachts komt wakker maken. Gedurende zes jaar had ik steevast last van meerdere en vreemde medische kwaaltjes. Op de Graanmarkt waren dat enkel verkoudheden maar dat was omwille van de vochtigheid in de muren. Ook had ik aan de Leiestraat enorme last om s’nachts in te slapen zelfs inslapers werkten niet. Er zijn nog wel zaken die nu momenteel niet in mijn gedachten komen behalve dat in het gebouw, een hele tijd geleden iemand zelfmoord heeft gepleegd en in de zelfde kamer is de toenmalige bewoner, jaren later op een drieste manier overleden. Zoals ik reeds zei er zal wel een wetenschappelijke verklaring zijn voor dit alles, maar op een bepaald moment zeg je toch wel even “tiens tiens ” en de nieuwe bewoner(s) zijn gewaarschuwd.
Johan Vandewoestijne.

Dit bericht is geplaatst in open brieven. Bookmark de permalink.