Apartheid, anders bekeken

Beste Jarretel,

Op uw herhaalde vraag naar de zogenaamde ‘gescheiden sporten’ kan ik het volgende antwoorden.

Apartheid, officieel bestaat dat niet in onze stad, maar er is een verschil tussen officieel en officieus, de praktijk dus. Het is wel zo dat er bij elke sport zowel dames als heren toegelaten zijn. Maar er is een maar.
Ik leg het even uit.

Natuurlijk is het ook mogelijk dat bepaalde groepen bijvoorbeeld zwangere vrouwen of vrouwen van de KAV of met een beperking of seniorenverenigingen een uurtje apart willen reserveren. Om op hun gemak te zijn. Ook een naturistenvereniging is in het nieuw zwembad welkom voor een apart uurtje, op voorwaarde dat de redders of ander personeel hun broek mogen aanhouden. En door bezoekers die niet zwemmen mag gezwaaid of door het raam gekeken worden.

Maar.
Ik kan het niet versteken : met Allah vrezende moslima’s is het een ander paar mouwen. Ook zij hebben recht op een uurtje apart sporten of zwemmen en dan zijn ook de ongelovige Kortrijkse vrouwen welkom. Moslima’s moeten zich houden aan de kledijvoorschriften. Echter, bij de aparte sportuurtjes voor moslimdames gelden afwijkende regeltjes. Het personeel, de redders, de instructeurs, barpersoneel enzovoort mogen niet van het ander geslacht zijn. Het zwembad of sportlokaal moet volledig afgeschermd worden tegen de wellustige blikken van mannelijke voyeurs die maar al te graag willen loeren naar moslima’s wiens oogverblindende schoonheid en sex-appeal, verborgen onder een kopvod of nog erger, nooit zichtbaar is.

Kijk, beste Jarretel, ik geef toe, dit is een kleine terugkoppeling naar de vroege middeleeuwen om de Kortrijkse moslimgemeenschap, zo’n vijfduizend, met dewelke ik niet op voet van oorlog wil leven, rustig te houden. Als dat tegen mijn libertaire principes over vrije liefde en tegen de congresbesluiten van mijn partij is, dan is dat maar zo. We moeten onze moslims ten allen prijze kalm en binnen in hun huizen houden.
Ik geloof dat niet alleen in moslimlanden, maar ook bij ons de Allah vrezende moslamieten zich zo onverzettelijk kunnen wreken voor hun gekrenkte trots, omwille van onze decadente zeden en gewoonten, dewelke zij verafschuwen als de pest.
Niets is zo edel en fijngevoelig als de wijze waarop ik met de Kortrijkse muzelmannen en -vrouwen omga. Elk mens heeft het recht op zijn eigen leefwijze, zijn waarden en normen en zijn eeuwenoude tradities, ook al lijken ze in onze ogen onwaarschijnlijk achterlijk. Daar moeten we dus een flinke stap in hun richting durven zetten en afstand nemen van onze moderniteit en van onze liberale democratie, een stap terug naar de tijd vóór de Franse revolutie. Ik heb grote bewondering voor de durf en de moed die de Kortrijkse moslima’s, jong en oud, aan de dag leggen, door op te komen voor hun recht om altijd en overal de kopvod te dragen en de trefzekerheid waarmee zij het apart sporten in onze stad, afgeschermd van mannenblikken, hebben kunnen bewerkstelligen. Van sterke karaktereigenschappen gesproken ! Ik zwaai hen veel meer dan een zwak complimentje toe.

Hopelijk ben ik tegemoet gekomen aan uw bezorgdheden en ik zie uw graag terug op een van onze verkiezingsshows in de bar van Lago.

Uw toegenegen,

Arne Vandendriessche,
Schepen van Sport

Dit bericht is geplaatst in open brieven. Bookmark de permalink.