Budabrug ligt open

De Budabrug in Kortrijk had vrijdag weer kuren. ’s Morgens bleven de slagbomen drie uur lang toe door een foutmelding. Toen dit euvel werd verholpen, dook meteen een tweede probleem op: de brug bleef in de lucht staan.

Het was weer vloeken en tieren vrijdagmorgen voor al wie de Budabrug in Kortrijk moest oversteken. De slagbomen bleven dicht door een defect tussen 7 en 10 uur.

Een woordvoerster van De Vlaamse Waterweg reageert als door een wesp gestoken : “Het is godgeklaagd met die brug. Allemaal de schuld van ex-burgemeester De Clerck die destijds mordicus een kostelijke designophaalbrug wilde. ‘Voor de verandering’ zei Stefaan, ‘omdat de zeven andere nieuwe bruggen over de Leie vaste designbruggen zijn.’ De Clerck vond dat bijzonder origineel, zo’n brug die de helft van de dag op en neer gaat en soms langer dan nodig is in de lucht moet blijven staan als landmark van Kortrijk. Daarbij komt dat de brug ook al eens defect geraakt en zo komt het dat ze nóg meer dan voorzien ofwel niet omhoog gaat, ofwel niet naar omlaag. Pijnlijk. Misschien ontstond vrijdag een probleem met het drukniveau van de hydraulische mechaniek na een lek. Maar ik vermoed eerder dat het sabotage is van een bewoner van het Albertpark, een gederailleerde man die zijn zinnen verloren heeft en zich met veel poeha de man-met-de-pomp noemt, de schavuit. Om zich interessant te maken, meer niet. Die saboteur zit al 20 jaar met een ondergelopen keuken, garage en kelder en steekt dat op ons, maar hij dwaalt. Het is allemaal de schuld van het Kortrijks stadsbestuur en van schepen Maddens, die een woontoren voor Kortrijkse spelmakers van 66 meters hoog liet bouwen en daardoor al de rioleringen van Overleie naar de kloten hielp. Dat de beerputten van Overleie nu tot in de keuken en de garage van de man-met-de-pomp overlopen tot aan ’s mans knieën, tja, daar hebben wij van de Waterweg geen uitstaans mee. En nog minder met het schandalig gedrag van het Kortrijks stadsbestuur, de burgemeester en schepen Maddens, die zich daar totaal niets van aantrekken. Geruchten gaan dat Maddens ook ergens tot aan zijn lippen bijna in verzuipt, niet in de beer van Overleie, maar in de beerput van de belangenvermenging en het wettelijk naast de pot pissen in het dossier Ballegeer/Mercurius/St Janshof. Op het kabinet Maddens zouden er lijnen lopen naar bepaalde ons-kent-ons architectenbureau’s met veel knipogen en tête-à-têtes. Ook in de wilde natuur is dat een teken van verstandhouding, een ons-kent-ons gebaar. Er zou daarover al discussie in ‘t kot van Maddens geweest zijn. Ik geef wel toe, Kortrijk is een stad van kommeerewijven, maar waar er rook is, is er doorgaans vuur. Cynici noemen het kabinet van Maddens dan ook het kabinet van de Grote Knipogen of de avant-garde cultuur van de Kortrijkse politieke societygenootschappen. De vraag wat de ethische en politieke consequenties zijn van deze zelfondermijnende en naar conspiratie neigende vriendjespolitiek en het aftasten van de grenzen van de legaliteit, ‘wetten oprekken’ noemt Maddens dat ongegeneerd, blijft voorlopig onbeantwoord in het Kortrijks politieke reilen en zeilen. Is het werkelijk allemaal schijn ? Overtreft de waarheid de schijn ? De rariteit van de hele situatie op het kabinet Maddens geeft voedsel aan de verhalen over machtsoverschrijding die de ronde doen en over het gevoel van onaanraakbaarheid waaraan de hautaine Maddens ten prooi is gevallen, ten gevolge van een toevloed van naamstemmen op 14 oktober. ‘Wout kan daar moeilijk mee om’, aldus een van zijn huisgenoten op het overwinningsfeest in afspanning Damier. Het is wat ik mij liet wijsmaken bij het aanschouwen van de omhoogstaande Budabrug. Over die schepen wordt vanalles verteld en over andere kwalijke zaken ga ik mijn mond toehouden. De verwondering over het feit dat een initieel goedhartige volksjongen uit de hogere basse classe politiek aan lager wal is geraakt en verworden is tot een nietsontziende manipulator en machtswellusteling is groot in Kortrijk, de stad van verandering. Maar ik dwaal af. Wat die ophaalbrug betreft, kan ik niet versteken dat we niet alles op de man-met-de-pomp moeten steken. De afgelopen weken hebben we dat probleem wel vaker gehad. Een ophaalbrug is een moeilijke technologie en ook in Oudenaarde zijn er veel problemen, maar daar hebben de kleine commerçanten zich aangepast. Wegens de onbereikbaarheid van de binnenstad door die onmogelijke brug hebben ze allemaal de stad verlaten. De binnenstad is nu een natuurgebied, een toevluchtsoord voor de Spaanse Vlag, de grootoorvleermuis, de dwergvleermuis, de hoefijzerneus, de gierzwaluw, de heikikker, de muskusrat, de roerdomp, de koekoek, de waterspreeuw en de knoflookpad. Vroeger konden we de ophaalbrugproblemen van de Kortrijkse Budaburg snel oplossen. Deze keer was dat dus niet het geval. Ze stond de hele dag in de lucht en toen bleven de slagbomen toe. Daarna wilden we de brug testen. Maar eens ze omhoog was, ging ze niet meer naar omlaag. Onze technische dienst was de godganse dag in de weer om het probleem op te lossen. Ik werp ook een steen naar de domme Kortrijkse pompiers die van de zomer de geblokkeerde oververhitte brug urenlang bespoten en daardoor de hele mekaniek naar de duivel hielpen. We wachten nog op de schadevergoeding. Meer ga ik niet prijsgeven over mijn bedenkingen inzake de Kortrijkse politiek.”

Burgemeester Van Quickenborne : “ Jaah zeg, godallemachtig, die klotige Buda ophaalbrug van De Clerck, daar hebben we niets anders dan miserie mee. Had daar een tunnel gelegen, waren we verlost geweest van die ramp. Sinds de opening drie jaar geleden is die brug al honderden keer defect geweest. De slagbomen moesten al vervangen worden en heel de mekaniek ook. De afgelopen hete zomer, door de Opwarming zeggen ze, werd de brug op bevel van De Waterweg door onze Fluvia jongens en meisje Fanny Decock met Leiewater ondergespoten en dan steken ze het defect op onze spuiters. Maar ik zeg u, te veel is trop, ik ga het daarbij niet laten. De maskerade van dat klotewijf van de Waterweg pik ik niet. Wat een achterlijke trut dat ze ons met de vinger durft wijzen, een immanente onrechtvaardigheid. Die Waterwegtruttekut hoort nog van mij en de man-met-de-pomp ook. Zijn sabotage met het uitgieten van drek in de mekaniek van de brug laat ik niet blauw blauw, of liever bruin bruin. Wij gaan samen naar de toekomst.”

Dit bericht is geplaatst in Talk of the town. Bookmark de permalink.