Cognitieve dissonantie

Pittig FB debat tussen Frans Lavaert (slechte Qortrikzaan) en Koen Byttebier (nette Qortrikzaan).

Vraag : van wie komt het gezegde :De cognitieve dissonantie is immens groot bij Koen Byttebier.”

Wat is hiervan de betekenis ?

Antwoord : Van Frans Lavaert en het betekent dat Frans op een eenzame intellectuele hoogte vliegt, ver boven de gemiddelde Kortrijkse politieker, die dom, blind, corrupt, leugenachtig en verwaand is.

Heeft Frans gelijk ?

Hierover zegt Koen Byttebier :
“Frans is te intellectueel voor deze wereld, en soms ook te goed. Ik ken Frans vanaf zijn lerarentijd aan den Tek, als regent Nederlands. De man pakt graag uit met zijn zogenaamde eruditie, hij overdrijft dat het hilarisch wordt. Frans is hoe dan ook geen pseudo-intellectueel of pretentieuze mispel. Hij is een intellectuele hoogvlieger buiten categorie, dat geeft vriend en vijand toe, en een levenslange leerder die op latere leeftijd aan de Ugent een bachelor, of is het een master, in Pol & Soc behaalde. Niet direct de moeilijkste richting, maar toch. Frans pakt daar graag mee uit, en terecht, en ook met zijn meer dan gedegen kennis van het Kortrijks politiek reilen en zeilen en van de misstappen, onkunde, seksuele excessen en samenzweringen van de stadsbestuurders, volgens Frans, de grootste politieke gangsters uit de Kortrijkse geschiedenis sinds de Belgische Omwenteling. Frans wordt een dagje ouder, volgend jaar tachtig, en is aan zijn mémoires begonnen. Volgens ingewijden fileert hij daarin genadeloos de Kortrijkse politiek vanaf Leopold één tot heden. Niemand wordt gespaard, zelfs de door hem op een piëdestal geplaatste ex-burgemeester Tone Sanssen niet, met wie Frans destijds na elke gemeenteraad aan de tapkast van de raadskelder aan het filosoferen sloeg tot de eerste zonnestralen de gelagzaal doorpriemden en het volgelopen politiek hoogvliegersduo door de kastelein naar de uitgang werd gesleept. Frans wil niet langer werkloos toekijken hoe de Kortrijkse machtsklieke de middenklasse Kortrijkzanen blijft verneuken, die dom worden gehouden, belazerd en in slaap gewiegd met populistische praatjes en waardeloze, geldverslindende glamour en glitter. De beerputten opengooien en in de avond van zijn leven man en paard noemen, dat is de zelfopofferende dienst die de politieke messias Lavaert de Kortrijkse samenleving nog wil schenken, alvorens weg te kwijnen en in de totale vergetelheid te verdwijnen. Het politiek testament van Frans belooft dan ook de stad op zijn grondvesten te doen daveren. Frans wil nog een laatste noodkreet slaken en een ultieme poging ondernemen om als onkreukbare politieke leermeester en moraalridder de noodlottige Kortrijkse politieke, sociale, economische en morele orde omver te werpen en vanaf nul terug op te bouwen op ultra libertijnse grondvesten. De exacte inhoud van zijn geschrift moet voorlopig nog geheim blijven, maar er is al een titel : ‘Slechte Qortrikzanen, de Kortrijkse machtsklieke vroeger en nu’. Ondertitel : ‘De onverbiddelijke bestseller.’

Frans zegt : “Ik hoop één (1) ding. Dat de meest verwaande, zelfingenomen (nieuwe) politieke zak van Kortrijk en van heel het land, van De Panne tot Maaseik en van Oostende tot Arlon, geen schepen wordt…Of voorzitter van de gemeenteraad….En er is maar één (1) grootste verwaande (nu verkozen) politieke zak van het land in heel Qlown Town, van Spiere-Helkijn over Kooigem tot de grens met Gullegem. Hij slaat zwartgeel uit en zijn achternaam klinkt als een wegkwijnend Oostvlaams provinciestadje. Over Byttebier wil ik alleen kwijt dat zijn honger naar de ondeugd de man gebracht heeft waar hij nu overleeft : tussen de patisseriemadammen van middelbare leeftijd aan het Vandalepleintje. En dat hij denkt dat hij een politieke slimmerd is. Meer wil ik over de man niet zeggen. En nu terug naar mijn mémoires.”

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.