La poupoule de Popol

“Wat hield ik van die man”, zei Cyriel Verschaeve over het op de schoot zitten bij Adolf.
“Tien kleine negertjes”, zong Leopold met den Baard vooraleer met de 16-jarige Blanche de Vaughan tussen de koninklijke lakens te kruipen.

In de Kortrijkse gemeenteraad van 19 november werd geschiedenis geschreven.

Zwartzak Cyriel Verschaeve en massamoordenaar en verkrachter Leopold Deux, alias Leopold met den Baard, moeten de plaats ruimen en van de straatnaamborden verdwijnen.

Politiek correcte en nette Kortrijkzanen van rang en stand moeten nu hun plaats innemen.
Het was, door een paar oude tsjeven-krokodillen in het vuur gejaagd, fractieleidster Hannelore Vanhoenacker die maandag in de gemeenteraad de kat de bel aanbond.

Dat ging zo.

De gemeenteraadszitting was al meer dan een uur aan de gang, de helft lag in slaap, de anderen zaten op hun laptop of telefoon te tokkelen of waren aan het chatten met hun lief, minnares, moeder, schoonmoeder of buurvrouw.
Toen sprong plotsklaps tsjeven-fractieleidster Hannelore Vanhoenacker op het spreekgestoelte, rommelde in haar papieren, schraapte haar keel, nam een slok kraantjeswater en stak bloednerveus van wal.

Hannelore : “Kijk, vrienden en vriendinnen van de gemeenteraad, ik ga het kort, zakelijk en doortastend houden. In 1970 was ik nog niet geconcipieerd, laat staan geboren en in dat jaar werd de Cyriel Verschaevestraat door de toenmalige kaloten door het strot van de gemeenteraad geduwd. Dat was onder burgemeester Lambrecht, een gewetenloze acw-er en een kaloot buiten categorie. Dat was de grootste misstap uit de geschiedenis van de Kortrijkse tjseven, ik durf het een misdadige maatregel noemen ! Jezus Christus, Verschaeve zeg!, een ter dood veroordeelde zwartzak, zwartrok dan nog, sommigen zeggen een pedofiel avant-la -lettre, zulke smeerlap een straatnaam geven ! Akkoord, andere notoire zwartzakken zoals Putman, Streuvels, Demedts, Timmermans en vrouwenjager Seppe Coene met Norke van de Cintra, stinkend rijk geworden met zijn handeltjes met den Duitsch, en jaren in ’t gevang gezeten, ze kregen allemaal eveneens een straat, daar kan ik mee leven. Ze waren van kleiner kaliber en stuurden geen Vlaemsche jongelingen naar de oorlog tegen de Bolsjewieken terwijl ze zelf thuisbleven en sommigen een kuis leven leidden, maar ze vulden hun diepe zakken met woekerwinsten en zwarte commerce met den Duitsch. Ze strekten graag hun arm en staken enthousiast het hakenkruis in de lucht en ze lachten de Joden met hun pijpenkrullen vierkant uit, of nog erger. Dat werd allemaal met de mantel der collaboratieliefde bedekt en na een paar jaren gevang werden ze witgewassen door het Belgisch regime en verder met rust gelaten. Dus ik laat ze ook gerust met hun straten. Maar die zwartrok Verschaeve, dat is een ander paar mouwen, hij was zelfs voorstander van de uitroeiing van de Joden, van de gaskamers, omdat hij hen untermenschen vond en hij verzamelde bij de praktizerende katholieken hele potten geld voor de bouw van Auschwitz, Buchenwald en consorten, gruwelijk ! Hij bezocht Nazi-Duitsland vanaf de jaren 30 en was lid van de pro-nationaalsocialistische Deutsch-Vlämische Arbeitsgemeinschaft (DeVlag). Kan het nog erger ? Cyriel ging maandelijks op de koffie bij Adolf, hoog in zijn arendsnest en mocht dan een namiddag lang met de slet van dienst Eva Braun stoeien. En dat voor een pastoor ! Hypocriet ! Vreselijk ! Dat was drie bruggen te ver. Daarover sla ik een mea culpa of twee want ook in 1995 hield De Clerck de boot af toen de socialistische totentrekker Philippe De Coene met zijn schrappingsvoorstel voor de pinnen kwam. De Coene had beter Hendrik De Man te berde gebracht. Geen Kortrijkzaan, maar wèl een zwartzak pur sang. Wat waren wij, tsjeven, toch naïef en fout bezig zeg ! Ik doe pipi in mijn onderbroek als ik aan die roemloze jaren dertig en ‘t jaar zeventig terugdenk.“

Hier pauzeerde Hannelore even, greep een grote rood-wit geruite zakdoek uit haar namaak Delvaux, wreef diep in haar kruis, rook eraan, veegde het zweet en de uitgelopen schmink van haar bloed doorlopen gezicht, nam een tweede slok kraantjeswater, kuchte nerveus en vervolgde.

Mariete Paraplustraat

Hannelore : “Om deze redenen stel ik aan de gemeenteraad voor eens en voor altijd komaf te maken met de skande van deze Verschaeve straatnaam die Marke dodelijk treft. Ik wil hier dan ook een andere naam voorstellen namelijk die van een beruchte Kortrijkzane Marie Derieuw, alias Mariete Paraplu, want op bevel van Moniekske Gheysens, feministe sans frontières van de gemeenteraad, moet en zal het hoe dan ook een vrouw zijn. Marie werd geboren op 1 februari 1876 in Roeselare, maar kwam na haar huwelijk in Kortrijk wonen waar ze nooit meer wegging. Haar eerste huwelijk met Kortrijkzaan Nesten Maelfait liep op de klippen, na haar scheiding hertrouwde ze met Mielke Vanborre, alias ‘den Bretel’, omdat hij altijd bretellen droeg. Met ‘den Bretel’ had Marie twee dochters, Mariette en Jeanne. In de Wijngaardstraat hield ze een winkeltje van schorten en paraplu’s open. Marie Paraplu was gekend als slecht geld, en ze deed de markten van Kortrijk tot Roeselare en de kust. Wie twee paraplu’s kocht kreeg een derde toe ! ‘Drie halen, twee betalen’ was haar succesvolle verkoopleuze. Mariete Paraplu liep met een half dozijn versierde paraplu’s mee in alle Kortrijkse stoeten en processies. Dat was feest ! Ze was een beetje van de blauwe obediëntie want liberale optochten waren haar lust en leven. Ze overleed in het hospitaal te Kortrijk op 3 september 1937. Een eerbetoon voor deze grote Kortrijkzane met een straat in Marke naar Mariete genoemd is het minste wat we kunnen doen. Meer heb ik daar en over zwartzak Verschaeve niet te vertellen. Ik reken op jullie steun. Ik dank u.”

Schepentje van cultuur Axel Ronse had het, clever als hij is, allemaal van zeer ver zien aankomen met Verschaeve, Axel was voorbereid. Alhoewel Ronse als geboren en gespogen Vlaemsch Nazionalist aanvankelijk het voor zwartzak Verschaeve wou opnemen, zag hij alras in waar zijn merrie mank ging. Hij zou zich de banbliksems van mede-schepentje De Coene op de hals halen en daarenboven, het zou onnoemelijk belachelijk overkomen tegenover een gemeenteraad waar hij alleen bij neo-nazi en super fabulator Vermeersch applaus zou krijgen. Dus trok Ronse zijn staart in en gooide het over een meer politiek correcte boeg en dat beviel ook de burgemeester, even ontwaakt uit zijn avondlijk dutje.
Ronse kwam als een sluwe vos uit de hoek met een voorstel dat niemand kon tegenstaan.

Axel : “Ik stel voor ook de Koning Leopold II-laan in Eule te liquideren. Die Leopold was de grootste massamoordenaar uit de Vaderlandsche en Europese geschiedenis. Hij voerde in onze kolonie de Congo, toen zijn privé bezit, een schrikbewind waarbij de massaslachtingen van Hitler, Stalin, Pol Pot, Mao en keizer Nero samen maar amateurswerk waren. Minstens 150 miljoen zwarten ook tot ver buiten de Congo werden met de glimlach de keel overgesneden met lange machetes, een populair lokaal wapen, ook nu nog in de mode. En dat was nog maar een begin, wie hij niet helemaal dood kreeg verkrachtte en folterde hij en hij kapte de handjes van zekerst tien miljoen negertjes van minder dan zes jaar af, omdat ze in zijn ogen te weinig caoutchouc produceerden en dus in de weg liepen. Finaal bracht hij de slavernij en slavenhandel tot de hoogste bloei en verzamelde aldus een onmetelijk fortuin, waarvan ons huidig koningshuis en aangetrouwden heden ten dage nog uitbundig grote sier mee maken. Over het buitenissig liefdesleven en de onnoemlijke privé schandalen van Leopold met den Baard is al een hele bibliotheek volgeschreven. Ik resumeer hier kort met een paar van meest memorabele uitspattingen, want Leopold met den Baard was een grote amateur van minderjarige meiskes van alle slag, kleur, stand en soort. Als ze maar een willige vagina en twee borsten hadden. Pedofilie was toen erg in zwang en werd aangemoedigd door de aristocratie, legergeneraals, zittende en staande magistratuur en hoge zakenlui en politiekers die er al hun vrije tijd mee opvulden. Zelfs onze Etienne Vermeersch zaliger maakte er in de seventies nog reclame voor. Maar dit terzijde. Leopold met den Baard werd beleverd met Londense minderjarige luxe-hoeren die de heren van hoge stand bedienden, met Andalousische danseressen, binnenlandse raamhoeren, jonge variétéartiestjes met Indiaanse roots uit Zuid-Amerika, meiskes van stand aangeleverd die hij deelde met zijn adellijke vrienden, zoals ene Cléo, minderjarig exotisch meiske, heel mooi was ze, dat hij bezwangerde en dat Cléopold werd genoemd, en dat hij daarna in een instelling dumpte, en tenslotte de zestienjarige ‘Blanche, Barones de Vaughan’, door het gewone volk spottend ‘la poupoule de Popol’ genoemd. Volgens connaisseurs van het amoureus leven en het mateloos gehoereer in de Belgische monarchie, had Leopold met den Baard in zijn paleis een reusachtige slaapkamer met twaalf bedden op een rij, kwestie van niet te veel tijd te verliezen om twaalf meiskes op een rij te bedienen. Den Baard moet dan ook uitzonderlijk potent zijn geweest, men zegt door verorberen van massa’s speciale kruiden en Afrodisiaca uit zijn eigen Congo-Vrijstaat. Kortom, allemaal veel te veel om op te noemen, ‘k zou er een aparte zitting aan kunnen wijden. En dan is er nog Leopold Drie die wekelijks ging uithuilen op de schoot van Adolf. En verder Albert den Eersten die door zijn schoonmoeder van de rotsen van Marche-les-Dames werd geduwd, omdat hij er een Duitsche minnares op nahield die in WO één gespioneerd had tegen den Belgiek. In de marge wil ik nog kwijt dat die Leopold Twee net als al de andere Leopolds er een hele harem minnaressen en slavenknaapjes op nahield, waarbij de exploten en seksuele excessen van de Romeinse keizers kinderlijk amateurisme waren. Ach, ik zou over het leven en de werken van onze Leopolds zo nog urenlang kunnen doorgaan, maar ik pauzeer even en ga door met een positief voorstel.”

Ronse rechtte zijn rug, keek weemoedig de raadszaal in, zweeg een halve minuut om de reactie te peilen. Muisstil was het, de hele gemeenteraad was in shock. Toen bracht Axel, au fond een aimabele wouldbe veganist die geen kakkerlak kwaad zou doen, de de raad de genadeslag toe.

Natus Buzzelaan

Axel : “Hier mijn voorstel voor een nieuwe naam. Die van Eduard Stillatus, alias Natus Buzze, de populairste en allerplezierigste ooit onder de Kortrijkse volkstypes ! Eduard werd geboren te Kortrijk op 23 juni 1844 en is aldaar schielijk overleden 11 januari 1908. Een Kortrijkzaan van het zuiverste water dus. Eduard droeg met fierheid zijn lapnaam Natus Buzze ! Hij was dag en nacht op straat en zwaaide enthousiast naar iedereen met zijn lange stok. Met zijn afgedragen soldatenklak, zijn veel te grote broek en een slodderige jas behangen met allerlei medailles van nepheiligen liep hij, jodelend als een Tiroler, door de Kortrijkse straten. Natus deed mee aan alle processies, paardenfeesten, ommegangen, lijkstoeten, trouwstoeten, optochten, betogingen, prijskampen en vogelpiekwedstrijden. Maar, eens op een winternacht, het vroor de stenen uit de grond, liep zijn dienstbaarheid dramatisch af. Onbezonnen ging Natus op de Grote Markt een dronkemansgevecht aan met een crapulenbende uit Overleie, toen al de gevaarlijkste bidonville van Kortrijk, dat liep faliekant af, hij werd daarbij de top van zijn neus afgebeten. Bloedend als een gekeeld varken belandde Natus met de top van zijn neus in de hand in ‘t hospitaal waar de top er weer werd aangenaaid. Natus had ook nog een broer, Adolf, maar die is nooit uit het gevang geraakt. Natus stierf onverwachts en kreeg een menswaardige begrafenis met een bidprentje met verzen van een anonieme Kortrijkse volksdichter. We moeten dus niet meer verder zoeken : Eduard Stillatus is de man die we zoeken en aangezien hij al dood was voor de oorlogen, kan hij moeilijk een zwartzak genoemd worden, tenzij hij zich in de Frans-Duitse oorlog zou misdragen hebben, maar daar vinden de historici van binnen- en buitenland te weinig bewijzen over. Een Natus Buzzelaan in Heule, eindelijk ! Het is een schande dat we de vrolijkste aller Kortrijkzanen ooit nog nooit op die manier vereerd hebben. Wie dit voorstel weg durft stemmen klaag ik aan bij Unia, de Europese Raad, Europees voorzitter Charles Michel, de mensenrechtencommissie van de Unesco, het Instituut voor de Mensenrechtenindustrie in Straatsburg en bij mensenrechtenpoujadist meester Walter Vansteenbrugge. Bon, ik heb gezegd, mijn voorstel is te nemen of te laten, ik wens daar niets meer aan toe te voegen. Ik verwacht niets anders dan jullie steun. Dank u voor uw aandacht.”

De raadszaal slikte, men kon een speld horen vallen. Een luide bons weerklonk vanop de kalotenbanken. Hannelore, in coma onder haar bank, werd ijlings met een ketel ijswater en een knuffel van Ben Vandorpe en Jean de Bethune weer tot leven gewekt.

Neo-nazi en meester fabulator Wouter Vermeersch van Vlaams Belang greep naar zijn microfoon en schreeuwde lijkbleek : “Cyriel een zwartzak en top collaborateur met duizenden doden op zijn geweten, so what ? Het was voor de goede zaak en collaboratie, racisme en fascisme behoort tot het DNA van de Vlaemsche mensen. Is daar iets mis mee, De Coene ? Ge hebt zelf bloed aan uw misdadige sossenpoten, met beroepscollaborateur Hendrik De Man, maar dat zijt ge vergeten hé! En die Nelson Mandela op Kortrijk Weide ? De grootste terrorist en bommengooier uit de Zuid-Afrikaanse geschiedenis ? Hoeveel miljoenen doden heeft die massamoordenaar op zijn kerfstok ? Tientallen zeg ik u ! Onze Cyriel, daar blijft ge met uw poten van, hij was nog maar een beginneling, hij moet In moet in Marke blijven, maar die massaslachter en beroepsverkrachter van Laken Leopold met den Baard, welnu ik zeg u, dat gruwelijk Baardmonster moet weg ! Dat is hier godverdomme toch een onmogelijke kwestie om juist naar ons gedacht te stemmen. Dus staan we nu recht en verlaten met onze voltallige fractie, de weerbarstige Jacques inbegrepen, deze naar bloed stinkende raadszaal en komen nooit terug. Wij willen weer naar de jaren dertig, liever een eerlijke dictatuur dan een corrupte democratie. Allez salut !”
En weg waren ze onder luid gejoel van de raadszaal en de tientallen toeschouwers.

Vóór de stemming vroeg Jean baron brasseur de Bethune, hij zag er nuchter uit, nog even het woord en riep verbolgen uit :
“Merde, godverdomme, nog aan toe, dat is hier toch de grootste skande uit de Kortrijks geschiedenis, dat ik hier nog moet meemaken dat het koningshuis zo door de stront getrokken wordt en dat ze als massamoordenaars, hoerenjagers, pedofielen en verkrachters afgeschilderd worden. Hoe durft u ? Allemaal groteske leugens en hier en daar maar de helft van de waarheid. Koningen en prinsessen zijn mijn beste vrienden. Mooie mensen van de hoogste menselijke adel, die zich al bijna 200 jaar afsloven voor ons en hun eigen geluk en welzijn en voor dat van ons dierbaar Koninkrijk. Ik ga vierkant tegenstemmen, samen met mijn trouwe waterdrager Roel Deseyn die, nu hij werkloos is, hoopt op een postje als privé-chauffeur van koning Filip of als kamerheer van koningin Mathilde, haha, de snoeper. Dat is alles wat ik over deze Kortrikske skande nog te zeggen hebben. Ik duw op de rode knop, verlaat deze zaal, ga naar koning Filip en bied hem het einde van mijn politiek loopbaan aan. Salut!”

En daar ging de baron en klapte de zijdeur van de raadszaal met een luide knal dicht.
Sindsdien is de baron, die drinkt, spoorloos.

Dat is Qlown Town !

Dit bericht is geplaatst in Berichten uit het stadhuis. Bookmark de permalink.