Pétrus

Ludieke actie in de Kortrijkse gemeenteraad : Fractieleider N-VA Kortrijk Philippe Dejaegher schenkt de helft van zijn wijnkelder aan groene fractieleider David Wemel, alias Duimeloot.

Volgens N-VA Kortrijk blijkt uit het verkiezingsprogramma van Groen dat ze een vermogenskadaster willen invoeren. Waardoor de fiscus op de hoogte zal komen van het hebben en houden van elke burger, rijk of iets minder rijk. Daaronder vallen onder meer wijnkelders, Oudenaardse wandtapijten, oldtimers vanaf de jaren twintig, faux en echte bijoux, eau-de parfum, zonnebrillen van Hoet, het oeuvre van Franz Kafka, Mijn Kamp van A. H, de valse Appels, Miro’s en Van Goghs van Gert Jan Janssen, de kunstverzameling Stefaan en Mine De Clerck, de postkaarten van Johan Van Geluwe, postzegelverzamelingen vanaf Willem één, parafernalia uit het nazi tijdperk, de beschreven bierkaarten van Juul Debaere zaliger, het archief van Frans Kortrijkwatcher Lavaert en nog veel meer, te veel om op te noemen. Wie nog andere schatten op zolder of in zijn kelder voor de groene fiscale Stasi verborgen houdt, riskeert confiscatie van zijn hele hebben en houden en dat van zijn familie tot in de vijfde graad. Er zal geen maat staan op de herverdelingsrechtvaardigheid van de groene weldoeners.

N-VA-ers Philippe Dejaegher en Liesbet Maddens maakten in de gemeenteraad een statement door hun exclusieve wijnkelder ruimschoots (Dejaegher) of zuinig (Maddens) aan de Groene gemeenteraadsleden uit te delen.

Philippe Dejaegher nam deze keer geen blad voor de mond, hetgeen hij doorgaans wèl doet : “Ik viel pardoes achterover aan mijn keukentafel toen ik las dat de Groenen de zoveelste kloterijbelasting willen gaan invoeren. En ik dacht : hoe kan ik op een humoristische manier inspelen op die wrange belastingsklucht. Toen ging de telefoon over, Liesbet Maddens aan de lijn. Liesbetje kon de eerste halve minuut geen woord uitbrengen, slaakte uiteindelijk een luide kreet van verachting over de verderfelijke Groene rijkemensentaks en haakte in met een godslastering die ze zeker niet van Pol had geleerd. Mijn euro viel. Kijk, ik geniet ervan om ’s avonds na de zware dagtaak met vrouwtje in onze Corbusier weg te zinken en een Pétrus of Yquem van ’t jaar 49 open te trekken, ene uit mijn omvangrijke kelder, een collectie van juist na den oorlog, en ik heb geen goesting om tot in detail uit te rekenen hoeveel deze nu waard zijn om er vervolgens 90 percent van de waarde in de bodemloze groene Staatsputten te moeten storten. Weet u trouwens wat zo’n bottel Pétrus of Yquem waard is ? En hoe moeilijk het is om daar aan te geraken ? Niet alleen een zak euroots, maar relaties man, relaties tot in de hoogste drankzuchtige kringen ! Om nog van mijn voorraadje cuvée de prestige Dom Pérignon, een millésime, te zwijgen. Een stock van twaalf dozijn, de allerbeste jaargangen sinds den tweeden oorlog. En allemaal eerlijk met hard werken en niet in ’t zwart verdiend. Wel zonder factuur, in 49 mocht het nog. Het moest zelfs ! Een kansarm allochtonen gezinnetje of eentje in verdoken armoede kan het met de waarde van mijn kelder levenslang breed en lang laten hangen. Zodus, als ludiek protest tegen de dreigende groene onteigening van mijn kelder schonk ik voor de aanvang van de gemeenteraad aan David Wemel, die ze Duimeloot noemen, en aan Matti Vandemaele, Knorrepot genoemd, de helft van mijn Pétrussen en twee dozijnen Pérignons. Aan Philippe Azijn schonk ik een voorraadje wijnazijn grand cru en een paar Pérignons met regenboogvlag beschilderd. Die Cathy Mathieu heb ik genegeerd, ik moet die groene parademadam niet. Ze kan niet eens convenabel Vlaams. Achter alles word ik niet armer van deze geste, ik word er wel een beetje beroemder door bij de doktoren op mijn werk en daarbuiten in mijn vriendenkring van de Marnix, de Lions, de Ronde Tafel, de Probus, Neos, de golfers van de Palingbeek en bij mijn hoog opgeleide kiezers. Geld is niet belangrijk, maar dat de Groenen er dreigen mee aan de haal te gaan is een skandaal zo hoog als de torre van Kortrijk. Alleen de dingen in de wereld die genot schenken, die voorwerp van intens verlangen zijn of levensnoodzakelijk zijn, zijn belangrijk. Voor mij is dat surtout Pétrus en Yquem, in mindere mate wijnazijn, en dat de groenen dat willen afpakken is een misdaad tegen de mensheid. ’t En zal !”

Ook Liesbet Maddens deed mee en overhandigde met brede grijnslach en een natte mondzoen drie flessen Chasse Spleen en drie rosé cava’s uit een kelderrestje van wijnen De Clerck aan de groene raadsleden.
Liesbet Maddens : “Ik vind de voorstellen van de Groene onteigenaars helemaal van de pot gerukt. Ik wilde ook een statement maken. Met die geste van de wijn wou ik ze belachelijk maken. Ik wou wel iets meer doen, maar Pol beheert onze wijnkelder en onze voorraad houdt hij streng in de gaten, allemaal Pomerols en Châteauneufs uit de beginjaren van ons huwelijk. Samen kraken we elke avond een tweetal flessen en genieten we als jonggehuwden in onze antieke Durlet van mijn grootmoeder, op een verrukkelijke wijze. Daarna dutten we in of wagen we ons weer aan de eeuwenoude daad. Heerlijk met mijne Pol !”

Voorzitter Jorgen Deman, ernstig in die zaken en geheelonthouder in de wijnen, beaamt : “De kiezer moet weten dat we niet meedoen aan die schandelijke groene onteigening. En dat hij ook weet dat we vanaf 2030 veel langer zullen moeten werken, we schatten tot aan ons 75ste. Dat is geen quatsch, het staat allemaal zwart op geel te lezen op bladzijde 40 van ons kiesprogramma. Den John had overschot van gelijk, we zijn blij dat hij dat verduidelijkte, Bart was het helemaal uit het oog verloren. De puntjes op de i zetten is een van de zeldzame kwaliteiten van den John.”

Knorrepot Matti Vandemaele schuimbekte van kolère en weigerde met veel misbaar de flessen. Duimeloot David nam ze gretig in ontvangst, en Philippe Azijn, bekend om zijn gevoel voor fijnzinnige humor, vond de wijnazijn de max, het beste cadeau uit zijn bestaan, en hij bedankte breedvoerig met een langgerekte kus op de mond van Dejaeghere en Liesbetje kneep hij met een knipoog in de billen. Of misschien weet Azijn nog niet dat het voor te lachen was.

De gemeenteraad bruist !

Dit bericht is geplaatst in Geen Verzinsels. Bookmark de permalink.