Je weet het niet

NOOIT WETEN

Vergeet Joyce, Solzjenitsyn of Burroughs.
Niets laat zich moeilijker lezen dan een gezicht dat niets prijsgeeft, geen enkele emotie verraadt. Vaak lacht iemand je toe zonder een spier in zijn gezicht te vertrekken. Of net omgekeerd. Dan schuilt achter die kille, ondoordringbare gevel misprijzen of tomeloze haat. Wat werkelijk wordt bedoeld, dat weet je niet. Nooit zul je het weten, tenzij je ernaar vraagt.

Ook gebouwen doen er het zwijgen toe. Ze verklappen weinig, soms helemaal niets.
Misschien wordt achter die strakke of afbrokkelende gevels de liefde bedreven, of cynisch met gevoelens gedold. Misschien wordt er gekoesterd en gestreeld, of vallen er harde woorden, zelfs klappen. Wat zich achter hun muren afspeelt, dat weet je niet. Je zult het nooit weten, tenzij je er binnengaat.

En alleen de dapperen bellen aan bij een huis waaruit geschreeuw weerklinkt.

Joost Devriesere

Dit bericht is geplaatst in Literaire hoogstandjes. Bookmark de permalink.