Poepkapelle

Kortrijks gemeenteraadslid en ex-schepentje Stefaan Bral van CD&V heeft in het holst van de nacht van vrijdag op zaterdag een huis aan gruzelementen gereden in Wevelgem. Bral reed na het ­ongeval achteruit, keek links en rechts en scheurde met gierende banden weg. Stefaan heeft naar eigen zeggen weinig tot geen spijt van dit vluchtmisdrijf, wat volgens hem een verwaarloosbaar foutje was, hetgeen iedereen, na een nachtje ’t zwien door de bjèten jagen, kan overkomen. Stefaan belde een dag later, toen hij weer bij zijn positieven was, naar de klabakken, zijn vrienden. Zand erover ? Dat moet nog blijken, maar hoogstwaarschijnlijk wel, verkondigen CD&V-ers die het kunnen weten en een voet tussen de deur hebben bij bevriende rechtenmannen en juges van laag tot hoog.

Het accidentje gebeurde toen Bral links moest afslaan maar rechtdoor reed. Een betonnen designer brievenbus moest eraan geloven evenals een bestelwagen perte totale. Dat voertuig werd over het huis weg gekatapulteerd en kwam drie straten verder neer in het voortuintje van de Wevelgemse burgemeester, ook een CD&V-er met een stamboom. Raadslid Bral reed zonder radiator en op drie wielen naar huis. Volgens de getroffen bewoner Luc kon je zijn alcoholisch geurspoor vrij goed volgen, zelfs tot aan de grens met Menen. Bral denkt dat hij in slaap viel, maar volgens deskundigen denkt hij verkeerd. Hij kent die weg als zijn broekzak. Waarschijnlijk hallucineerde hij of verzeilde hij in een lichte coma veroorzaakt door een burn-out. Mensen die de levenslustige handel en wandel van ex-tsjevenschepen Bral beter kennen denken er het hunne van, maar zeker niet aan coma of burn-out ten gevolge van aangeboren hallucinaties. Bral staat bekend als een uitbundige levensgenieter, vooral sinds hij af is van zijn schepenpostje, waarin hij zich dag in dag uit door onbekwaamheid en luiheid onsterfelijk maakte.

Bral : “Euh, ja, ik beken, het was 4.37 u in de ochtend. Hanen kraaiden en de eerste zonnestralen doorpriemden mijn wagen. Met mijn oldtimer opel vectra kwam ik poepeloere aangetuft van La Brasa in Poepkapelle. Er was daar een verjaardagsfeestje early seventies stijl aan de gang en ik was van de partij. Ach, ge weet hoe dat gaat. Zwoele avond, champagne en jonge bokma à volonté, bloedmooie vrouwen, kleren aan, kleren uit, naakt zwemmen, geflikflooi en gefrunnik aan de bar en aan mekaars blote vrouwen zitten, decadent sfeertje, geen mietoe gezeik, kortom blijheid en vrijheid alom en alle remmen los. Een geweldige nacht. Ik zit nog wel bij de tsjeven, maar voor de schijn en voor niet lang meer. Ik kan het daar niet meer harden bij de schijnheilige kaloten genre Vanhoenacker, Depuydt, pilarenbijtster Ceska Verhenne, de geniepige Stefaan De Clerck, de jolige Ben Vandorpe, over die jongen wordt vanalles in het rond geroddeld, en vakbondsactivist tot in de kist Dieter Devos. Diep van binnen ben ik een libertijn en pas ik bij de liberalen. Bij kerels zoals Arne Vandendriessche, Tiene Castelein, Sander Maenhoudt, Polle Hiergens en Wouter Allijns, fervente aanhangers van de vrije liefde, voel ik me als een vis in de Leie. Wout Maddens zou wel willen, maar zijn huisgendarme houdt hem aan de ketting. Enfin, met dat futiel accidentje waarbij ik van krommenaas gebaarde en lazarus wegreed, leun ik aan bij de vrijgevochten levensstijl van enkele notoire Kortrijkse liberalen wiens strafzaak eveneens in de doofpot geraakte, als ik de roddeltanten mag geloven en dat mag ik. De liberalen zijn een interessante en dappere partij. Met een overstap heb ik zicht op een minder vervelend en vermoeiend leventje, gaan er nieuwe horizonten open, wordt mijn leven weer één groot feest. De rest is allemaal flauwekul. Meer kan ik over mijn uitspattingen niet vertellen. Mijn devies luidt : vooral blijven doorgaan! Leve Poepkapelle, waar libertijnen thuis zijn !”

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.