Tiene

Koen Byttebier is vol verwachting over de nieuwe Kortrijkse gemeenteraad.

Koen : “De twee nieuwe gezichten in de vuurlinie zorgen voor meer gender-evenwicht in onze fractie. Gender ! Tiene Castelein neemt de opdracht van de zwaar gebuisde Piet Lombaerts over. Piet, wie het altijd gespeten heeft dat hij het voorzitterschap van de gemeenteraad ooit aanvaard heeft. Veel liever was hij schepen van cultuur geweest, of caféuitbater, of hoefsmid, maar de vlaamsche nazionalist Scherpereel sneed hem de pas af voor het schepenpostje en voor cafébaas of hoefsmid was zijn uitstraling te zwak. Er wordt nu hypocriet met bloemen naar Pietje gegooid. ‘Hij heeft het schitterend gedaan’, aldus Steven Lecluyse en Jorgen Deman, maar andere notoire N-VA ers vinden die bejubeling sarcastisch. De lat van Tiene ligt hoog, zeer hoog, en haar goesting is dermate dat haar wellustig gekir buitenproportioneel is. Libertijnse mannen met een zwak voor vrouwelijk schoon interpreteren het gekir en de vette knipogen van Tiene foutief, wat leidt tot hilarische toestanden in de kleedcabines en gemengde douches, na elke sinksen-en bruggenloop of glow run waar Tiene aan deelneemt. Tiene, alhoewel geen kattin om zonder werkhandschoenen aan te pakken, laat de avances en het gefrunnik gretig toe, tot op het punt waarop de maat vol is en ze bedenkt dat ze liever een tearoom zou beginnen dan voorzitter van de Kortrijkse gemeenteraad worden. Sommige wouldbe minnaars en don juans dragen nog de sporen van hun frivole stoerdoenerij tegenover een oververhitte Tiene, die, eens over haar kookpunt heen, haar zenuwen niet meer de baas is. Ik heb wel gelachen bij tafereeltjes met Wouter Allijns. Zelf blijf ik in de gemeenteraad Stephanie Demeyer en Veronique Decaluwé begeleiden, twee aanminnige dames voor wie ik een dikke boon koester en dat weten ze nog niet. Er zal in de gemeenteraad en daarbuiten in bar des amis wat afgelachen worden, zij het meestal op bevel van Veronique die de bulderlach en het schuddebuiken tot speerpunt van haar programma maakte. Met een meldpunt om chagrijnigaards en Frans Lavaert aan te geven. Over het dagelijks optreden van Veronique in afspanning ’t Paleitje doen vreemde verhalen de ronde en één daarvan is dat haar ontmoeting met Vincent Van Quickenborne een nieuwe wereld voor haar opende en ook voor de ongebluste Vincent. In de talk of the town wordt over die twee tortelduiven vanalles verteld. Zelf kan ik niet versteken dat ik op mijn twee benen trilde en mijn hart bonkte de straatstenen in toen Veronique mij de eerste keer vastgreep, mij op het voorhoofd kuste en woordjes in mijn oor fluisterde die mij mijn zinnen deden verliezen. Ik stierf van opwinding. Ach, die ondeugende Veronique, ik begrijp er niks van. Ik ga haar de nodige impulsen toedienen om samen met de deugdzame Stephanie, die mij altijd zo doordringend aankijkt, en met de anderen, ons beleidsplan vorm te geven. Kan het verwonderen dat ik smachtend uitkijk naar onze eerste après-gemeenteraad in ’t Paleitje, met Tiene, Veronique en Stephanie ?

Dit bericht is geplaatst in Talk of the town. Bookmark de permalink.