Papenstraat


(foto henk deleu)

Winkelleegstand? Handelspanden worden woonhuizen.

Actieplan moet van Kortrijk weer échte shoppingstad maken

Schepentje van Economie Arne Vandendriessche stelde maandagochtend aan de pers het actieplan Beleef Kortrijk voor. Dat gebeurde, zoals voor alle belangrijke beslissingen van het stadsbestuur, net vóór de gemeenteraadszitting. Eerst worden de gazetten uitvoerig ingelicht, daarna de gemeenteraad.
Eigenlijk kan de gemeenteraad afgeschaft worden.

De stad wil de 137 leegstaande handelspanden die niet ingevuld geraken, ondanks Kortrijk Zaait, omvormen tot woonhuizen.

Verder zijn er extra koopzondagen en nieuwe cadeaubonnen op komst, een pleister op een houten been volgens centrummanager Miguelle Lust. De onfortuinlijke Miguelle wordt dan ook bedankt voor haar diensten en kort en goed aan de deur gezet.

Schepentje Vandendriessche, in een praatzieke bui : “Kortrijk moet, zoals in de golden sixties, weer dé shoppingstad van de Vlaanders worden. We hebben een nieuwe organisatie uit de grond gestampt die alle andere vervangt, Beleef Kortrijk, en ge zult zien, er is een plan met 40 punten. Het moet gedaan zijn met baanwinkels, rendez-vous huizen en regelrechte bordelen langs de Kortrijkse steenwegen. We willen alles in de stad concentreren. Zo willen we de legendarische Papenstraat nieuw leven inblazen met nachtclubs, stripteasetenten, sekscinema’s, homo-bi-en transgenderbars, discotheken, massage-en afwerksalons, darkrooms, kamers voor reizigers, etablissementen voor mensen met SM goestingen, ouderwetse raamhoeren, bijpraatkroegen waar weer mag gesmoord, gedeald en gesnoven worden en last but not least heteroseksuele dancings waar Noord Afrikanen niet binnen mogen, zoals in de golden sixties, toen alles kon en alles mocht, behalve Noord-Afrikanen in de Papenstraat, surtout Algerianen. Kortom, een bruisende Papenstraat met rode neons, plastieken rozen, zeven op zeven tomeloos nachtelijk genot, drank, cocaïne en leute tot het ochtendkrieken. En geen alcoholcontroles. Kernversterkend uitgaandersleven waar ze in Poelkapelle een puntje mogen aan zuigen. We gooien er één miljoen euroots per jaar tegen. Dat moet lukken. De kandidaat-seksuitbaters en gezelschaps-meedrink-en massagedames in alle kleuren, maten en gewichten staan al aan te schuiven. Het nieuwe Pandenfonds zal heel de Brugsestraat op Overleie opkopen, waar alles leeg staat. Ook de Rijselsestraat, de helft van de Lange Steenstraat, het Overbekeplein, de Doorniksestraat en het Vandalelein behalve Byttebier, die mordicus volhardt in de uitzichtloosheid, worden door het Pandenfonds opgeslokt. In de 18 leegstaande panden in de K komen 2 nieuwe kantoren voor Buda Kunstencentrum, dat aan uitbreiding toe is. De onvolprezen ceo Kristof Jonckheere krijgt er zijn hoofdkantoor met een secretaresse, een ceo van zijn niveau waardig. Deze over het paard getilde man wordt maar al te vaak voor kakkineuze zot die ver naast zijn schoenen loopt, uitgescholden en uitgelachen, alhoewel zijn loon bescheiden is, de helft van mijn schepentjesloontje, maar zijn werkkracht is bijna bovenmenselijk. De door de Kortrijkse mens van alle dag misprezen en verkeerd begrepen Kristof bleef tot dusver met onvervulde verlangens rondlopen, en kon alleen maar in zijn fantasiewereld vluchten. Hij wordt nu gerehabiliteerd, zijn verborgen artistiekerig bestaan wordt omgeturnd tot een glamoureus leven in volle schijnwerpers van de Kunst om de Kunst onder het motto van Johan Vangeluwe : ‘L’ art poor l’art’, mort pour l’art, l’ or pour l’art. De 16 andere lege panden van de K worden verhuurd aan Albanese, Roemeense en Bulgaarse reisbureau’s om er transmigranten in te bergen. Er zijn ook andere verschuivingen. Zo worden de verlaagde Leieboorden steeds meer een horecabuurt. Eén probleem : mensen vinden de ijzeren stoelen en tafeltjes te koud, te ongezellig, eentonigheid troef. In afspanning ’t Fonteintje heeft Laurence de onbetrouwbare spelmaker Niels Lybeer buitengegooid. Nog een voorbeeldje: pita-kebabtenten en barbershops schieten als paddestoelen uit de grond, allemaal door exoten uitgebaat. Momenteel tel ik 27 barbershops, ze knippen en scheren alleen mannen en kinderen. Hun vrouwen moeten het thuis doen. Dat is tegen alle wetten van de discriminatie, géén groene of rode haan die ernaar kraait, vreemd. Discriminatie van de gruwelijkste soort. Daarom wil ik ze laten toedoen of naar de barre uiteinden van het Kortrijkse beschaving verbannen, en ik ga bij de inquisitie van Unia klacht neerleggen. Ook tattooshops moeten aangepakt worden. Volgens Kortrijkse top tatoeëerder Tattoo Mike zijn er momenteel om en bij de 41 tatoeëerders in de stad werkzaam. Veel te veel om goed te zijn. Bij het merendeel komt geen kat over de vloer, waarvan leven ze dan ? Ondergrondse economie ? Cocaïne ? Mensensmokkel ? Blanke en gekleurde slavinnenhandel ? Kalasjnikovs ? Slijten van naziprullaria en onkruidverdelgers, middeleeuwse ruilhandel ? Ik stel daar vraagtekens bij. Zo’n zaken horen in groezelige en achtergestelde achterbuurten thuis. In elk geval gaan we ze bannen naar het statiekwartier en andere marginale uithoeken van de stad, zoals Walle, de Stacegemsestraat, Overleie, de gouden driehoek en de Zwevegemsestraat, waar geen inheemse witmensen meer te bespeuren vallen. Soort hoort bij soort. We laten geen pita-kebabkoterijen of barbershops toe in het chique winkel-wandelgebied, wat voorbehouden blijft voor koopkrachtige mannen en vrouwen uit de blanke Kortrijkse en buitenKortrijkse beaumonde. We gaan de leegstaande panden in de chique winkelstraten, zo’n 75, opvullen met nep-etalages, pop-up ateliers, en met het oeuvre van wouldbe artiesten, zodat ze er als echte winkels uitzien. Een fijne truuk om de leegstandsbelasting te omzeilen, de eigenaars te misleiden en daarna de panden te onteigenen en om te bouwen tot sociale en minder sociale woonhuisjes. Eveneens opvallend: we gooien onze Kortrijkse topinfluencers in de strijd : Nicolas en Cindy chocomousse Beugnies, Johan portrettentrekker Sergyssels, Belleman Peter Caesens,  professionele plantrekker Jan Dhaene, de bijna stadsdichter Joris Denoo, overjaarse Seine van de Heerlijkheid, Stef en Vetje van in de Wolken, het bijna sympthiekste cafébazinnenkoppel van onze stad, topcommeerewijf Eddy Sabbe en zijn bevallige buurvrouw, ex-haute couturière Moniekske Gheysens, het avantgardistische, bloedmooie, sensuele, breeddenkend jarretellendragend klassekoppel Veronique en Stefanie Decaluwe-Demeyer, verder de toffe pee Philippe Azijn, Dieter Labberleute D’Alwein, Polle Drèze van maffiakartel Manuel Kartel, Koen chapter four Byttebier, womanizer Leopold Dekeyser, de nieuwe Letterzetster en de onvolprezen nachtburgemeester Adelbert als voorzitter, een voor een toffe peren en interessante Kortrijkzanen om onze stad te promoten en de uitstraling te schenken die onze stad verdient. Ik heb het over mensen van wie de intieme en publieke handel en wandel door miljoenen sympathisanten over heel de wereld wordt gevolgd, waar ze ook gaan, staan of zich laten kennen door hun extravagante libertijnse levenswandel, hun grensoverschrijdend hedonisme en genotzucht, in één woord, door hun ongeremde joie de vivre. Kortrijkzanen die gekoesterd moeten worden en een plaats verdienen in de eregalerij van Kortrijkse kletsmajoors van eerste orde. De kandidatuur van de malicieuze Frans L. uit het begijnhof heb ik geweigerd. Overjaarse neuroten horen thuis in een gesloten instelling. We verhuizen het toeristisch onthaal met Joost weg uit het bezoekerscentrum in het Begijnhofpark. We steken hem met zijn gevolg in de Raadskelder en richten die in als stadscafé. We zoeken nog een brouwer, geen Bavik of Bockor, en een sympathieke uitbater. Verder werken we arrangementen in daghotels uit, met promostunts zoals bij Albert Heijn : per 4 uren, 2 gratis. De Rubens wordt uitgeroepen tot het nec plus ultra van het Kortrijks daghotelwezen, gevolgd door den Damier van Vindeveugel. Ik wil nog meegeven dat we centrummanager Miguelle Lust de bons hebben gegeven. Zo’n kostelijk postje is niet meer van deze tijd in het licht van onze grote besparingsoperatie. De helft van de overbodige stedelijke bureaucraten en papierverleggers moet eruit. We zijn destijds begonnen met de stadssecretaris en de stadsontvanger. Want geloof of geloof het niet, het in standhouden van het postje van centrummanager, dat een maat of drie te groot was voor Kortrijk, was compleet absurd.”

Dit bericht is geplaatst in Berichten uit het stadhuis. Bookmark de permalink.