Annemieke, deel 2

.

Annemieke Lambrecht zet schouders onder Groen Kortrijk.

Op de lijstvoorstelling van Groen Kortrijk afgelopen zondag 8 juli, werd bekend gemaakt dat Annemieke Lambrecht kandidaat zal zijn voor Groen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober 2018.

Annemieke is een ex-tsjevin, een fenomenaal politiek talent dat aan de lokroep van womanizer David Wemel niet heeft kunnen weerstaan. David is geen man zonder eigenschappen. Voor mensen die de man nooit diep in de ogen keken heeft David de aantrekkingskracht van een strijkijzer, maar kenners schrijven hem bovenaardse krachten toe als het gaat om vrouwen in zijn groene fuik te vangen. David weet dat zelf nog niet, maar het werkt. Annemieke zei de tsjeven kort en goed adieu en maakte zondag kennis met een warme en gedreven groene ploeg mensen waarmee ze samen de campagne wil ingaan en haar politiek genot tot ongekende hoogten opvoeren. Alleen Philippe Azijn valt een beetje uit de toon. De man is verwaand en heeft te veel stationsromans gelezen, waardoor hij is gaan lijden aan een gebrek aan humor en zelfspot. En zijn dat niet de ware heerlijkheden van het politiek leven ? We hebben ook nog de donkergroene Matti Vandemaele. Matti is niet gek op intelligente vrouwen en met zijn oeverloos gebabbel hangt hij graag in de gemeenteraad de plezante paljas uit. De jongen is fervente beoefenaar van het groen-esthetisch voluntarisme en dat maakt hem wel te pruimen. Belachelijk gemaakt worden drijft hem tot wanhoop of tot puberale woedeaanvallen, uitlachen moet altijd binnen de perken van het kleinmenselijk goed fatsoen en de politieke correctheid blijven vindt Matti. Ook hij is een van de betere groene half-intellectuelen. Over de groene knar Bart Caron kan veel gezegd en geroddeld worden, maar niet dat hij geen partij-ervaringen heeft opgedaan tijdens zijn decennia lange zwerftochten doorheen een half dozijn partijen en partijtjes. Bart zoekt nu de rust van het gezapig politiek vegeteren, uitbollen tot aan zijn gecumuleerd pensioen. Wij gunnen Bart dat van ganser harte. De keuze van Annemieke toont aan dat gedreven en geëngageerde mensen in Groen een antwoord vinden op alle levensvragen, ook de meeste idiote. Haar drive sluit aan bij de goesting om paal en perk te stellen aan het sociale nihilisme, de zucht naar postjes en om de grensoverschrijdende domheid bij de partij die zij de rug heeft toegekeerd aan te klagen. De drang om Kortrijk menselijker, eerlijker, vreugdevoller en gezonder te maken.

Op 11 juli trof Jarretelle Annemieke aan, oog in oog met een fles gekoelde cava op het zomerterras van afspanning ’t Eiland.

Jarretelle : Vertel eens Annemieke, hoe is dat allemaal verlopen met die ophefmakende overloop naar de groenen ? Je hebt weer stof doen opwaaien in politiek Kortrijk.

Annemieke : Veel stof, inderdaad zo is dat. Kijk, ik wil hier mijn hart uitstorten en niet rond de pot draaien, hetgeen ik voortdurend wel moest doen bij de kaloten van de CD&V. Ik beken, au fond ben ik geen kalote meer, sinds 5 jaar zet ik geen voet meer in een kerk en ik geloof in god noch gebod. Ik ben van mijn geloof gevallen toen ik hoorde hoe vooraanstaande katholieken zoals Stefaan en Mine De Clerck-De Jaegere elke zondag op de eerste rij in St Maarten gaan zitten en heel de tijd spellekes op hun telefoon zitten te spelen. Ze zitten er voor de schijn en daar kan ik niet goed tegen. Deken Morlion is geskandaliseerd door het katholiek wangedrag van het echtpaar De Clerck-De Jaegere en verbood hen de toegang tot zijn kerk. Bij de Kortrijkse tsjeven zitten geen praktiserende katholieken meer, tenzij misschien Cissen Rodenbach, Roel Deseyn en Yann Mertens en een handvol totentrekkers. Tsjeven die denken nog iets te betekenen, zitten nu liever in de moskee om de moslamieten siroop aan de baard te smeren in ruil voor hun stemmen. Bah, ik walg. Die schaamteloze schijnheiligheid deed voor mij de deur toe. Bovendien is er een zekere Ben Vandorpe op de lijst gekomen, een mooiprater, hovaardig, afkomstig uit een genootschap van Kortrijkse goedmensen. Vandorpe is een man met twee minderwaardige eigenschappen, opportunisme en ijdelheid. De man voelt zich de redder van de Kortrijkse tsjeven en denkt al aan een schepenpostje. Ik moet die vent niet. Zelfs de hondstrouwe, geboren en gespogen kalote Roel Deseyn fluisterde me, off the record, dingen over die Vandorpe in mijn oren, waarbij ik haast tureluurs van de opwinding werd en waarover ik hier niet kan uitweiden. Hannelore Vanhoenacker is dan wel nog een trouwe kerkgangster zeggen ze in Marke, maar de burgemeesterssjerp is geen spek voor haar bek. Dat beweert ook Christine Depuydt die verteerd wordt door woede, frustratie, chagrijn en afgunst omdat zij het lijsttrekkerschap aan Vanhoenacker moest afstaan. Het is bekend dat Vanhoenacker de poulaine van voorzitter Jean brasseur de Bethune is. De baron zwaait de plak en drinkt. Depuydt, uit de rivaliserende clan De Clerck, delfde roemloos het onderspit. Met verachting kijkt ze naar Hannelore die ze een opgepoetste huisvrouw met een goedkoop parfum vindt. Depuydt moet het hebben van haar extravagante looks, haar te grote braderiebroeken en het netwerk van haar strafpleiter Jan, een bekende Kortrijkse kunstconnaisseur. Vanhoenacker zal Depuydt in aantal voorkeurstemmen ver overklassen en dan gaan de tsjevenpoppen aan het dansen. Dat wordt lachen. Vanuit mijn maatschappelijk engagement en mijn ideologie geloof ik in de goedheid van de mens, inzonderheid de politieke mens. Mijn pépé Ivo-Jozef zaliger heeft mij geleerd geen ruzie te stoken en het maatschappelijk belang voor ogen trachten te houden, maar zeker nooit het eigenbelang uit het oog te verkiezen. Zonder eigenbelang geen maatschappelijk belang. ‘Eigen Belang Eerst’, grapte mijn pépé zaliger altijd op familiefeesten na een bottel Elixir d’Anvers, zijn lievelingsdrank. Aan politiek doen betekent moed, inzet, volharding en een snuifje welbegrepen eigenbelang. Maar ook authenticiteit. Dat blijft mijn drijfveer. Wie mij kent, weet dat. Alles gekruid met een vleugje genietbaar cynisme, een uitweg voor de platgetreden paden. Ik ben tot het inzicht gekomen dat de tijd rijp is voor een nieuwe start om het verval van Kortrijk te stoppen. Mensen als De Clerck, de Bethune en consorten, met hun gekuip in achterkamers en op canapé’s van daghotels, brachten onze stad tot aan de rand van de afgrond. Het is tijd om het keurslijf van de wollige politieke esthetiek, dit carnaval van de kleinburgerlijke weldenkendheid, door te prikken. Ik wil samen met mijn groene vrienden en vriendinnen over deze wonde van de politieke tsjevenzonde gras laten groeien en een respectvolle houding aannemen tegenover mijn multiculturele Kortrijkse medemensen, al zijn ze bruin, donkerbruin, gespikkeld, berber, moslamist, salafist, walabist, chassidist, veganist, socialist, terrorist of communist, halfzwart of neger tout court. Ik vergelijk mijn politieke roeping met de kruistocht van Malcolm X tegen een politieke onderwereld van witmensen die zich niet wou voegen naar de eisen van zijn zieke geest. Ik zie het niet als een boom verplanten, maar wel verder groeien. Groen, ge moet dat doen !

14 oktober wenkt !

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.