Gelukkig Nieuwjaar !

Burgemeester Vincent Van Quickenborne: “130 nationaliteiten in onze stad… wat een rijkdom”

De stemmen zijn geteld, de burgemeester en schepenen van Kortrijk zijn bekend. Sommigen staan voor een tweede ambtstermijn of meer, voor anderen wordt 2019 het begin van een nieuwe politieke carrière. Wij gingen bij de burgemeester van Kortrijk langs en vroegen wat hij de komende zes jaar zoal in petto heeft voor zijn stad.

Vincent Van Quickenborne (Team Burgemeester) is klaar voor zes boeiende jaren. Hij wil de Gutmensch uithangen en zijn rechterflank afdekken door in te zetten op multiculturaliteit, diversiteit, inburgering.
Vlaamsch Belanger Wouter Vermeersch lacht al in zijn vuistje.

Jarretel : Burgemeester, u zet ferm in op diversiteit, wat bedoelt u daarmee ?

Vincent VQ (plant zijn ogen diep in de onze) : Kijk, Kortrijk telt 130 nationaliteiten. Linkse gutmenschen beweren dat dit een enorme rijkdom en een zegen voor onze stad zou zijn. Laat me toe daaraan te twijfelen. Met een Vlaamsch Belanger als Wouter Vermeersch in de oppositie moet ik op mijn tellen passen. Vermeersch heeft het m.i. bij het rechte eind als hij verkondigt dat die onophoudelijke toestroom van asielzoekers Kortrijk opgezadeld heeft met een overvloed aan vreemdelingen vanuit 129 landen, afkomstig uit alle uithoeken van de planeet. Ik zeg het niet graag, maar het zijn allemaal armoedzaaiers zonder opleiding en die onze taal niet kennen, het merendeel dan nog met een achterlijke woestijncultuur, met een godsdienst en normen en waarden die niet compatibel zijn met onze Westerse liberale democratie. Dat verkondigde onze grote leider Verhofstadt al in zijn 2de burgermanifest in 1992. Wie ben ik om Guy tegen te spreken ? 130 nationaliteiten en op onze nieuwjaarsreceptie zag ik alleen witte geboren en gespogen Kortrijkzanen. Waar bleven de 129 andere ? Ik stel mij daar vragen bij. Op alle Kortrijkse evenementen en culturele activiteiten zie ik nooit één allochtoon, niet één ! Eén pluspunt : ze houden de kringloopwinkel, de Sinksenrommelmarkt en den Aldi recht. Hoe we dat moeten oplossen, daar dacht Axel Ronse een wondermiddel voor gevonden te hebben met zijn ideetje voor een schepen van diversiteit. Maar de sluwe Axel wou alleen schepen van cultuur worden, een departement waar nooit één nieuwe Kortrijkzaan, laat staan Berber of Albanees opduikt, en hij schoof de hete patat van de diversiteit in mijn schoenen. Ik weet wel, bij Team Burgemeester stond al voor de 2de keer muzelman Mo Ahouna, entre parenthèses ze noemen daar allemaal Mo, op de lijst, omdat het moet. Mo werd weer verkozen en dat sust de Kortrijkse muzelmannengemeenschap. 6.740 volgens de laatste telling. Mo doet nooit zijn mond open in de GR, maar dit terzijde. In mijn private kring tel ik zelf geeneen allochtoon, laat staan een godvrezende muzelman tot vriend. Of het zou een corrupte neger met een stamboom tot aan Patrice Loemoemba, een gefortuneerde spleetoog uit Singapore of een Zuid-Koreaanse violiste uit de Koningin Elisabethwedstrijd moeten zijn. Ik wil dat niet versteken of daar flauw over doen. En zo heb ik de diversiteit van Ronse op mijn teljoor gekregen. Van een boemerang gesproken. De vraag is, hoe bespottelijk het er ook met die diversiteit uitziet : zal de Kortrijkzaan van alle dag mij daarom des te meer hoogachten ? En wat met Vermeersch die mij op elke gemeenteraad zal matrakkeren over de kwestie van de onmogelijke integratie van de Kortrijkse nieuwkomers. Zucht.

Jarretel : Waar staan we met het gevoelige dossier rond de megamoskee, de grootste van de Vlaanders ?

Vincent VQ : Ik vind dat een moskee op de locatie van de oude Bio Planet perfect kan. Er wonen daar alleen kleine luiden en die houden van wat kleur en afwisseling in hun saaie buurt en op vrijdag zal er altijd wat te beleven zijn wanneer de huilende stem van de opperimam vanop de minarettetoren streng, dwingend, maar echtvaardig tot het gebed zal oproepen. Ik vind dat een meerwaarde voor onze stad en voor de buurt. Zelf zal ik daar niet gaan wonen, ik trek naar het laatste perceel bouwgrond langs linker Leie-oever, 1250 vierkante meters, waar ik een uit de kluiten gewassen boerderette ga bouwen. Een exclusief terrein van 400.000 euroots waar in de verste verte geen moskee, moslamiet of andere niet-katholiek zal te bespeuren zijn, tenzij onze Mo als hij eens op bezoek komt voor een lindethee en een kleine gunst. By the way, de stad schenkt een gratis parking aan Attakwa op de oude Mewafsite, maar dat is offt the record.

Jarretel : U vindt die moskee dus een zegen voor Kortrijk ?

Vincent VQ : Ach zwijg man, ik beken, lig er wakker van. De keerzijde van de medaille. We zitten in de val. Er is geen goede kant meer te krijgen aan het dossier. Het liefst van al zouden wij er zo vlug mogelijk komaf mee willen maken. De korte pijn. Bouwvergunning geven en gedaan ermee. Maar schepen Ronse en zijn Vlaamsche Nazionalistische club uitvreters willen mordicus eerst een erkenning. Maar heeft Attakwa er wel een aangevraagd ? Ik ben zeker van niet. Niemand schijnt het te weten en zij die het weten zoals Mo Ahouna doen er dubbelzinnig en treiterig over. Au fond willen ze geen erkenning, ze willen gerust gelaten worden en geen pottenkijkers. Dat is verstaanbaar. Het is een verdachte bende. Euroots hebben ze genoeg van de vrienden uit Saoudie Arabië en van die iman die joden wil verbranden. In Kortrijk wonen bij mijn weten geen Joden tenzij misschien gecamoufleerd in de kringen van de N-VA. Meer ga ik daar niet over zeggen, ik wil nog gerust slapen. By the way, Homans wil geen moskee erkenningen toestaan vóór de verkiezingen. Dus, we zitten tussen twee vuren. Wat te doen ? En straks begint die fascist Vermeersch er weer over. Ik zie geen uitweg meer. Als u het mij vraagt en u vraagt het mij, diep van binnen ben ik ook niet voor die megamoskee. Kunnen ze die niet beter ver buiten de stad op een verlaten industrieterrein zetten of in Ingelmunster of op Evolis, naast Joe, Jack, William en Averell en het nieuwe VK stadion van Jozef Allijns ? Allijns, een geparfumeerde voetbalhooligan, recht en streng in de extreemrechtse leer, zou dat natuurlijk graag zien gebeuren, haha. Wie moet ik raadplegen om tot een wijs besluit te komen ? Wie ? Gemeenteraadsvoorzitster Tiene Castelein, die ik niet kan weerstaan, waarschijnlijk de schoonste, de zinnelijkste en de meest toegankelijke vrouw in de Kortrijkse politiek, die elke avond onder haar bed kijkt of er zich geen afgewezen minnaar heeft verstopt die haar blijft achtervolgen met bespottelijke liefdesverklaringen, vertelde mij zoëven dat ik moet doorgaan en niet versagen en desnoods zal ze Vermeersch tijdens de zitting uit de raadszaal laten zetten of ontoerekeningsvatbaar laten verklaren en naar Pittem sturen. Die moskee is waarlijk de allergrootste nagel aan mijn politieke doodskist. Maar één ding is zeker, ik laat me niet door een politiek minkukel als Vermeersch en zijn fascistenbende in de sloot rijden, zonder naïef te zijn weliswaar.

Jarretel : U staat voor een kindvriendelijk beleid, leg uit.

Vincent VQ : Mijn dochter Beau gaat straks voor het eerst naar ‘t school. Mijn vrouw en ik hebben gekozen voor de elitaire witte basisschool Kinderland van Don Bosco op Sint-Anna. Het is ver uit de buurt van waar wij wonen en we passeren zeven andere basisscholen vooraleer we St Anna bereiken op zes kilometer van thuis. Ge zult nu zeggen, waarom zo ver uit je buurt ? Awel, we zijn niet zot hé. Mijn vrouwtje Anouk en ik zijn voor diversiteit dat wel, maar met mate. In Kinderland zitten alleen witte Kortrijkzaantjes van betere komaf, de Wolvendreef en de betere villawijk achter Don Bosco en zo, er zijn daar geen nieuwe Kortrijkzanen in geen velden of wegen te bespeuren of het zouden Russische sterdanseressen of Chinese Kobalthandelaars moeten zijn. In het klasje van Beau zit welgeteld één nieuw Kortrijkzaantje, een meerwaarde spleetoogske uit Japan, dochterke van een diplomatenkoppel en dat is al meer dan genoeg wat diversiteit in ons gezinnetje betreft. Hopelijk wordt Beau daar vlug vriendje mee, kunnen we elk jaar twee maanden op inleefvakantie naarJapan tegen interessante condities. De 128 andere Kortrijkse nationaliteiten laten we liever aan de gutmenschen van de Unie der Zorgelozen, de directeur van de Budascoop, schepen De Coene en vzw Bolwerk over. We willen onze dochter niet meteen in de gederailleerde Kortrijkse multicultuur storten, dat doen Stefaan De Clerck, Jantje Leysen, Jean de Bethune en Christine Depuydt immers ook niet. Vandaar trouwens ons plan om een fietsstraat van ons huis tot aan St Anna in te richten, in het belang van de veiligheid van onze kinderen Beau en Belle, onze 2de dochter voor april eerstkomende.

Jarretel : Heeft het vaderschap u veranderd als politieker ?

Vincent VQ : Ik ben vooral veranderd als politieker, beminnelijker en aanspreekbaar, sinds ik Stefaan De Clerck een loer gedraaid heb die hij niet gauw meer zal vergeten en ik burgemeester van Kortrijk werd. Een softe coup, maar ’t is gelukt. Destijds had ik geen oog voor kinderen en voor gewillige vrouwen. Ja, Fransceska Vanthielen wou mij, jaren geleden, binnendoen, een frigide en oerdom wijf en lelijk als de nacht. Bovendien praatte ze alleen over maneschijn, de hoofse liefde, de romantiek, de schone kunsten, het Ozongat, liefde à la Werther, Vincent Van Gogh en de schoonheid van de naaldbossen in de Hoge Venen, in één woord over het genieten van het schone in de mens en daarbuiten. Met die levensfilosofie kon ik mijn pap niet koelen. Ik had mijn buik vol van Ceska. Ik heb haar nooit bezeten, zij ook niet. Ik wees haar af, dumpte haar. Zelf was ik ooit toppezot van Tanja Dexters die mij eens bereed met een natte dweil tussen mijn tanden. Als tegenreactie nam ze een oude maffiabaas als minnaar. Dat waren mijn onwelvoeglijke jaren, heel lang geleden. Ik ben nu volwassen en tot de jaren van verstand gekomen en mijn vrouwke Anouk ziet het helemaal met mij zitten. Ik kijk met andere ogen naar de dingen, naar het leven en de vrouwtjes, met een grotere bekommernis en bezorgdheid.

Jarretel : Bent u zelf gelovig?

Vincent VQ : Ik ga daar heel eerlijk in zijn zoals altijd. Ik heb het al eens gezegd. We zijn voor de Rooms-katholieke kerk getrouwd en ons dochtertje Beau is gedoopt. Daarnaast ga ik af en toe op zondag eens naar de elfuren hoogmis in Sint Maarten. We zitten daar op de eerste rij, Anouk en ik, en hebben onze eigen stoel met initialen erop, zoals in de jaren vijftig. Klinkt muf en ouderwets, maar op die manier zijn we zeker van de eerste rij. Anders pikt het oerkatholieke echtpaar Pieter Vanherpe onze plaats in. We zien daar veel bekenden, Stefaan en Mine De Clerck zitten vlak achter ons en op de zevende rij zit het bescheiden katholiek echtpaar Jantje Leysen en Christine. We knikken dan vriendelijk maar kort goeiendag en wensen mekaar een leuke zondag toe. Ik hou van ouderwetse zeden en gebruiken, misschien zou ik een middeleeuwse muzelman of troebadoer kunnen zijn (grijnslacht). Onze deken Morlion is een aimabel en godvrezend man. Een vriend des huizes. Hij is ook mijn biechtvader. Biechten doe ik drie keer per jaar, Kerstdag, Pasen en 1 Mei. Ik doe het privé bij hem thuis in de voorkamer. Ik ben diepgelovig en vind geloof waardevol omdat de kerk je toch rust geeft. Mijn vrouwke Anouk is iets minder diepgelovig, jammer, daar hebben we soms woorden over, vooral op zondag wanneer ik moederziel alleen naar Sint Maarten moet en zijn niet meewil omwille van geslachtelijke troubles waar ik niet kan over uitweiden zonder mijn huwelijk in gevaar te brengen. Misschien is dat een atypisch antwoord voor een politieker, want ik heb de indruk dat politiekers, vooral in mijn partij, zich steeds als goddelozen en veredelde varkens voordoen. Ik heb wel mijn twijfels over het instituut Kerk en over onze bisschop. En waarom kroelt het daar van homo’s, transseksuelen, atheïsten en pedofielen in de Rooms-Katholieke Kerk? En schaf die ouderwetse zedepreken toch af ! Dat kan beter. Steek nieuwlichters, filosofen van de Ugent, Etienne Vermeersch, Dirk De Wachter, Mia Doornaert, Margriet Hermans, Kristien Hemmerechts, Wendy Van Wanten en desnoods Dries Van Langenhove in de kerken van morgen en ze zullen weer vollopen.

Jarretel : Er is een plastiekvrije week op komst?

Vincent VQ : Ik ga plastiek in Kortrijk totaal verbieden, alsook sigarettenpeuken op de straat. Zelf smoor ik niet, behalve iets van De Boeren, nu en dan een soft jointje zeg maar. Dat heeft geen peuken. Ook oude Dieseltjes staan op mijn verlanglijstje om uit de stad de jagen. Wie er nog mee rondrijdt moet maar een deelfiets nemen, er zijn er in alle maten en kleuren. Of een bakfiets of een trottinette. Bij ons thuis hebben we alle oude plastieken zakken van de Zeeman, den Aldi, Weba en Albert Heijn en van schoenen Verduyn gespaard. We kunnen voort tot aan ons pensioen. We richten ook een plastiekvrije week in. Wie dan op straat met plastiek verschijnt of het woord nog maar luidop uitspreekt, krijgt een Gas-boete van 55 euroots aan zijn ballen. Ik ben een klimaatgevoelige burgemeester en wil streng maar rechtvaardig zijn, ook in de plastiek. De winkel Zonder Meer in de Rijselstraat sponsort mijn uitgaandersleven, daarom dat ik hem uitdrukkelijk aanprijs. En De Boeren ook.

Jarretel : Wat doe je zelf om het milieu te sparen ?

Vincent VQ : Ik doe wel wat inspanningen, zo probeer ik bijvoorbeeld zo vaak mogelijk mijn gratis elektrische stadsfiets te nemen, onder toezicht van schepen Weydts. We moeten het goeie voorbeeld tonen. Thuis doen wij ook wel ons best, maar we overdrijven niet. We eten nog uit echte teljoren van Byttebier, met verzilverde messen en fourchetten en aan dikke truiendag doen we niet mee. Wanneer ik ’s nachts en tot de ochtend een stapke in het Kortrijks uitgaandersleven en tot aan de chaussée d’amour in Hulste wil zetten, of een vinkenzetting, een saucissenkaarting of biljarthuldiging met mijn bezoek wil vereren, schakel ik mijn BMW7 met chauffeur in. Ik wil me een beetje opofferen voor het klimaat, dat wel, maar een Frank Deboosere wil ik niet worden hé. En als ik geen verplichtingen in de chaussée d’amour in Hulste heb, probeer ik elke avond Beau in haar beddeke te steken. Daarna zie ik dan wel of is het knuffelen en likken met Anouk geblazen. By the way, Ik ben er bijna altijd bij als Anouk naar de gynaecoloog gaat op controle, men weet maar nooit met de koekoeksgraad die tegenwoordig overal toeslaat, nietwaar? Zeker is zeker, want ik ben veel afwezig op cruciale momenten en bijna elke nacht. Onze leuke gezinsmomenten zijn misschien iets schaarser dan in het gezin van Johnny de Plumber, maar als ze er zijn, zijn ze wel memorabel.

Jarretel : Is uw privéleven draaglijk met zo’n groot gezin en een drukke agenda ?

Vincent VQ : Goh, groot zou ik niet noemen mijn gezin, met amper twee kids en één vrouwtje. Ik help waar ik kan thuis. Maar het is waar dat Anouk door mijn drukke agenda soms in een wouldbe depressie sukkelt en dat kan weken aanslepen, een ware hel, dat kan ik niet versteken. Het is natuurlijk niet evident om met een personage als ik door het leven te trekken, een kruisweg, zegt Anouk, en er altijd blijgezind bij te lopen en naar buitenuit het gelukkig gezinnetje te moeten spelen. Lastig. Cinema, theater, vreselijk ! Een evenwicht zoeken waar iedereen zich gelukkig bij voelt, de buitenwereld de schone schijn voorschotelen, het is niet simpel en het zorgt wel eens voor hevige discussies en slaande ruzies en dan vliegen de porceleinen teljoren van Byttebier soms tot aan het tribunaal of ’t Paleitje, durf ik eerlijk te bekennen. Gelukkig, mijn vrouwtje raadpleegt een goede psychotherapeut, een huis-tuin-en keukentherapeut, een Hollander van Sas van Gent. Jaap. Jaap woont bij ons in, in het bergkot waar de stofzuiger staat, drie tot vijf dagen per maand. Een crème van een huis-tuin-en keukentherapeut, dat mag ik wel zeggen. Het komt goed met Anouk, zegt Jaap.

Jarretel : Is twee jobs niet te veel?

Vincent VQ : Ik ben gebeten door de politiek, het is mijn leven en mijn enig inkomen. Ik kan niets anders, mijn advocatencarrière liep op de klippen. Geen klanten, tenzij havelozen, junkies, landlopers, dronkaards en echtbrekers, daarmee valt geen poen te pakken. Het is een microbe, ik volg en lees alles. Ik ben een betere burgemeester door mijn netwerk in Brussel, ik denk dat Kortrijk er wel bij vaart, maar ik kan niet versteken, ik ben daar heel eerlijk in, ik cumuleer met het parlement en nog een paar kleinigheden, in elk geval zoveel ik kan, want zeg nu zelf, een burgemeesterswedde van een provinciestadje als Kortrijk, zo’n 5.900 euroots, dat brengt alleen droog brood op de plank. Dus is mijn parlementair mandaat levensnoodzakelijk om de eindjes aan mekaar te knopen. 10.000 per maand is comfortabeler om onze boerderette af te betalen. Als parlementair krijg ik als mens een meer open blik op de wereld. Na 2024 zeg ik de Kortrijkse politiek vaarwel en mik ik op het vice-ministerschap, en later commissaris in Europa. Ik heb nog dertig jaar voor de boeg, you ain’t seen nothing yet. De Vlaamsche regering is een veredeld gemeentebestuur, ik haal er mijn neus voor op. Er zijn capabele mensen genoeg om mij op te volgen. Bijvoorbeeld methusalem Wout Maddens, als hij mag van zijn vrouw, Arne Vandendriessche als hij tegen dan tot volle wasdom is gekomen en Ruth Vandenberghe, als ze tegen dan een acceptabele haarkleur aangenomen heeft in plaats van erbij te lopen als een gezelschapsdame van de chaussée d’amour in Hulste.

Jarretel : Wat zegt u de naam Divine ?

Vincent VQ : Ik zou daar liever over zwijgen, maar nu u erover begint wil ik nogmaals ontkennen dat ik de eerste slag toebracht aan die dronkaard aan de toog. Wel de tweede, en die was raak. Té raak zelfs, de crapuul belandde met een gebroken neus en twee tanden minder in de kliniek. Ik heb er niets meer over gehoord, mijn korpschef heeft het zaakje deskundig onder het zand gestoken, zoals het een trouwe korpschef past, namelijk aan de bevelen van zijn burgemeester gehoorzamen. Het zal mij niet meer overkomen, voortaan lopen twee zwarte kleerkasten in mijn zog bij mijn nachtelijke uitstappen van ‘t Paleitje tot de chaussée d’amour in Hulste. Zand erover dus.

Jarretel : Hoe staat u tegenover de scholieren die spijbelen om voor het klimaat te betogen ?

Vincent VQ : Kijk, ik sta vierkant achter die gasten, ik moedig hen aan om elke donderdag te spijbelen en te komen betogen langs onze verlaagde Leieboorden. Voor mijn part mogen ze er een hele brossende klimaatdag van maken, vier dagen op die schoolbanken is meer dan genoeg. Ze leren daar toch niets, ze kunnen al lezen en schrijven, zij het met mate. Meer moet dat niet zijn. Ik wil hen de Depart gratis aanbieden, en na de betoging geven wij spijs en drank en een live optreden van een Kortrijkse rapper. Ik heb de Kortrijkse scholen gecontacteerd, ze doen allemaal mee, Crevits of geen Crevits. Dat noem ik inspraak en een rebels klimaatbeleid. Dat ik door de azijnpissers een platte populistische schavuit zonder fatsoen of moreel kompas genoemd word, aanzie ik als een compliment. Die jonge gasten vinden mij een toffe pee en dat is goed voor mijn stemmen bij de verkiezingen van mei. Ze mogen brossen en betogen tot de klimaatzaak definitief van de baan is, al duurt dat nog honderd jaar. Een van de aardigste misvattingen is trouwens dat extreem populisme een kwaal is in de politiek. Kijk hoe die jonge gasten over politiek praten en je ziet dat ze er niets van begrijpen omdat politiek te ingewikkeld is. Welnu, dat moet anders. Ik wil politiek versimpelen tot enkele toffe boutades die de jongeren wel verstaan en daarom op mij gaan stemmen. U zult zien, ik word de Dries Van Langenhove van West-Vlaanderen. De gefatsoeneerde versie dan.

Jarretel : Meneer de burgemeester, hebt u nog een wens ?

Vincent VQ : Zeer zeker. Ik zou graag meer verdienen dan de grootste poenschepper van mijn stedelijk ambtenarenapparaat. We moeten dat in orde maken. Hoe gauwer hoe beter. Maar nu moet ik er vandoor. Het is weer donderdag en de klimaatspijbelaars van het Atheneum wachten me op aan de verlaagde Leieoevers. Ze denken dat ik iets voor hen kan betekenen. Ze zijn nogal verwend en al hun aandacht schenken ze aan hun grootste hartstocht, namelijk spijbelen en betogen tot ze de vierdagenweek krijgen. Ze hebben mijn volle steun. By the way, die vamp met de blote navel en de oversizede borsten wil ik in mijn kabinet. Een stevige toost op 2019. Gelukkig nieuwjaar !

Dit bericht is geplaatst in Diepte-interviews. Bookmark de permalink.