Sarma politiek

Parlementair loonplafond burgemeester Van Quickenborne afgevoerd.

VLD-ers Patrick Dewael en Vincent Van Quickenborne staan bekend om hun grote werkkracht in de politiek, in het nachtleven en daarbuiten, maar ook om de hardnekkige verdediging van hun parlementair loontje. En dat loont. De zaak van de loonverlaging is afgevoerd. Patrick en Vincent behouden hun uitbundig loontje met premies, onkostenvergoedingen, reisvergoedingen, gratis 1ste klasse trein en tgv,  gratis business Brussels airlines en Vip kaarten voor de voetbal en voor alle mogelijke en onmogelijke nationale en internationale evenementen en feestelijkheden plus aanzienlijke kortingen in de nachtkroegen van onze hoofdstad.

In het koffiekot van het federaal parlement liet Van Quickenborne daarover onlangs geen enkele twijfel bestaan.

Vincent : “Patrick en ik zijn de ware werkpaarden van de Belgische politiek. Patrick vecht voor elke euro op zijn loonbriefke en zo doe ik ook. We sloven ons uit, dag in dag uit en ook soms ‘s nacht. Voor de mensen van ons land. Sommige onverlaten willen nu bekorten op ons loontje, maar dat zal geen waar zijn. Patrick heeft een dure vriendin en ik wil een dure boerderette langs de rive gauche van de Leie. Wie beweert dat wij moeten toekomen met een loontje dat de helft lager is, is niet goed bij zijn verstand. Als ik zie hoe zo’n Europarlementair als de groene Stalinist Bart Staes bijvoorbeeld zijn bankrekening aandikt met zo’n 15 à 20.000 euroots per maand om niets te doen, niets, dan breekt mijn klomp. En die breekt niet rap. Veel mensen denken dat wij niets uitsteken daar in Brussel in ’t parlement, een jammerlijke denkfout, en ze dreigen met geweld. In 1933 dacht het gepeupel dat ook in Duitschland, en ze staken de Rijksdag in de fik. Weliswaar ’s nachts zodat er geen doden vielen. Dat wil ik hier niet meemaken. Daarom willen wij, Patrick en ik, openhartig communiceren over ons loontje, dat au fond zelfs nog te laag is. En ik ga zeggen waarom. Niet dat wij tijdens onze overnachtingen in Brussel luxe call girls op onze hotelsuite uitnodigen of ons in sterrenrestaurants en nachtclubs tegoed doen aan exquise eet-en zuipfestijnen met ravissante gezelschapsdames. Neenee, hoogstens bezoeken wij, Patrick en ik, tentoonstellingen van eeuwenoude Japanse erotische kunst, Shunga prenten met afbeeldingen van in de liefdeskunst bedreven geisha’s en alleenstaande huismoeders. Shunga is veredelde Oosterse pornografie die uitsluitend de geslachtsdaad uitbeeldt, zonder tierelantijntjes, maar zeer expressief, kort en krachtig, af en straf werk dat beklijft. Helemaal niet ordinair, hogere erotiek, esthetica, kunst, satire en humor. Een welgekomen maar ongesubsidieerde ontspanning die ons in vervoering brengt en dat is nodig na de zware dagtaak. Wij verdienen dat en daarvoor zijn wat euroots nodig, die allemaal van ons karig loontje moeten komen. Natuurlijk zijn er veel te veel parlementen die te veel geld kosten en daar ligt het kalf gebonden. Negen in totaal. Als ik daar diep over nadenk, vraag ik mij af waar we in godsnaam mee bezig zijn. Terwijl er mensen zijn die geen werk vinden en heel hun armzalig leven aan de uier van het ocmw hangen. Het enig nuttig parlement is het onze, het federale waar wij, Patrick en ik, in zitten. Wij doen niet aan popularisering, maar beoefenen de politiek op hoog niveau voor het welzijn van de mensen van ons land. Dat mag wat kosten, het is zoals in de sex, kwaliteit heeft zijn prijs, geen sarma-sex en geen sarma-politiek. Patrick en Ik, wij weten daar alles over. “

Dit bericht is geplaatst in Talk of the town. Bookmark de permalink.