Dirk

Gazettenboer Dirk hangt zijn gazetten aan de haak.

Dirk schreeuwt zijn geluk uit : “Na 25 jaar is het genoeg geweest, van ’s morgens 3 uur tot ’s avonds 8 uur en daarna nog vier uren onverkochte gazetten, boekskes en mijn roste centen tellen, samenbinden, stapelen, papieren invullen en bureaucratie tot ’s nachts 12 uur, het is godverdomme genoeg geweest. Ik heb een winstgevend postje als parkwachter bij Parko vast. 1.475 euroots netto per maand tot aan mijn pensioen. Zomaar om bonnetjes uit te schrijven. Lastig is anders. Dat is het driedubbele van mijn gazettenkot. Ik word pakkeman en ze hebben mij bij Parko gezegd dat ik maar één opdracht heb, één : zoveel mogelijk autootjes opschrijven en ’s avonds in de bureau van Parko komen vertellen hoeveel ik er weer geklist heb die dag. Zoveel mogelijk, natuurlijk en ik moet listig te keer gaan, zeggen ze bij Parko.  Parko-voorzitter schepen Axel Weydts heeft mij gewaarschuwd : ‘ik ga het maar één keer zeggen man, één keer en niet meer herhalen, en dat is : geen compassie hebben, niet trunten en keihard toeslaan en ’s avonds komen afrekenen en waag het niet minder binnen te brengen dan wat ge aan ons die dag gekost hebt.’ Ik krijg een rode alarmknop mee en een telraam om op te tellen. Met de rode knop moet ik de klabakken doen uitrukken als ik onraad ruik of als er een of andere pretmadam of spelmaker met een dikke Porsche denkt niet te moeten betalen, en die mij de huid vol scheldt, tegen mijn benen watert of in mijn aangezicht spuwt. Geloof het of niet, maar voor mijn pakkemanspostje heb ik een heus examen moeten doen. Eerst testen of ik kan lezen en schrijven en tot 380 tellen, daarna een hele dag proefdraaien als nep-pakkeman en minstens 380 boetebonnen binnenbrengen. Ik kreeg drie pogingen en slaagde in de derde en laatste poging met 407 bonnetjes, een nieuw record. Axel wenste mij proficiat en veel succes. Ik kreeg een afgedragen uniform van een voorganger die buitengevlogen was wegens dronkenschap en buitensporige opmerkingen tegen vrouwelijke boetelingen. Vanaf maandag begin ik eraan en word ik Parko-boeman nummer één van Kortrijk. Op mijn 53ste is dat een postje dat ik niet kon laten liggen en ik moet nooit meer met gazetten en roste centen leuren en sleuren. En ’s morgens vóór dag en dauw overvallen en half kreupel geslagen worden door een bende Noordafrikanen, dat risico zit er ook niet meer in.”

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.