Maurice en Maria

Burgemeester van Diversiteit Van Quickenborne voert praktijktesten tegen ‘discriminatie’ op de huurmarkt in.

Eigenaars verhuren niet meer aan wie ze zelf willen. Het is ‘Burgemeester van Diversiteit’ Van Quickenborne die voortaan dicteert aan wie men mag verhuren ! De discriminatiegestapo ligt op de loer. 

Het nieuwe stadsbestuur van Kortrijk start met praktijktesten om ‘discriminatie op de huurmarkt’ in te dijken. In navolging van Bart Somers in Mechelen.

Het was een eis van Axel Ronse (N-VA) met zijn ideetje voor een schepen van diversiteit (integratie) waarop de Vld en Sp.a zijn ingegaan om ‘een tandje bij te steken’ in de strijd tegen de zogenaamde ‘discriminatie op de huurmarkt’. Op vraag van Ronse en de weggedeemsterde coalitiepartner N-VA, die officieel tegen praktijktesten is, krijgt het kind echter niet de naam praktijktesten of ‘mystery calls’ maar de omzwachtelde naam ‘discriminatietoets’. Een dubbelslachtig tsjevenbegrip waarmee men alle kanten op kan. De Kortrijkse vastgoedsector wordt door Van Quickenborne en zijn nieuw stadsbestuur verplicht om een ‘systeem van zelfregulering’ op poten te zetten en wie daar niet aan meedoet moet ,zijn immowinkel sluiten.

De immosector wordt verplicht om een ‘wetenschappelijk bureau’(!) aan te stellen, bemand met politiek correcte universiteitsproffen, allemaal op kosten van de stad. Dat bureau zal via fictieve huuraanvragen controleren of Marcel en Jenny meer kans maken op een huurwoning dan Mohammed en Mustafa.

Hierover aan de tand gevoeld reageert burgemeester Van Quickenborne als door een wesp gestoken : “Aarch, komaan zeg. Die Vlaamsche Belangers verwijten mij dat ik een diversiteitsgek en een discriminatiegoeroe ben, en ja dat ben ik, et alors ? Daar ben ik fier op. Ik geef een voorbeeld van hoe ik de misdaad van de discriminatie in onze stad de kop wil indrukken. Neem nu het geval van een witte geboren en gespogen Kortrijkzaan die een rijhuizeke in de Stacegemstraat of een villaatje op ‘t Roopeird geërfd heeft van een nonkel uit Amerika, en dat hij wil verhuren. In de Stacegemstraat krioelt het van multiculturele, gebronzeerde en zwarte nieuwe Kortrijkzanen. Op ‘t Roopeird wonen alleen maar witte tweeverdieners met een dwergpinscher en twee kids, en drie zilverberken, een karrewiel en vijf tuinkabouters in het voortuintje. Kan men aan die hagelwitte Kortrijkzaanse eigenaar met zijn nonkel in Amerika zomaar toelaten dat hij verhuurt aan wie hij zelf wil, aan Marcel en Jenny of aan Maurice en Maria ? Aan witte Kortrijkzanen ? Bah neen natuurlijk. Dan zijn we ver van huis. Mijn antwoord is dus neen. Driewerf neen. En waarom niet ? Omdat Mohamed en Mustafa in hun djellaba, met hun gekopvodde vrouwen en zeven kids absolute voorrang moeten krijgen natuurlijk. Het non-discriminatieprincipe, een beginsel dat normaal geldt in de overheidssector, wil ik ook opleggen in de private sfeer. Een eigenaar is niet langer de baas over zijn eigen huis, het is de overheid, in dit geval de stad Kortrijk, die bepaalt aan wie een witte Kortrijkzaan mag verhuren. Als burgemeester van diversiteit eigen ik mij persoonlijk het recht toe mij daarmee te bemoeien op basis van de Rechten van de Gekleurde Medemens en het niet bindend Pact van Marrakech. Als burgervader van de diversiteit wil ik met praktijktesten en de klop op de deur van mijn diversiteitspolitie bij de immokantoren en bij individuele verhuurders, paal en perk stellen aan het uit de hand gelopen eigendomsrecht in onze stad. Indien een verhuurkantoor of een eigenaar over de schreef gaat wordt er opgetreden volgens nader te bepalen straffen en die zullen niet van de poes zijn. Ik wil de discriminatie in onze stad met wortel en met tak uitroeien. Dat Vlaamsche Belanger Wouter Vermeersch mij naar het hoofd slingert dat ik door mijn diversiteitswetten en praktijktesten de gevaarlijke weg naar een totalitair regime opga, omdat de stad Kortrijk gaat bepalen hoe de particuliere verhoudingen tussen de burgers van Kortrijk moeten verlopen, daar trek ik mij geen bal van aan. Het zou toch godgeklaagd en niet meer van deze tijd zijn, indien niet ik, als burgervader van de diversiteit, maar de eigenaar himself bepaalt aan wie hij zijn villaatje op ’t Roopeird of rijhuizeke in de Stasegemstraat mag verhuren. Ik wil op de kar van mijn grote voorbeeld en leermeester Bart Somers springen, voor wie ik een bijna ziekelijke bewondering koester. Bart is de grote verbinder van Mechelen, de meest multiculturele stad van de Vlaanders, waar Calvo en de Groenen nu de plak zwaaien, maar dit terzijde. Ook ik wil de beste diversiteitsburgemeester van de planeet worden.”

Reacties van enkele geschokte witte Kortrijkzanen met een nonkel in Amerika :

EDL : Ik verhuur aan wie het kan dragen en een positieve voorgeschiedenis heeft.

PV : Ik verhuur enkel en alleen aan wie ik wil en daar hoeft de overheid niet tussen te komen ! Waar gaan we naartoe met al die regeltjes, op de duur mag men al niet meer op straat lopen zonder toestemming.

PD : Als eigenaar zal ik, in mijn ‘zeer multiculturele stad’, nog altijd verhuren aan wie ik wil, en niet aan wie de burgemeester wil. Zo simpel is dat.

LC : Het recht op bezit is een grondwettelijk recht. Aan wie je dat bezit verhuurt, gaat de overheid niet aan. Wel wat het opbrengt. Een probleem voor het Mensenrechtenhof, me dunkt. Kortrijk schendt het recht van de eigenaar.

PC : Dus, als eigenaar ben je niet meer vrij om je woning of appartement te verhuren aan wie je wil. Ongelooflijk dat het de liberale partijen VLD en N-VA zijn die zoiets invoeren. Iets om rekening mee te houden bij de volgende verkiezingen.

LDB : Het is niet Quickie die mij zal dicteren aan wie ik verhuur. Schaft hij het eigendomsrecht af ? Is hij nu communist geworden ? Ik stem nooit meer op de VLD.

Dit bericht is geplaatst in stadhuisgekonkel. Bookmark de permalink.