Walter !

CD&V Kandidatenbattle in de Budafabriek

Donderdagavond 7 november 19.30 u
120 toehoorders.

Jarretel werd met veel eerbetoon en geknuffel verwelkomd door het onvangsttrio Liselotte Vandevelde, voorzitter, Yann Mertens, ondervoorzitter en Hannelore Vanhoenacker, fractieleider gemeenteraad. 

Moderator Nicolas Bouteca, linksdraaiende politicoloog van de UHent en een man met een missie, zou de debatten leiden. Het stelde ons gerust.

De zeven kandidaat-voorzitters kregen elk 2 minuten om zich voor te stellen, wat al direct hilariteit verwekte omdat ze zich allemaal voordeden als waterhoofden, druktemakers of tafelspringers.

Moderator Bouteca toonde zich een volbloed feminist en opende de debatten met de kreet “Riemen los en Vrouwen eerst”, en zo kwam Katrien Partyka als eerste het podium op.

Kandidaat numero 1 : Katrien Partyka uit Tienen.

Katrien is 46, zei ze, getrouwd met twee schone dochters en een lelijke vent in huis, waarmee ze de geroyeerde Koen Vandenheuvel bedoelde. Vandenheuvel wordt bij de tsjeven beschouwd als een politieke slapjanus, een tateraar met cliché’s ter grootte van de kathedraal van Antwerpen. Hij wordt hoogstens gedoogd als pantoffelheld ten huize Partyka. Katrien burgemeester is burgemeester van Tienen. Na haar uren berijdt ze een witte hengst en doet ze aan snelwandelen en manillen met de vriendinnen van de plaatselijke KAV. Ze heeft er maar twee dagen over gepiekerd vooraleer de knoop door te hakken en zich kandidaat te stellen, maar diep van binnen heeft ze geen interesse voor de job. Katrien doet het om de partijtop te koeioneren en ‘Zelfbediening W. Beke’ een kloot af te trekken, als wraak voor wat haren Vandenheuvel werd aangedaan die roemloos werd gedumpt. “Maar ik wil er toch voluit voor gaan en de andere kandidaten het vuur aan de schenen leggen”, herpakte ze zich. Kandidaten Walter en Joachim trokken een brede grijns. “Het debat wordt tot op heden achterbaks gevoerd en mijn kandidatuur wordt niet au serieux genomen, er wordt gelachen en meewarig gedaan, maar ze zijn nog niet klaar met mij. Er is allerlei geschuifel en gekonkel in achterkamers binnen de partijtop en ik vind het een kwalijke zaak om die onderhuidse spanning te hebben en dat ik met een scheef oog bekeken word.”
Het ‘programma’ van Partyka oogt niet bijzonder aanstekelijk.
“Deze verkiezingen zijn zeer belangrijk en creëren een positieve vibe in de partij. Ik vind dat ik een rol te spelen heb. CD&V is een sterk merk, alleen hebben we nood aan een duidelijke en offensieve lijn. We moeten uitgaan van onze eigen sterkte, met thema’s die aan ons kleven want wij zijn sterk verankerd en voelen de polsslag van de samenleving en die van onze lokale burgemeesters. We moeten ook veel sneller kunnen inspelen op de uitdagingen van onze tijd en het signaal van de kiezer capteren, ook die van de West-Vlaanders, vooral achter de kupe. Dat signaal moeten we naar Brussel meenemen. Dit is ware de boodschap waarmee ik voel dat de wind positief in mijn richting waait en ik ga natuurlijk verkozen worden, als vrouw dan nog.”
De twee achterste rijen van de zaal werden uit hun slaap gewekt door de knallende stem van de moderator die Partyka na zeventien minuten bruusk het zwijgen oplegde.
Sommige tsjeven noemen het profiel van Partyka ‘vernieuwend, verruimend, adembenemend, postmodern, gewaagd’, maar niet iedereen.

Kandidaat numero 2 : Vincent van Peteghem uit De Pinte.

‘Twee meters puur engagement’, was de slogan waarmee Vincent 6 jaar geleden naar de verkiezingen trok. En hij werd burgemeester van De Pinte.
Vincent is 38 en wil er vooral voor zorgen om de partij er weer bovenop te brengen, naar minstens 35 procent. De twee voorste rijen van de zaal veerden recht met een staande applaus. “Die twee meters, dat merkt u wel als u mij eens tegenkomt. Dat puur engagement slaat op alle domeinen van het leven, niemand deed het mij ooit voor. Heel De Pinte ligt aan mijn voeten. Ik was ook een ‘twaalf apostel’ en wil de partij er weer bovenop brengen. We moeten goed communiceren over ons programma, waar we niet beschaamd over moeten zijn en één ploeg vormen, aan hetzelfde zeel trekken. Het vertrouwen in mekaar, dàt is de basis van het succes. Ik ben een consensusfiguur, een beetje zoals Katrien met wie ik een intieme band heb. We delen dezelfde besognes. We moeten niet links en niet rechts lopen, maar pal in het volle centrum blijven. Bijvoorbeeld niet zoals onze straffe Hendrik die alle moslamieten met een kopvod en een djellaba buiten wil en de monokini wil herinvoeren. Hendrik is een extreemrechtse zak, daar is hij fier op, maar die haat ik als de pest. Als ik voorzitter word, waar alle kans toe is, gooi ik hem uit de partij. Ik ben ook parlementair, wat mij een stevige financiële basis bezorgt om het nog breder en dieper te kunnen laten hangen. Namelijk engagement met een maatje meer en met enthousiasme en dienstbaarheid. Mij vastbijten in dossiers, op zoek gaan naar oplossingen en mij volop smijten voor een sterke en warme samenleving, zijn dé uitgangspunten van mijn politiek engagement.
Na vijftien minuten maakte Bouteca een einde aan de engagementen van Van Peteghem.

Kandidaat numero 3 : Joachim Coens uit Damme.

De enige geboren en spogen West-Vlaming. Burgemeester van Damme. De man met 14 mandaten, ambten en postjes, waarvan 8 bezoldigd. Een tsjeef buiten categorie, met een dik adresboek, en eentje met de meest authentieke tsjevensmoel en daar is Joachim fier over.
Joachim is 53. En ook hij wil zich voluit smijten. Joachim geeft toe dat hij belangrijk geworden is dankzij de naam van zijn vader: Daniël zaliger, vader van het VSO, doodgraver van het Vlaams onderwijs van laag tot hoog. Maar dit terzijde. Joachim zei niets over zijn privéleven, wat tot allerlei speculaties bij de toehoorders met minder goede bedoelingen leidde. Toehoorders hadden verwacht dat Joachim zou uitweiden over zijn familiale toestand, een hardwerkende vrouw aan de haard en zes kids in huis en zo, een typisch Westvlaamse way of life. Coens gaf toe dat zijn jacht naar betaalde postjes iets te opzichtig was, maar dat hij, na zijn verkiezing als voorzitter, waarover hij liet uitschijnen dat de zaak alreeds in de sacoche was, hij de helft van zijn uitbundige betaalde postjes zou opgeven of de helft van zijn inkomen zou doneren aan een goed doel of de Warmste Week. Over zijn drijfveer wou Coens alleen kwijt dat hij zich kandidaat stelt uit verontwaardiging bij ‘de mensen van alle dag’ die de buik vol hebben van postjespakkerij, zoals de zelfbedieningswinkel van Wouter Beke en het carrièrisme en opportunisme van Crevits. Zijn ‘programma’ stelde iedereen in de zaal gerust : “CD&V moet de motor worden van de politieke vernieuwing. We moeten gaan voor oplossingen en de problemen benoemen. ‘De mensen’ hebben het gehad met de postjespakkerij, het geruzie en gehakketak en de tegenstelling tussen links en rechts wil ik slopen tot op het bot. Als ik verkozen word, waar 99,99 % kans toe is, zal ik mijn postje bij de haven van Zeebrugge opgeven, maar niet mijn andere dertien postjes en mandaten, waarvan zeven betaalde. Ik ben niet zot hé, en heb een kroostrijk gezin te voederen. Ik stel mijn kandidatuur tegen de zin van mijn vrouw, mijn kinderen en mijn duizenden sympathisanten, maar het is de torenhoge verontwaardiging die mij drijft. Mijn verstand zegt nee, mijn hart ja. Ik doe het voor de gewone mensen, de Jannen met de Pet, want ik ben een volbloed ACW-er. Daarenboven ga ik Arco redden met de blote hand. Mijn programma is klaar als pompewater.”
De voorste helft van de zaal applaudisseerde, de achterste geeuwde.
Het was inmiddels tijd voor de vierde kandidaat.

Kandidaat numero 4 : Christophe Vermeulen uit Gent, (afkomstig uit Veldegem).

Christophe is 37 en geen burgemeester, maar advocaat. Hij heeft peper in zijn gat, beweert hij, en werkte als ‘adviseur’ bij Straffe Hendrik en bij Inge Vervotte, de tante non van de CD&V.
Christophe : “de frustratie zit diep bij de tsjeven van alle dag en wordt niet gecapteerd door de partijbonzen. Ook bij mijn collega’s kandidaten is hun euro nog niet gevallen. Ze vertellen alle zes dezelfde zouteloze praatjes over eer en deugd in de politiek en daarbuiten, maar willen maar één ding: hun carrière en hun portemonnee een boost geven. Het drama van de goede bedoelingen heeft onze partij tot aan de rand van de afgrond gedreven. De buitensporige postjespakkerij van Crevits, Verheistraeten, Geens, Stefaan De Clerck en crypto communist en domicilie fraudeur Peeters, en de Zelfbedieningswinkel W. Beke heeft de schellen van mijn ogen doen vallen, vandaar mijn rebellie en mijn kandidatuur vanuit uit het complete niets. Ik ben geen burgemeester, geen parlementair, geen apparatsjik of postjesjager zoals de zes andere schijnheiligaards hier naast mij. Ik ben niets in de politiek, totaal niets en niemand, een politieke outcast en ik verdien, in tegenstelling tot mijn collega-kandidaten, eerlijk mijn brood met een net beroep : advocaat pur sang, zonder bijbaantje in de politiek of in wat dan ook. Als ik voorzitter word, en daar twijfel ik geen halve seconde aan, hoef ik dat voorzittersloontje van 125.000 euroots niet. Ze mogen het weggeven aan een goed doel, bijvoorbeeld aan de Week van het Transgenderisme of zo. Onze partij zit vast in een oubollig links-rechts verhaal, we zitten in het centrum en dat muffe enerzijds/anderzijds verhaal moet op de schop. We moeten komaf maken met al die schimmige randorganisaties, waarvan sommige regelrechte maffiagenootschappen, zoals de Boerenbond, het ACW, de vakbond, de CM ziekenkas, Unizo, Furia en de fascistische feministen, maar ook de meer gematigde bemoeials zoals de Kajotters, de KAV, Okra en de Katholieke Landelijke Vrouwen moeten een toontje lager zingen en het genderloos gedrocht Miet Smet moet met haar klikken en haar klakken buitengesmeten worden. Peper in ons gat en in onze neus, dàt hebben we nodig opdat onze leden niet meer beschaamd hoeven te zijn om te zeggen dat ze volbloed tsjeef zijn.”
De zaal veerde helemaal recht met een applaus van zeven minuten.

Kandidaat numero vijf : Raf Terwingen van Maasmechelen.

Raf is 47 jaar, geboren en getogen Limburger, getrouwd met Evi Smeets en papa van Baud. Zijn hobby’s zijn : lopen, snelwandelen, gewoon wandelen, koken, met de Duitsche scheper gaan wandelen en in ’t weekend rondrijden met de Harley Davidson. Raf is advocaat en burgemeester van Maasmechelen.
“Voor mij betekent ‘aan politiek doen’ goede beslissingen nemen namens en voor de mensen van alle dag die je vertegenwoordigt, op basis van mijn waarden. Je leven, ook in de politiek, wordt gekleurd door de waarden die je meekrijgt tijdens je opvoeding, in je jeugd: ik ben ervan overtuigd dat daar en dan de basis van je ‘zijn’ wordt bepaald. Goede politieke beslissingen zijn dan ook beslissingen waarvan zoveel mogelijk mensen in onze partij beter worden. Luisteren naar de basis, sociale cohesie en verbinden zijn belangrijke werkwoorden in de politiek. Zorgen dat onze kinderen, onze kleinkinderen het minstens even goed zullen hebben als ons. Beslissingen nemen en realiseren, vergt moed, maar ook een maatschappelijk engagement. Die beslissingen moeten dan ook goed gefundeerd zijn en gedragen door inspraak en betrokkenheid van de mensen van alle dag. Daar ga ik voor, voor niets minder en ‘k ga me smijten. Mijn pleidooi is werkmensentaal en spreekt de onderbuik van de Vlaanders aan. Ik ben een geëngageerde politieker, die samen een oplossing wil vinden in de vorm van een compromis: want dat is aan politiek doen. En om af te ronden moet ik nog iets kwijt over De Donder die hier naast mij zit. Iedereen inbegrepen, ook de gebronzeerde, de zwarte, halfzwarte en gespikkelde medemens telt mee, inbegrepen de moslamieten en Wahabieten van alle obediënties. ‘Respect’ en ‘Midden de Mensen’, zijn mijn politieke tsjevenslogans, waarin ik mij – dankzij de waarden die mijn vader en mijn moeder mij meegaven – perfect in kon spiegelen. Daarom beschouw ik medekandidaat De Donder als een pest voor onze partij, een racist en fascist van het zuiverste water, als ik hem zo bezig hoor over de omvolking van heel de Vlaanders. Dat is schofferend, schandalig, van migranten en inwijking een klucht maken, ze uitlachen en ze willen deporteren, het doet me denken aan de jaren dertig. Het wij-zij denken moet op de schop. Onze Vlaamse identiteit wordt gemaakt door iedere Vlaming en ook Mustapha, Mohamed, Abdelkazar en Alibaba zijn ene van ons, ook al rammelen ze heel hun harem af en brabbelen ze nog een woestijntaaltje en dragen ze de djellaba, weliswaar een moderne woestijnoutfit. Dergelijk gevoelig thema misbruiken om voorzitter te worden zoals De Donder doet, is een godgeklaagd schandaal , een smet op onze mooie partij. Dus, ik vind dat De Donder zijn kandidatuur moet intrekken, zijn tsjevenlidkaart in de fik steken en nu de zaal moet verlaten.”

Moderator Bouteca keek hulpeloos de zaal in, zocht vruchteloos oogcontact met Liselotte, wendde verbouwereerd zijn blik naar Terwingen en De Donder, die geen kik gaf, en riep met rillende stem de zesde kandidaat op het podium.
De hele zaal, behalve voorzitter Vandevelde, ondervoorzitter Mertens en fractieleider Vanhoenacker, veerde recht, stak de middelvinger naar De Donder en scandeerde minutenlang ‘leve onze Raf’ en ‘De Donder aan de galg!’

Kandiaat numero 6 : Sammy Mahdi uit Vilvoorde.

Sammy is 31 jaar en voorzitter van JongCD&V. Sammy schrijft columns in de Morgen en doet een paar bij-jobkes in en naast de partij om voldoende brood op de plan te krijgen.
Hij heeft ook een hond, een rosse Halvanezer van vrouwelijke kunne, ‘Bibi’ die hem keffend tot op het podium achterna liep.
Sammy is van extreemlinkse obediëntie en stak dat niet onder stoelen of banken. Minabele CD&V sujetten als Straffe Hendrik en Pieter De Crem kijkt hij dan ook met de nek aan. Een personage als De Donder, die de racistisch-fascistische extreemrechtse vleugel in de partij vertegenwoordigt, mijdt Sammy als de builenpest en het scheelde dan ook geen haar of hij verliet de zaal bij de vaststelling dat ook De Donder in de Budafabriek van de partij was.
Het vergde heel wat diplomatie van voorzitter Liselotte om Sammy tot kalmte en verdraagzaamheid aan te manen en hem erop te wijzen dat de Cd&V een brede partij is met vele kamers en obediënties, ook verwerpelijke, misselijkmakende, autoritaire, fascistische, jarendertigachtige en op de rand af strafbare. Met de belofte dat Sammy de hand van De Donder niet zou hoeven te schudden, noch hem enige blik zou moeten gunnen of hem na afloop bloemen overhandigen, kon de grensverleggende razernij en afkeer van de JongCD&V voorzitter ten aanzien van De Donder tenslotte afgewend worden.
Toen stak Sammy van wal. “De campagne draait volop en samen met Bibi dweil ik nu heel de Vlaanders tot achter de kupe, een compleet verachterd niemandsland, af, en wat ik daarbij samen met Bibi meemaak tart alle verbeelding. Dat Bibi het hart verovert van de achterlijke boerkes en het veredeld crapuul van achter de kupe, daar kan ik mee leven, maar wat ze mij in hun muffe naar knoflook en ajuin stinkende achterzaaltjes van zogenaamde volkscafeetjes naar het hoofd slingeren, dat durf ik hier niet de zaal in slingeren, het is gewoon strafbaar. Ware het niet dat Bibi beslist waar we heengaan, tot achter de kupe dus, en ik moet haar volgen, ik zou mij daar nooit wagen in dat achterlijk jarendertig hol. Maar ik moet ! Als ik daar dan roep ‘we moeten terug naar de basis’, weet ge dan wat die achterlijke boerkes en onverlaten dan terugroepen ? ‘k Zal jullie zeggen. “Keer terug van waar ge komt, vreemdeling en laat ons gerust met uw extreemlinkse zedepreken. En laat Bibi hier maar achter. Wat wij hier nodig hebben hebben is een De Donder in het kwadraat, geen rode moraalridder, een volksvreemde die ons de les komt lezen en zeggen hoe we exoten moeten knuffelen. En dan beginnen ze te roepen en te tieren en word ik de zaal uitgejouwd. Kijk, dat is de druppel die mijn emmer over deed lopen. Samen met Bibi heb ik een missie. Ik ga ervoor om de Vlaanders van achter de kupe tot Maasmechelen van het racisme en het racistische crapuul te bevrijden. Ik ben niet gelovig, en zeker geen moslamiet. Ik studeerde aan de VUB, een streng vrijzinnige universiteit waar de loge en de pensée unique de scepter zwaait, maar daar nam ik afstand van. Als ik nu in kennis zou geraken met een katholiek meiske of jongen, het geslacht maakt niets uit, ik ben modern, wil ik toetreden tot de katholieke kerk en in de kerk trouwen. Zover zijn we nog niet, eerst voorzitter worden. Ik ga mij smijten. Onze partij staat op een keerpunt, het is groeien of verdwijnen. Of een volkspartij zonder volk. Samen met jullie kan ik de kwaadaardige criticasters die onze partij naar de verdoemenis wensen geen ongelijk geven als we voortdoen zoals we al dertig jaar bezig zijn. Samen met jullie wil ik hen wèl ongelijk geven. Omdat ik overtuigd ben dat CD&V een grote toekomst heeft, kan inspireren, werven, overtuigen en winnen ! Ziedaar mijn programma dat finaal een ongelooflijk enthousiasme zal opwekken van achter de kupe tot boven Maaseik. Ik ga winnen ! Leve de Christelijke Democratie !”

In de zaal is het enthousiasme iets minder. De voorste rij staat recht en applaudisseert, maar met mate. Bibi keft en de rest van de zaal wil naar de toog voor een glas, maar de bijdehandse moderator beveelt te blijven zitten. Een tiental toeschouwers verlaat met knikkende knieën de Budafabriek, op naar Mary’s pub.
En toen moest Walter nog komen !

Kandidaat numero 7 : Walter De Donder uit Affligem.

De kandidaat voor wie iedereen gekomen was. Walter is waarlijk de absolute top of the bill, de publiekslieveling van zij die niet de bedoeling hadden er een geeuwwedstrijd bij te wonen.
Walter springt bloedrood aangelopen met veel gedruis het podium op en laat van pure emotie een knallende scheet, en vooraleer Bouteca één woord kan gezegd krijgen brengt Walter fier als een jarendertiger de Quenelle en groet luidkeels met de slogan : ‘Heil, de nieuwe CD&V est arrivé’! De zaal staat in vuur en vlam.
Op de eerste rij begroeten ze de Walter op dezelfde buitenissige manier. De rest van de zaal veert eveneens recht met de kreet ‘Waldheir, Waldheir, Waldheir!’. En : ‘Führer Waldheir for president’ !
De vlam slaat in de pan, het hek is van de dam nog voor ‘Waldheir’ één woord heeft uitgebracht.

Moderator Bouteca, een nette professor, klein van gestalte, maar groot in zijn karaktervastheid, zijn deugdzaamheid, zijn moreel superioriteitsgevoel en zijn medemenselijkheid, is danig van zijn melk en roept, niet op zijn moeder of schoonmoeder, maar op Liselotte en Hannelore. Ondervoorzitter Yann houdt angstvallig en lijkbleek het noodnummer klaar.

De Walter steekt van wal.
“Kijk vrienden, ik ben niet gekomen om siroop aan jullie baard te smeren, noch om in het gat van eender wie hier aanwezig te kruipen, ook niet in dat van Stefaan Declerck die zich ginds diep vanachter staat te verduiken achter een plastieken palmboomke uit de uitverkoop van den Aldi. Maar ik zie hem wel. Neenee, beste tsjeven en tsjevinnen van Kortrijk, ik ga hier man en paard noemen, geen blad voor de mond nemen, een parler vrai ontwikkelen waarbij sommigen sterren zullen zien, en tegen zij die er niet tegen kunnen zeg ik, gelieve nu de zaal de verlaten ! Bouteca trok bleek weg, tokkelde op zijn telefoon en ging aan de bar een duvel achterover gieten. Toen Nicolas, enigszins bekomen, terug op zijn stoeltje plaatsnam had de Walter net zijn proloog beëindigd. Het begon pas.
“Om te beginnen wil ik zeggen dat ik een akkoord in de sacoche heb met mijn collega uit Ninove, aan de zwarte kant van de Dender, met name de beruchte wouldbe burgemeester die 49,9 % van de stemmen haalde, maar niet benoemd geraakte. Ik stel onze partij voor de putsch van de tegenstrevers aansprakelijk en dat zal niet meer gebeuren, Affligem gaat fusioneren met Ninove en dan gaan we ne keer zien wie de baas wordt. De ontvolking en de totale omvolking van onze Vlaamse dorpen en steden, waarbij de geboren en gespogen Vlamingen geruisloos vervangen worden door allerlei uitschot uit Afrika en de Arabische landen, om nog van de middeleeuwse moslamieten te zwijgen, die onze blonde en blauwogige Vlaamse meiskes bezwangeren en ze daarna dumpen, aborteren of naar Afrika of Saoudi-Arabië en verder ontvoeren. De vervanging van onze Vlaamse bevolking door achterlijke vreemde groepen van de andere kant van de planeet moet stoppen. Nu ! In mijn dorp en in heel mijn streek stromen alle soorten exoten uit Brussel toe, bruinen, zwarten, halfzwarten, en maffiabenden uit Palermo, Corsica en Noord-Afrika. Een zootje ongeregeld en dat moeten we niet hebben in onze schone blanke Vlaamsche dorpen en stadjes. Als jullie mij vragen wat is je programma, mijnheer Walter, wel dan zeg ik jullie: dàt is mijn enig programmapunt : wèg met die exotische en schadelijke luizen, mieren en insecten, oplichters en profiteurs uit onze Vlaamsche dorpen en stadjes. De Grote Zuivering begint vandaag ! Met mij ! Ooit was ik kabouter Plop, nu word ik de Keizer van de nieuwe CD&V ! Geen Keizer zonder kleren, maar met de nieuwe kleren van de CD&V ! Wie mij liefheeft en in mij gelooft, en in de heropstanding van de Vlaanders en de Cd&V, hij volge mij, en het zullen er vele honderdduizenden zijn. Op Sniklaasdag word ik de nieuwe Keizer van de CD&V ! Heil De Donder en heil de nieuwe CD&V qui est arrivé, Heil!” !’

De donderpreek van De Donder had drie kwartier geduurd en de zaal in lichterlaaie gezet.
De staande ovatie van dertig minuten werd afgebroken door de in tranen uitgebarsten voorzitter Liselotte en door de snikkende Hannelore die in haar broek deed van opwinding, de extase nabij. Yann had al de pompiers opgeroepen, maar uiteindelijk kon Peter, een neutrale journalist van Het Laatste Nieuws, de zaal bedwingen met een collectie voor de Warmste Week en een foie gras bedrijf van Bekegem.

Inmiddels had moderator Bouteca, helemaal ontdaan, een half uur eerder ijlings via de nooduitgang de Budafabriek, het oord van de verdoemenis, verlaten. Drie dagen later werd Nicolas gespot in Het Huis van de Beweging van az Groeninge.
Volgens betrouwbare getuigen gaat het inmiddels beter met de man.

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.