Makkelijk

Op het terras van afspanning ’t Eiland liep Jarretel Steven Lecluyse tegen het lijf.
Steven is een sterke kandidaat op de lijst van de N-VA. Hij draagt het rugnummer tien.
Op zijn FierFermFris shirt prijkt zijn lijfspreuk : ”Ik wil met jou in gesprek !”

Jarretel liet de kans niet voorbijgaan. : “Steven, ga je gang over de verkiezingen.”

Steven : “Ja, ik doe weer mee op plaats numero tien zoals in 2012. Inmiddels heb ik veel ervaring opgedaan op het kabinet van schepen Rudolf Scherpereel, iets minder bij schepen An Vandersteene, wiens bevoegdheden na zes maanden bijna allemaal door de burgemeester werden afgepakt, maar dit terzijde. An was trouwens altijd moe, ze kwam uit het onderwijs. Ik denk niet dat ze ooit nog schepen wordt. Ze gedijt beter in Don Bosco. Jan, haar gemaal, doet een gooi naar een provinciezetel en wil daarna de hele winkel afschaffen. Dat siert de man, die beweert deeltijds kunstfotograaf te zijn. Over de andere kandidaten ga ik niet uitweiden, behalve dat onze Schild & Vriender op de lijst een separatist van het zuiverste water is. We hebben die karakterkop nodig omwille van zijn onweerstaanbare aantrekking op de kiezers van vrouwelijke kunne. Er staan ook karakterkoppen op onze lijst die het aanwassend kiespotentieel van intellectuelen zullen aanboren. Door mijn fysieke uitstraling lig ik zelf goed in de markt bij de jonge meiden en bij de vrouwen van de fitnessclubs. Zes jaar geleden ben ik net niet verkozen geraakt, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door een voltijds postje bij onze drie schepenen. Ongeluksschepen Catherine Waelkens gaf er na vier jaar de brui aan, geen dag te vroeg als ge ’t mij vraagt. De diepgelovige christenvrouw Catherine werd vanaf de eerste dag door de stadscoalitie gekoeioneerd dat horen en zien verging. Zij werd door de burgemeester in een donker kantoortje zonder kabinetspersoneel geduwd en mocht twee uur per week op mijn intellectuele diensten een beroep doen, een regelrechte schande. Catherine worstelt nog altijd met de vraag wie de vader van Jezus van Nazareth was. De moeder kent ze. De onmogelijke beantwoording van deze netelige kwestie bezorgde Catherine een filosofische depressie waardoor zij totaal ongeschikt werd voor het schepenambt. Catherine ging, Kelly kwam. Over de hedonistische Kelly valt veel te vertellen, vooral in Bissegem gaat ze fier, fris en ferm over de tongen. Haar niet te evenaren zinnelijke uitstraling zal Kelly geen windeieren leggen. ‘Waarom ik opnieuw meedoe?’, vragen serieuze mensen zich af. Da’s makkelijk. Het werk is niet af, en ik ben een doener die de bakens verzet. Ik heb nu eenmaal gekozen voor een professionele carrière in de Kortrijkse politiek. Ik moet en zal weer in de schepenkabinetten geraken, als ik al zelf geen schepen word, het zit er dik in. We halen twaalf zetels met de vingers in de neusgaten. Mijn hogere scholingsgraad en mijn platonische vriendschap met een vrouw van negenenzestig brengen mij in hogere sferen, op een spirituele wolk waar gewone burgers niet komen. Samen filosoferen en mediteren wij over het leven en over de dorpspolitiek, en zij wijst me op de gevaren dat het ouder worden voor de gemoedsgesteltenis meebrengt, het gevaar namelijk van een soort landerigheid, ’t is te zeggen een onredelijk versagen tegenover de politieke plicht en tegenover het leven an sich. Ik hou voortaan rekening met de diepzinnige filosofische vingerwijzingen van mijn negenenzestigjarige hartsvriendin. See you 14 oktober!”

Dit bericht is geplaatst in politieke humor. Bookmark de permalink.