Unesco

Oproep aan de bevolking van Kortrijk !

Dit is een noodkreet !

Als senior-writer, (op 15 augustus 80 geworden), wil ik de plaatselijke inktkoelies Kris Vanhee en Peter Lanssens inviteren om de staat van mijn nederig stulpje in ’t Begijnhof te komen inspecteren. Nota bene : een historisch ultra-belangrijk, beschermd begijntjeshuizeke. Unesco-werelderfgoed !

Het heeft geen naam ! Skandalig ! En schepentje De Coene, een society- en kaviaarsos,  doet er niets aan !
Barsten in de muren waar het vocht in beken langs stroomt, deuren zonder klinken en uit de hengsels, lekkende kranen en dakgoten, geen warm water, loshangende elektriekdraden, van hoog tot laag en overal afgebladderde pleister, uitvallende elektriek en chauffage, ongedierte in het voortuintje, ratten en zwammen in de kelder, kapotte hemelwaterpomp in het achterkeukentje en de belle marcheert ook niet meer. Dezulken die het nog wagen mij te trachten met een bezoek lastig te vallen moeten een maand op voorhand een brief voor een afspraak schrijven, want telefoon, fax, gsm en tinternet zijn van de buitenwereld afgesneden.

Als opiniërend senior-writer, ik herhaal, want niet al onze lezers weten het, ik werd tachtig (80!) op 15 augustus, en over die gezegende leeftijd zei Harry Mulisch zaliger ooit “erger dan tachtig worden, is geen tachtig worden”. Waarmee ik het volkomen eens ben. Maar ’t is toch redelijk oud, wat ik aan niemand aanbeveel.

Dat Peter Lanssens een grensverleggend artikeltje pleegde over de afbladderende voorgevel van de Evergreens, bewijst zijn journalistiek vakmanschap. Als Peter het écht wil, dan kan hij het ! Maar hij moet willen. Waarlijk, ik sta daar sprakeloos naar te kijken. Toen ik op rijpere leeftijd aan de Gentse universiteit voor Pol & Sokker studeerde, leerde ik dat voor de opleiding van dergelijke modeljournalisten als Lanssens, een compleet nieuw onderwijssysteem moet uitgedacht worden. Verder leerde ik ook republikein pur sang te zijn, onverschrokken van leer te trekken tegen de maffiapraktijken, tegen het kroegslempen, het nachtelijke dwalen en de zuip-en stoeipartijen van vuige vagebond dagburgemeester Quickie. Ik leerde de kunde van de vrijpostigheid te beheersen, alsook het gedonder in de glazen om de onkunde, corruptie, achterbaksheid en malversaties van de ploeg Van Quickenborne, een totalitair personage en een onuitputtelijke bron van verbazing en ergernis, aan te klagen.

Dat is pas nieuws !

En daar rept Lanssens met zijn grote muile aan de toog van afspanning de St Georges bij Johan de sos geen gebenedijd woord over !
Lanssens is een paladijn die diep in het hol van de dagburgemeester kruipt, waarom weet ik niet zeker, maar ik heb een vermoeden, en meer kan ik daar voorlopig niet over vertellen.

Kortrijk.Wachter

Dit bericht is geplaatst in Humor, open brieven. Bookmark de permalink.