Bart en de Puntmutsdwerg

Jeremie Vaneeckhout, schepen voor de fractie Inzet in Anzegem, trekt de West-Vlaamse Groen-lijst voor het Vlaams parlement op zondag 26 mei. Ook op die lijst uit onze regio: Kortrijks gemeenteraadslid David Wemel op drie.

David : “Ik voel me verbonden met de huidige klimaathysterie, hopelijk blijft ze aanhouden tot 26 mei. Daarom schaart Groen zich volledig achter de slogans van de klimaatspijbelaars en vuren we hen aan om aan de gang te blijven tot aan de verkiezingen. Schoollopen heeft toch geen zin meer, de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen om ons heen. Het enige echte klimaatrealisme is het besef dat het niet langer vijf voor twaalf, maar wel middernacht is. De ‘Groene antwoorden’ zijn de antwoorden die nodig zijn. Ik geef toe, destijds waren wij mordicus tègen de tgv en nu zijn we mordicus voor. De tijden veranderen en ook de gedachten. Nu zijn we tegen de vliegers t.t.z. tegen de goedkope en daarom willen wij een zware vliegtaks invoeren. Akkoord, dan zal Johnny de Plumber niet meer naar de Balearen of Benidorm kunnen, maar is dat zo erg ? Bokrijk, het stacaravannenpark van Houffalize, Manneke Pis, Bellewaerde, Sluis, de Hoge Blekker, Passchendale, de watervallen van Coo, de grotten van Han en de pier van Blankenberge, dat is toch ook vakantie ?”

Bart Caron uit Marke stopt met de politiek en neem zijn drie of vier pensioenen op, in combinatie met zijn uittredingsvergoeding. Toch duwt Bart de lijst. Hij haalt nog een keer alles uit de kast om Groen aan drie West-Vlaamse zetels te helpen in het Vlaams halfrond.

Bart : “Wat geen verre droom is. Als we in West-Vlaanderen even goed scoren als de provincieraadsverkiezingen op 14 oktober, dan is die derde zetel in de sacoche en die haal ik vanop de duwersplaats binnen. Dan zal ik wel moeten zetelen. Als mensen voor mij kiezen, moet ik daar natuurlijk op ingaan, pensioen of geen pensioen. Dat is basisdemocratie, de kern van ons groen bestaan. Mijn accountant is aan het uitpluizen hoe ik dat kan cumuleren met mijn drie of vier pensioenen en de maximalisatie van mijn uittredingsvergoeding, zonder al te veel in de lege Staatskas te moeten storten. Ik ben niet zot hé !”

Als toonbeeld van politieke correctheid en fatsoen weigerde Bart consequent zijn hele leven lang de hand van Vlaams Belangers te schudden. In navolging van geradicaliseerde Joden en Islamieten, eveneens streng in de leer als het op discrimineren en handen schudden aankomt.

Ook op gebied van kunst en cultuur heeft Bart een steen verlegd in de rivier, dankzij zijn pleidooien voor ongeremde subsidies aan de artistiekerige avant-garde en zijn onvoorwaardelijke steun aan surrealistische en dadaïstische combinaties zoals het ombouwen van Duchamp urinoirs tot bloempotten, oude karrewielen tot voortuinkunst en melkbussen en biertonnen tot brievenbussen.

Op het einde van zijn lange en lucratieve politieke carrière voelde Bart zich niet langer verheven boven de slechte smaak van de basse classe, hij keek niet langer met minachting neer op de fermette-voortuintjes van witte middenklassers zonder cultuur, volgestouwd met kitsch, karrewielen en puntmutsdwergen.

De cirkel is rond. Bart vertoeft weer in zijn knapenjaren en kijkt nostalgisch terug naar zijn onbezoedelde authentieke jeugd, toen het woord kitsch nog niet gevallen was.

Het zou van immanente onrechtvaardigheid getuigen mocht Gutmensch Bart, de vleesgeworden onbaatzuchtigheid en zelfverloochening – zijn hele leven heeft Bart aan het welzijn van de mensheid gewijd – in de avond van zijn politieke carrière geteisterd worden door de kwelgeesten van de Belastingen.

Love Bart !

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.