Jeunisme bij de tsjeven

POLITIEK AFSCHEID VAN KORTRIJKSE CD&V 4.0

Bij de Kortrijkse tsjeven krijgt de wissel van de macht, na de gemeenteraadsverkiezingen, een gelaat. Ex-burgemeester Stefaan De Clerck en de ex-schepentjes Christine Depuydt en Alain Cnudde nemen afscheid van de gemeenteraad. Ze slikten in oktober een zwaar verlies. Van 15 naar 7 zeteltjes. Pijnlijk.

AANZET TOT STEVIGE VERNIEUWING EN VERJONGING ! 

Stefaan De Clerck (68 jaar oud) : “Vandaag nemen we met 3 CD&V gemeenteraadsleden ontslag als lid van de Kortrijkse gemeenteraad, na vele jaren lokaal politiek mandaat. We zijn voorstanders van het jeunisme pur sang en willen de kans bieden aan nieuwe jonge talenten om zich met veel energie te smijten voor de mensen van Kortrijk. Ik ben 68 en toucheer als voorzitter van Proximus zo’n 180.000 euroots per jaar, weliswaar bruto, maar ik trek ook nog uit mijn advocatenpraktijk en Mine ook, plus een paar bijverdiensten en mandaatjes her en der. Om maar te zeggen, we zitten niet op droog zaad aan de damkaai. Daarenboven, onze vijf nakomelingen zijn de deur uit, alhoewel we er onlangs weer een financiële kopzorg bijgekregen hebben. Onze zoon Felix werd als directeur van Kunstenpunt aan de deur gezet, die zit nu wel op droog zaad. Felix is geen hoogvlieger, op geen enkel gebied, zeker niet politiek, alhoewel de jongen het van zichzelf wel denkt, triestig. Een nieuwe topfunctie waarbij hij zich niet krom hoeft te arbeiden, ligt niet voor de hand. Dus, kunnen we iets anders als liefhebbende ouders, dan onze zoon geldelijk bij te staan ? De armzalige zitpenningen van 220 per maand van de gemeenteraad, daar zal het bij ons niet op aankomen. Ik sta mijn zeteltje af aan Mia Cattebeke, een oudere jongere van 63, op de drempel van haar pensioen. Mia wil er nog een lap op geven. Dat noem ik jeunisme met een twist. Ik ben dankbaar dat ik Kortrijk 18 jaar mocht dienen, ik ben trots op mijn realisaties. Binst mijn burgemeesterschap ben Ik een paar keer voor de hogere roeping van het ministerschap gegaan en mijn sjerp doorgegeven aan Lieven Lybeer, de grootste onbenul uit de Kortrijkse politieke geschiedenis. Dat was de allergrootste stommiteit uit mijn carrière. Lybeer, die amper kan lezen en schrijven, te dom is om hooi te eten, maakte van onze stad een intellectuele woestijn, een ontwikkelingsgebied, en daar heeft politieke woesteling Van Quickenborne dik van geprofiteerd om zich met een putsch meester van het stadhuis te maken, wat een crapuul. Was ik maar in Kortrijk gebleven, was ik nu nog burgervader. Ik vergeet ook nooit de pijnlijke geschiedenis van vier oktober 2005, toen ik maandenlang van samenzwering en corruptie met de Vlericks werd beschuldigd. Min of meer onterecht natuurlijk. Dat heeft me getekend en tot op vandaag lijd ik eronder, daar sommige politiekers en doordeweekse Kortrijkzanen mij nog altijd met de nek aankijken. Zelfs Van Quickenborne gelooft niet in mijn gedeeltelijke onschuld. Toch val ik niet langer ten prooi aan mijn gekwetste eigenliefde, wil ze niet meer wreken, het gaat me voortaan alleen nog over de overwinning van mijn opvolgers op schavuit Van Quickenborne, met zijn afzichtelijk politiek mombakkes, bah. Maar bon, de geschiedenis zal oordelen, ik stond en sta nog altijd langs de goede kant ervan. En Mia zal mijn groots werk verder zetten.”

Ook Christine Depuydt, 55 jaar oud, is fier als een gieter dat ze al die jaren voor het belang van de mensen van Kortrijk heeft mogen leven en werken. Het beste van zichzelf heeft mogen geven.

Christine Depuydt : “Het is natuurlijk in zekere zin met hartepijn dat ik mijn pijp aan Maarten geef en mijn zeteltje doorschuif naar een oudere jongere, in de figuur van Turbo-jongen Benjamin Vandorpe, die nog maar de 47 voorbij is, de aanstormende jeune premier van de Kortrijkse tsjeven. Geen echt jeunisme, maar Ben is nog niet stokoud en zijn démon de midi is voorbij volgens zijn vrouw. Hopelijk overleeft hij in de slangenkuil van Kortrijk. Zelf heb ik me 18 jaren lang gesmeten, mijn gezin verwaarloosd en mijn strafadvocaat Jan mijne man werd voor mij een vreemde man. ik herken hem nog nauwelijks tussen de lakens, ons liefdes-en geslachtelijk leven is niet meer zoals weleer, staat op een laag pitje, niet meer om over naar mijn schoonmoeder te schrijven. Na mijn aftreden zet ik Jan weer op een pied de stalle en Jan is altijd bezig, is het niet met moordenaars, mensensmokkelaars of cocaïnedealers, dan met de grote avant-garde kunst. Ik heb de hulp van Dirk De Wachter ingeroepen en vind de echtelijke liefde wel terug. Benjamin is een waardige opvolger, een jongen die de klepel weet hangen en zich een breuk denkt over hoe onze partij weer op de sporen te zetten. Hij mikt op het burgemeesterschap in 2025, na het intermezzo met de putschist Quickie. Zoals iedereen weet is Felix De Clerck een totale miskleun, al mag ik dat niet al te luid uitbazuinen, en er wordt ferm gegniffeld wanneer zijn naam weer eens valt. Ik wil niet een van die mensen worden die voor altijd op zijn stoel blijft zitten. Het is aan Vandorpe, die een mooi gezinnetje heeft opgebouwd, laten we hout vasthouden, om in mijn achtergelaten gat te springen en zich als een lemming met doodsverachting in de Kortrijkse politieke ravijn te storten. Ik blijf zelf beschikbaar, zij het na mijn uren in het onderwijs en niet meer tijdens de uren dat ik aan mijn liefhebbende man zal besteden. Jaloezie was een beest waartegen mijn man is moeten blijven strijden tijdens mijn 18 jaren afwezigheid, alles voor het wel en wee van de mensen van Kortrijk. Jaloezie is de grootste aller kwalen, ik bleef 18 jaren hondstrouw, we hebben het samen overleefd, Jan en ik.”

De derde fakkeldoorgever is de 48 jarige Alain Cnudde. Gewezen schepentje van Noord-Zuid, kinderopvang, gezin en vrijwilligersbeleid. Ook voor Alain zijn het 18 heel zinvolle lucratieve jaren geweest. Cnudde, die vroeger aan het loket van de christelijke ziekenkas zat, viel na de putsch van Van Quickenborne in een zwart gat en zonder inkomen, maar met de nodige relaties geraakte Alain weer aan de bak in het schoonheidssalon van zijn vrouw. Gesneden brood voor de mislukte dandy. De onnavolgbare Kortrijkwatcher (viert op 15 augustus a.s. zijn 80ste verjaardag met een volksbarbecue in het begijnhof) beschreef Alain, destijds toen hij nog schepentje was, als volgt : ‘Cnudde is de Berlusconi van Kortrijk. Telkens ik hem tegen het lijf loop, is het alsof hij uit een welzijnskliniek komt. Versace zonnebril in het haar, roze pull over de schouders, D&G sjaaltje rond de nek, gebronzeerd als een Marokkaan, strak in het oranje pak en hagelwitte Nike sneakers. Melkwitte smile en gehuld in een walm van dure parfum. Een zekere hooghartigheid is de man niet vreemd. Zijn specialiteit bestaat erin een raadslid publiekelijk uit te kafferen als zijn wanbeleid onder de loupe wordt genomen. Spelmaker Alain houdt van luxueuze snoepreisjes op kosten van de Kortrijkse belastingbetaler. Tot in Azië toe. Hij is een man de ongebreidelde levensvreugde, zijn leermeester Berlusconi achterna. Kortrijkse vrouwen zijn gek van het schepentje. Hij beleeft dan ook de meest komische avonturen, de gekste toestanden zijn hem niet vreemd, niemand verveelt zich in zijn gezelschap en veel dames verkeren in de mening dat ze voor hun leven verliefd op hem kunnen blijven. Alain vereenzelvigt zich niet zonder schaamte met de grappen en grollen van de Italiaanse grootmeester en de onechte politieke liefde. Intelligente mensen doorprikken die façade, maar dat is niet het geval bij zijn vrouwelijke partijgenoten, inzonderheid de schoonste, lichtzinnigste en gewilligste, zij blijven hem aanbidden. Ach, in zekere zin hou ik van de man.’ Aldus Kortrijkwatcher, 10 jaar geleden in een bui van milde spot. Kortrijkwatcher, alias Frans Lavaert, is een connaisseur op het gebied van gekunstelde politiekers en zwoele vrouwen in de politiek en daarbuiten. Schepentje Alain Cnudde wordt opgevolgd door het van de straat opgeraapte ex-schepentje Filip Santy, die de 60 gepasseerd is. Van vernieuwing en jeunisme gesproken ! Na zijn schepencarrière onder De Clerck, geraakte Santy aan lager wal, aan de drank, op den dool, sukkelde van het ene in het andere armoedzaaierspostje tot hij, via noodhulp, bij Sabine de Bethune, 61 jaar oud, onderdak vond in een halftijds papierverleggerspostje, waar hij genoeg verdient om niet in de vierde wereld van Kortrijk te verzeilen. De verjonging en vernieuwing zet zich bij de Kortrijkse tsjeven door met het oprakelen van krasse knarren die op de drempel van hun pensioen en het ouderlingentehuis staan. Een opzienbarend en nooit gezien maneuver in de plaatselijke politieke geplogenheden.

Professor politicoloog Nicolas Bouteca, een notoire linkse rakker van de UGent, schrikt zich een hoedje bij de jongste tsjeventoeren in de stad Kortrijk.
Nicolas : “In mijn carrière heb ik al veel gezien, maar nog nooit dat vernieuwing en verjonging in de politiek doorgevoerd wordt door het vervangen van afgedankte schepentjes door gescleroseerde knarren die op een steenworp van het rusthuis staan. Ik betwijfel ten zeerste of deze vervanging zal bijdragen tot de wederopstanding van de CD&V vier punt nul, die volgens mij terminaal is. Daarenboven valt het op dat de 60-jarige Jean de Bethune, eveneens aan het einde van zijn latijn en met zijn gecumuleerde pensioenen in zicht, niet opstapt. De vraag is of de Bethune, een drinkebroer buiten categorie, nog potent genoeg is, niet alleen thuis onder de lakens, maar ook in de Kortrijks stadhuis, om nagels met koppen te slaan. Ik twijfel sterk. En je kan als partij hem ook niet meteen aan de deur gooien. Hij weet te veel, heeft veel geld en zijn macht strekt tot bij Filip en Mathilde. Er zijn heel wat interne spanningen bij de tsjeven van Kortrijk. Die zullen niet verdwijnen door drie afgedankte zakken te remplaceren door drie andere zakken die nog amper recht kunnen staan. Mijn mening, als kenner van de Kortrijkse politiek, is dat Stefaan De Clerck niet zo negatief afstraalde, maar de in de doofpot gestoken vieroktoberzaak heeft het heilig vuur uit hem gejaagd en hem finaal genekt. Zelfs in Kortrijk wreekt catacombenpolitiek, samenzwering en corruptie zich op de lange duur. Stefaan is het slachtoffer geworden van zijn machts-en geldzucht, zijn conspiraties en zijn honger naar ons-kent-ons politiek gesjacher, totdat het net zich om hem sloot en hij de handdoek moest gooien. Zijn eigenaardige politieke zeden en gebruiken hebben van hem nu een politieke woestijnbewoner gemaakt. Maar er is hoop met Benjamin Vandorpe, geen pastoor, maar een jongen zonder tsjevengezicht en zonder ervaring, met een sociaal hart, ruimdenkend, spontaan, innemend, niet al te frivool en verheven boven de wouldbe intellectuelen in de partij, genre Deseyn, Vanhoenacker en Soens, die hem met raad en daad willen bijstaan of de grond inboren. Ben is geen dweper, geen spotter, geen vrouwenloper, geen pilarenbijter, geen jezuïet, koestert voor niets of niemand modieuze bewondering, neigt niet naar het uitzinnige, het buitensporige, maar laat zich graag zacht ironisch en licht spottend uit over alles wat van groot belang is in en buiten de politiek en de partij, en dat maakt van hem de primus inter pares van de Kortrijkse CD&V vier punt nul.  Een crème van een politieker. Ik voorspel de man een mooie toekomst, als hij zich weet te gedragen naar de wensen van zijn partijbonzen en van de Kortrijkse politieke diergaarde.”

Dit bericht is geplaatst in Humor, Talk of the town. Bookmark de permalink.