Tiene !

Na de emotionele overhandiging van de check van 24.622 euroots aan de ‘moedige bloemist in nood’, trof Jarretel burgemeester Vincent Van Quickenborne snikkend aan in een uithoek van het Sint Janskerkhof, ter hoogte van het grafzerk van een gesneuvelde Chinees uit Binnen-Mongolië, tijdens de slag van Passchendale.

Burgemeester Vincent VQ : “Ach kijk hier eens aan, snik, na onze bloemist in nood van de koord te hebben gered, nu dit. Een dode Midden-Mongoliër van de Groote Oorlog in Kortrijk begraven. Het is te veel voor mij. Snik. Ik wist ik dat niet, de eerste keer dat ik die Chinees hier zie liggen, al schiet er niet veel meer van over. Buddha hebbe zijn ziel. Snik.”

Jarretel : “Maar nu even serieus, meneer de burgemeester, de politiek nu. Geruchten gaan dat de schepenpostjes al in de sacoche zijn en dat het postje van voorzitter van de nieuwe gemeenteraad door een verkozene van Team burgemeester zal ingenomen worden. Wat hebt u daarop te zeggen ?”

Burgemeester Vincent VQ : “Jaah man zeg. Het zit zo. Eerst claimde weer de N-VA dat societypostje, maar Piet Lombaerts viel compleet uit de verkiezingsboot, hij haalde geen zeteltje, Pietje met zijn belachelijk aantal stemmen. Een politieke sukkel buiten categorie als ge ‘t mij vraagt. Is hij niet beschaamd en waarom al die pretentie ? De risee van Kortrijk. Hoogmoed komt voor de val. De Vlaemsche Nationalisten verloren drie zetels op zeven. Drie ! Op zeven ! Wat een afgang ! De enige en grootste verliezer van de stadscoalitie. Ik dacht er eerst aan met de groene Wemel scheep te gaan, ze wonnen twee zeteltjes. Na een half uur oog in oog met het groene getater wist ik welk vlees ik in de kuip had. Het stonk. Wemel is een respectabel man, daar niet van, maar welke extreemgroene collectivistische kwelduivels zitten er achter de sloeber aan ? Roeptoeter Matti, er scheelt iets aan die hansworst, en P. Azijn, een gatlikker eerste klasse die zijn achternaam niet gestolen heeft. Ze zetten te veel op hun neus, de groene loebassen, daar hou ik niet van. Ik heb dan mijn vrouwtje gebeld, mijn laatste toevluchtsoord, en ze zei : ‘Chouke, ge gaat toch niet met die groene straathonden in zee steken zeker, pak liever die wouldbe flaminganten van Axel Ronse weer aan boord. Kies voor de pest in plaats van voor de cholera. Ze liggen knock-out en zullen geen eisen stellen, geen vin verroeren als ze geschoren worden, als ze maar mogen meedoen. Ik ken een beetje die verwaande vrouwenverslinder Ronse, ooit dacht hij met onfrisse bijbedoelingen mij te moeten besnuffelen, hij zal nu wel een toontje lager kwelen. Pak hem binnen.’ Het heeft altijd gelijk, dat vrouwtje van mij. Ronse was inderdaad blij als een puber toen ik ja knikte en hem twee in plaats van één schepentje beloofde. De goozer wist met zijn geluk geen blijf, en naar ik later uit indiscreties van hun voorzitter vernam, ze waren al met een half schepenpostje content geweest. Met een schepentje van diversiteit bijvoorbeeld, zijn eigen voorstel, met dat inhoudsloos postje geraakte Ronse al buiten zinnen van opwinding. Ik gun het hem. Achteraf besef ik, ik ben eigenlijk te genereus geweest, maar soit. Bij zoverre dat het voorzitterschap van de gemeenteraad nu niet meer aan die Vlaemsche reactionairen toekomt. Wij van Team Burgemeester claimen het voorzitterschap, wie anders ? In een gulle bui dacht ik even aan Hannelore van de CD&V vier punt nul, om haar tranen te stelpen, maar Hannelore moet naar de pijpen van het tsjeven oudemannenhuis dansen. Toen dacht ik weer aan Wemel, een clevere gast, dat wel, maar dan zitten we met een technisch probleem. Met zijn één meter vierenvijftig moeten we voor David een tennis umpire chair laten aanrukken, de raadsleden moeten de voorzitter toch enigszins kunnen zien ? Die kosten gaan we niet doen, we steken de euroots liever in een groendak op de Lange Steenstraat. Bijgevolg komt alleen een raadslid van Team Burgemeester in aanmerking voor het voorzitterspostje. Dan moeten we naar de stemmen kijken en komen we bij Tiene Castelein uit, geen kattin om zonder handschoenen aan te pakken. Wat voor Tiene pleit is : ’t is een vrouw, daar twijfelt quasi niemand meer aan, ze heeft studies gedaan die aansluiten bij het postje, ze beschikt over een dynamisch en fris uiterlijk, sommigen noemen haar knap, ze heeft een hart van koekebrood, en ze kan probleemloos cumuleren met haar bijberoep in de advocatuur. De 250 euroots per zitting wil Tiene besteden aan goede doelen, zoals aan lager wal geraakte kleine commerçanten sponsoren, die wegens wegenwerken hun handeltje ten grave moesten dragen. Axel Weydts trekt zich daar totaal niets van aan en bij schepentje Maddens hangt het zwaard van Damocles boven zijn hoofd, wegens beginnende oproer over onregelmatigheden in de Mercurius-Ballegeer zaak. Wij dan maar. De tranen met tuiten bleitende bloemist van de Pottelberg bijvoorbeeld, werd door Tiene persoonlijk bijgestaan door haar hart en haar bankrekening open te stellen. Maar opgepast, ook Koen Byttebier loert om de hoek. Koen ziet er geen gevaarlijke vlegel uit, maar de venijnige ex-teljorenmarchand valt niet te onderschatten. Ik vergeet het gesjacher van vorige keer niet gauw en ga er niet verder over uitweiden. In het voordeel van Koentje pleit : hij beschikt over een oceaan van tijd, elke dag vanaf twee uur in de middag mag hij beschikken. Dan staat Koen paraat voor bijklussen dat horen en zien vergaat, nadat zijn refter leeggelopen en de afwas gedaan is. Oh, ik zou bijna chocomousseboer Beugnies uit Marke vergeten. Ook die fratsenmaker toonde interesse, evenwel pas vanaf vijf uur in de vooravond, als de laatste camion gluten-suiker-vet-en chocoladevrije chocomousse de deur uit is en Cindy in de breiles voor gevorderden in afspanning de Loco zit. Eerlijk gezegd, ik ben ik een fan van Nicolas, maar niet voor serieuze dingen. Die guy dient meer voor libertijnse feesten en drinkgelagen en om bij dansfeesten de muurbloemen te versieren en verder de clown zonder grenzen uit te hangen. Ambiancemakers als Nicolas hebben wij ook nodig. We zijn wij de saaie kaloten niet of de groene geheelonthouders of de sossen die de schuld van alle miserie op aarde zijn. Ja, ik kan het niet versteken, in feite zitten we bij Team Burgemeester met een luxeprobleem. Sommige kandidaten kregen te veel stemmen, we hebben ze niet meer nodig. Ik wil die waterdragers geen nuttige idioten noemen die van pas kwamen om meer zeteltjes binnen te rijven, niet voor henzelf natuurlijk, dat hadden ze verkeerd voor. Au fond zijn het politieke muurbloemen. Ze moeten leren begrijpen dat hun rol uitgespeeld is en dat ze mogen opkrassen, weerkeren naar hun wijken en dorpen. Neem nu die coiffeuse Cokele, tattoo Cindy en kroegbaas Alwein van Labberleute. Ik versta niet waarom zoveel Kortrijkzanen daarop gestemd hebben, maar het verheugt me wel en die pierlala’s zetten nu wel veel op hun neus. Wat moet ik daarmee ? Ze willen allemaal een postje met een loontje en hun schapen zitten al op het droge. ‘Ach, ge moet die onnuttige politieke huisdieren geruisloos dumpen, daar kraait geen haan meer naar’, fluistert schepentje Maddens in mijn oren. En inderdaad, wie zal binnen zes jaar nog wakker liggen van die omhooggevallen bietekwieten ? Ik ben dan weg en Maddens ook, al hij weet het nog niet. Zijn vrouw wel. Schepentje Vandendriessche en zelfoverschatter Allijns, zonder zijn vader is de jongen ook maar een doordeweekse middenklasser, een kandidaat zonder aanhang, ze moeten het maar onder mekaar uitvechten. Ik lig er niet wakker van. En nu ga ik met Ruth naar de cinema. Sex in the city.”

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.