Daktuintjes

Kortrijk onderzoekt maatregelen om stad hitte- en koudebestendig te maken.

Schepentje Wout Maddens zocht donderdag uit hoe warm het in Kortrijk en haar deelgemeenten is. De temperaturen waren om 15 uur 32 graden onder de bomen op ’t Plein, 40,2 graden in het voortuintje van zijn villaatje aan de Mimosalaan en ruim 54 graden in de zon op de pui van ’t stadhuis. Samen met landschapper Denis Dujardin beveelt Wout hoe Kortrijk zich in de toekomst moet wapenen tegen de hoge Opwarming.
Wout is waarnemend burgemeester terwijl Van Quickenborne, gechaperonneerd door zijn moeder en schoonmoeder in bikini, ligt te bronzeren op het strand van Cadzand, het Hollandse Knokke. Anouk en de kids zijn er ook bij, zij het terloops.

Met de opwarming van Kortrijk en de steeds extremere temperaturen dringen maatregelen zich op om steden hittebestendig te maken.

Schepentje Wout Maddens : “Er is al veel geschreven en gewreven over de gevolgen van deze warmte voor dieren, planten en mensen, én over tips om ermee om te gaan. Maar hoe gaat dat in onze stad aan de Leie? Hoe warm is het écht in onze stad? En is het warmer op de markt en de koeiemarkt , een stedelijk hitte-eiland. Ook mijn straat is veel te warm en in de winter veel te koud. Mijn vrouwtje klaagt daar steen en been over. ‘Doe er godverdomme iets aan, Maddens, ge zijt toch schepentje voor bouwen, wonen en klimaat, of gaat ge wachten tot ge burgemeester zijt in 2025 misschien, dat duurt nog veel te lang. Of anders verlaat ik het echtelijk dak en trek ik naar Gent, waar ik veel intieme vriendjes gekweekt heb, dus welgekomen ben.’ Ik moet op mijn tellen passen en ga draconische maatregelen tegen de opwarming en afkoeling van onze stad treffen. Onze Kortrijkse landschapper Denis Dujardin is een fanaticus als het op klimaat aankomt, en hij zal me helpen om Kortrijk hitte- en koudebestendig te maken.

Het is duidelijk dat verschillende soorten groen een positief effect kunnen hebben op het klimaat van Kortrijk.

Maddens gaat verder : “De stad zet zich ook actief in op vergroening bij de aanleg van straten en pleinen. Ik wil heel onze stad compleet, randgemeenten inbegrepen, autovrij maken, het wegdek en alle beton uitbreken en alles vol bomen en ondoordringbaar struikgewas zetten. Alles in het wild laten groeien. Denis is al plannen aan het uittekenen en bomen aan ’t bestellen. Op Kooigem platse was het 41 graden en in Bellegembos maar 27. Allemaal het bos in om het zogenaamde ‘canyon-effect’ waarbij fijn stof en de zure regen wordt opgehouden, te vermijden. En dan heb ik nog niet over het ozongat. Waarnemingen van Denis hebben aan het licht gebracht dat dat gat boven onze stad het grootste van heel de vlaanders is. Dat kan beter, t.t.z. kleiner. In de middenberm van de Burgemeester Lambrechtlaan zijn de bomen bijvoorbeeld in losse groepjes geplant, een vergissing, ze moeten over heel het wegdek staan, zure regen valt meestal daar waar men het minst verwacht.”

In de meer bebouwde gebieden is ook dak- en gevelgroen van belang.
Denis Dujardin : “Kwalitatieve groendaken helpen volop mee aan de buffer tegen het stedelijk hitte-eiland, met hun grote bladmassa hebben ze meer koelingskracht dan straatbomen of geveltuinen. Niet enkel op hoger gelegen daken, maar ook op ondergrondse parkings zijn er groendaken. Denk maar aan de Houtmarkt, een mooi voorbeeld van een divers beplante daktuin in het publiek domein. Groene ‘retentiedaken’, waarbij hemelwater op het dak wordt opgevangen als bron voor de daktuinen, hebben ’s zomers een hoger koelingseffect en ’s winters een opwarmingseffect, zowel voor de dieren, de planten als voor en Kortrijkzanen. Daarom ben ik voorstander voor verplichte groendaken en geveltuintjes.”

Schepentje Maddens : “Inderdaad. Zo is dat. Wij stimuleren de aanleg van groene daken, bomen, struikgewas en geveltuintjes met een premie van 25 euroots per vierkante meter en 5 euroots per boompje. Maar dat volstaat blijkbaar niet. Veel te weinig Kortrijkzanen happen toe. Daarom wil ik de verplichte aanleg van een groendak voor wie een plat dak heeft, en een geveltuintje invoeren vanaf 1 januari 2020. Verder moeten in alle Kortrijkse voortuintjes, naast een karrewiel en tuinkabouter, minstens vijf zilverberken staan, gegroepeerd welteverstaan. En alle plastieken tuinkabouters worden vanaf nieuwjaar zonder pardon in beslag genomen. Entre parenthèses, tuinkabouters in volkstuintjes en voortuintjes worden door de elitaire culturalisten en Kristof Jonckheere van Buda Kunstencentrum met dédain bekeken. Ze worden op hetzelfde niveau geplaatst als stationromannetjes en de volkse theateropvoeringen van de Zorgelozen van Geert Six. ‘Ontoelaatbare kitsch’ roepen ze. Maar ik beschouw die kabouters als een soort Duchamp-achtige en dadaïstische uiting van verbeeldingskracht en van een nostalgische terugkeer naar de onbezoedelde natuur van onze verre voorouders. Een bierton die dienst doet als brievenbus evenwel, vind ik er ver over. Kortom, dak-gevel-en voortuintjesgroen versterken de biodiversiteit en het uitzicht van de stad, ze houden de opwarming in de zomer en de afkoeling in de winter tegen en ze zijn een uitstekend middel tegen de zure regens in de tussenseizoenen. Ook het ozongat boven onze stad zal er wel bij varen”, aldus het schepentje.

Bij onze laatste ontmoeting met schepentje Maddens, als waarnemend burgemeester, leek de man in zak en as te zitten. Hij moest een vernissage van een Be-Part kunsttentoonstelling in Broelkaai zes inleiden en leek totaal overstuur. De Kortrijkse culturalistische beaumonde was aanwezig en klampte het schepentje aan met de vraag waar de échte burgemeester uithing en waar het veganistische schepentje van cultuur Axel Ronse. Dat wist Maddens niet of hij had zwijgplicht. Met deze omzwachtelde uitleg wekte Wout een zekere weerzin op bij de top van de aanwezige culturo’s, bij de echtgenoot van afwezige Isabelle Dejaegere en bij de over het paard getilde wouldbe artiest Rik Vermeersch uit de beemden van Meulebeke. Een wonderbaarlijke man die dankzij zijn familienaam zich rijk boerde met het slijten van nepkunst aan goedgelovige pseudo kunstconnaisseurs, een artistieke valsemunter die zot is van eigenwaan en onuitstaanbaar bij de ware artiesten die er wèl toe doen. “Ik ben persoonlijk niet verzot op de man, hij loopt zo weg met je vrouw, zij het niet de mijne, en daar heb ik een afschuw van”, zei de man van Isabelle, na drie glazen goedkope cava met een gratis bonnetje.

Iemand anders, een man van middelbare leeftijd, op het eerste zicht ook een connaisseur, die zich niet voorstelde, zei : “Ik ga geen kwaad woord van die Vermeersch zeggen, want hij is, naar mijn aanvoelen, diep van binnen in-goed, en zijn kunst is betaalbaar en eerlijk voor mensen van een lagere financiële en culturele klasse, en meer ga ik dus over de man niet vertellen. Tranen verschenen in zijn ogen. Even later liepen wij een dame uit de hogere klasse met een felrode paraplu met bloemetjes tegen het lijf. Zij vertoonde een zekere blijmoedigheid en beweerde een hele kamer vol kunst van Rik te bezitten. “Vertel op”, zeiden wij. Ze zei toen, op zijn Hollands : “Nou mijne heren, dat ga ik niet doen, hik. Ik kom uit Zwolle, Rik is mijn kunstgoeroe en ik wil niet het risico lopen iets over de man te vertellen dat aanleiding zou kunnen geven tot praatjes en geruchten. Ik heb trouwens te veel goedkope cava met gratis bonnetjes binnen. Saluut! Hik.”

Dat is Kortrijk.

Dit bericht is geplaatst in Talk of the town. Bookmark de permalink.