Lachgasboete

Lachen verboden in de stad Kortrijk !

Burgemeester Van Quickenborne verbiedt lachgas in de stad Kortrijk.

Vanaf 1 oktober is het definitief gedaan met lachen in de stad Kortrijk. Als eerste en enige stad in de Vlaanders wordt het zogenaamd ‘lachgas’ voor slagroomtaarten verboden. Niet in de dag-en nachtwinkels, niet in de supermarkten, niet in de café’s, niet in de restaurants, niet in de dag-en nachthotels, niet in de rendez-vous huizen, niet in de gemeenteraad, niet in de oudemannenhuizen en niet in de broekzakken van de uitgaanders, maar wel van de fatsoenlijke vaders aan de haard die dagelijks met slagroomtaarten en tutti quanti in de weer zijn.

Pullen lachgas zijn een legaal productje, maar toch wil onze bezorgde en bemoeizuchtige burgervader de betutteling in de stad Kortrijk tot ongekende hoogten opvoeren. Uitgaanders of andere lachgasdelinquenten die ’s nachts zonder aanwijsbare reden lachend en gierend in de Kortrijkse straten ronddolen, worden voortaan door camera’s met lachherkenning bespied, waarop stante pede een gespecialiseerde lachgasbrigade uitrukt om de lachgas-lachers bij de lurven te vatten, hen een lesje te leren door de lachende onverlaten breed lachend een lachGAS-boete van 350 euroots aan de broek te lappen. Gedaan met lachen met de pandoeren, met de burgemeester en zijn nachtelijk drinkebroergedrag en zijn positief alcoholblazen, met zijn vrouw, met het peuk-en neukvrije schepentje Ruth, met schepentjes Vandendriessche en Maddens, met meisje Kelly Detavernier, met chocoladeboer Beugnies, met meester-fabulator Vermeersch en met iedereen die zich niet als een nette zuurpruim gedraagt in de stad Kortrijk. En vooral : kassa, kassa voor de stadskassa.
Ook lachgasloebassen die met een slagroomspuit, een lege lachgaspulle, een onafgewerkte slagroomtaart, lachgasballonnen of condooms in de broekzak betrapt worden, zullen de lachgasdans niet ontspringen.

Burgemeester Van Quickenborne lacht er niet mee en zegt : “Ja, die lachgassnoodaards verpesten de gewijde sfeer in onze mooie stad en ze lachen met de deugdelijkheid, de gewichtigheid en de intellectuele hoogvlakte die onze stad, de beste van de Vlaanders, kenmerkt. Eigenschappen waardoor mensen van heinde en verre onze stad met een bezoek vereren. De lachgasschurken lopen zonder aanwijsbare reden dag en nacht met hun lachgaspulle lachend in de straten van de schoonste stad van de Vlaanders rond, en ze verstoren de ingetogen mensen van Kortrijk in hun gezapig doen en laten, in hun plechtstatige dagelijkse en nachtelijke bezigheden. Joviale lachende mensen zeggen ze, ach, laat me lachen, wat doen die lachgasboeven voor de Kortrijkse samenleving, wat verdienen ze ? Ik kan me daar dan zo witgloeiend om maken. Kijk, ik ben recht door zee. Ik hou er niet van dat de mensen van Kortrijk later zouden zeggen, die ouwe onverantwoordelijke Quickie heeft door middel van het verderfelijk lachgas het lachen in zijn stad zomaar toegelaten. Om van het bulderlachen maar te zwijgen. Dus treed ik tegen die lachgaslachers streng op en dat dit op hoongelach zal worden onthaald, het kan mij niet schelen, ik veeg er mijn twee ballen aan. Je zult zeggen, doe het niet, want wat doe je dan met de wiet of cannabis bij de Boeren ? Wat krijg je dan ? Roddelen. Bon. Ik kan niet verduiken dat cannabis, alhoewel onwettelijk, toch in onze stad verkocht wordt. Dat laat ik oogluikend toe om de eenvoudige reden dat er niet om gelachen wordt en dat cannabisverslaafden alles behalve vrolijke fransen zijn, die dag en nacht lachend en gierend door onze straten lopen. Zelf ben ik een middelmatige gebruiker, niet alleen van het light spul van bij De Boeren, maar ook van het zwaardere spul en werk, wat ik via mijn chauffeur rechtstreeks uit Sas Van Gent binnenkrijg. Maar dit is off the record eigenlijk. En zeg mij eens, heeft er mij één Kortrijkzaan al één keer met een opgepepte lach door de winkelstraten of over de grote Markt zien schrijden ? Of tijdens de gemeenteraad bij de tussenkomsten van neo-nazi Vermeersch en zijn Wolfschanze ? Nee, een lachgasbekje ben ik niet. Wel één keer glimlachte ik een halve minuut, wellicht zonder reden, tijdens de eerste tussenkomst van chocoladeboer Beugnies, toen hij, met zijn in gesmolten fondantchocolade van 99 % ingewreven aangezicht, de hele raadszaal in een bulderlach omtoverde met zijn voorstel om in een hoek van de raadszaal een verkoopstandje voor de verkoop van zijn chocoladeproductjes in te richten, bevrouwd door vrouwtje Cindy. Stel je voor, Cindy, poedelnaakt, van kop tot teen met melkchocolade ingesmeerd. Ja, toen mocht de lachgaspulle voor één keer bovengehaald worden en twintig minuten lang gelachen,  hoorbaar tot aan de overkant van de markt. Maar eerlijk, wie heeft heden ten dage nog eerbied voor de burgemeester en zijn schepentjes ? Wie ? Laat me niet lachen. Ze halen alles neer met hun oneerbiedig lachen en daarom wil ik in onze beste stad van de Vlaanders het voortouw nemen en paal en perk stellen aan een productje dat de lach tot een dolle verslaving maakt. Jongeren en jongere ouderen die bij nachte een pulle lachgas kopen, doen dat niet om een slagroomtaart mee te maken, neenee, ze doen dat maar om te lachen met mij, met mijn vrouwtje en met mijn schepentjescollege. Dat moet gedaan zijn. Ik zit hier beschaafd met je te converseren, maar misschien lopen er kwatongen in de stad die roddelen dat ik aan de wiet, de jonge klare of het witte poeder zit. Ja, een lijntje vóór, tijdens en na elke gemeenteraad en ’s avonds vóór de daad en vóór het inslapen. Et alors ?Ben ik een dronkaard, loop ik gedrogeerd of stoned rond omdat ik bijna gewelddadig uit mijn krammen schiet tegen mijn personeel, en keihard optreed tegen de lachgasepidemie in ons mooiste stadje van de Vlaanders ? Voor de rest doe ik er het zwijgen toe om geen slapende nazihonden wakker te maken.”

De burgemeester schudde diepzinnig zijn kalende kop en verdween ijlings in de zwarte nacht. Hij grijnsde : “Ik ben een zenuwlijder.”

Geen lachgas meer in de stad Kortrijk.
Dat wordt lachen geblazen !

Dit bericht is geplaatst in stadhuisgekonkel. Bookmark de permalink.