Jan D.

De ‘Fier. Ferm. Fris.’-campagne loopt als een trein. N-VA Kortrijk stelde reeds meerdere kandidaten voor waaronder de lijsttrekker, de kopvrouw en de lijstduwers en de plaatsen 3 tot en met 13. Tijdens de vierdaagse van Sinksen lanceert N-VA Kortrijk nu twee nieuwe topkandidaten: Inés Vandewoestijne op plaats 14 en Jan Dhaene op plaats 17.

JAN DHAENE (59 jaar) zal op PLAATS 17 op de N-VA-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen staan. De vader van vier en opa van drie kleindochters is gewezen Europees parlementslid en nu werkzaam bij de FOD Financiën, meer specifiek bij de Dienst Duurzame Ontwikkeling.

Tijdens de Sinksenfeesten troffen we Jan aan de verlaagde Leieboorden aan, niet in Schotse kilt, niet in Lederhose of Djellaba, maar in Ethiopische geborduurde tunica tot tien centimeter boven de knie en onderbroek in machinekant. Breed molenwiekend met een Duvel in elke hand.

Jan : “Duurzaamheid, hik, ligt nauw aan mijn herte. Qlown Town kan en moet hierin in de Vlaanders het voortouw nemen, er is nog veel werk aan de winkel. Ik geef zelf het goede voorbeeld. Mijn talrijke reizen rond de planeet doe ik niet meer in business en overal waar ik ga en sta deel ik alles wat ik heb met de plaatselijke bezitlozen. In de venning ben ik de trotse bezitter van een proletarische moestuin van 200 vierkante meters, de grootste proletarische lochting van de stad. Ik kweek Congolese patatten, pret, andijvie, gele tomaten en persebonen. In de winter koolrapen, wintersla, suikerbieten en sojabonen. Ik experimenteer met Catalaanse wijnstokken en dadelbomen. Hik. Ecocorridors vind ik een topprioriteit. Jaar na jaar worden duizenden naaktslakken, padden en puiten tot moespap platgereden, niet alleen door Zuid-Koreaanse suv-ts, nu ook door half dementerende ouden van dagen uit oudenmannenhuizen en goedkope serviceflats met hun elektrische snel-veloots tot 25 per uur. Een skandaal. Omtrent veel maatschappelijke ideetjes maakte ik in de loop van vele jaren een complete ommezwaai. Mijn strooptochten op zoek naar erkenning, stemmen en succes doorheen vier, vijf andere politieke partijen en subversieve bewegingen van extreemlinks tot extreemrechts, brachten nooit veel zoden aan de dijk. Ik maakte furore, maar niet met grensverleggende projecten. Met gezeik over de zure regen, het ozongat en de aankomende nieuwe ijstijd kon ik geen bressen slaan in de muur van onwil bij mijn politieke tegenstanders. Hik. Ik werd uitgelachen en hield er slapeloosheid en een depressie aan over. Burn-out was toen nog niet uitgevonden. Een cursus mindfulness bij de CM en zes weken Pittem brachten me weer op het rechte pad en sindsdien kent mijn creativiteit geen grenzen. Ik kreeg een winstgevend politiek postje in de schoot geworpen, te danken aan de goodwill van papa Back. De grijnzende breedsmoelkikker Papa stond, niet van compassie gespeend, zijn eigen postje genereus aan mij af. Hij ontwaarde in mij een aanstormend  politiek toptalent. Het is de enige keer in zijn carrière dat papa Back zich zo deerlijk vergist heeft, vertelt hij nu in zijn pseudo mémoires. Wat er ook van zij, ik heb veel bijgeleerd en ben erin gelukt een ferme appel voor de dorst langs de kant te leggen. Maar ik heb ook veel geleden. Hier sta ik nu en sta ik voor de tweede keer op de lijst van de Kortrijkse Vlaemsche Nazionalisten. Niet dat ik op een zak stemmen hoop, nog minder op een zeteltje, mijn politieke ster is gedoofd. Ik doe het uit pure politieke spielerei en dat weten ook mijn tegenstanders, vandaar dat ze zo vriendelijk goeiendag tegen mij blijven zeggen. Ik doe het uit pure vriendschap voor de partij die mij na veel omzwervingen en mislukkingen, ik was echt aan lager wal verzeild, tenslotte uit de sloot van de ellende en vergetelheid heeft getrokken. Hik. Ik voel me weer een gerespecteerde Kortrijkzaan, overal waar ik mijn kop toon, bieden pluchen vriendjes mij een Duvel of een weelderig etentje in een prestigieuze eettent aan. Je t’ adore, lieg ik dan. Ik moet dan een paar uurtjes meedoen aan pseudo intellectuele politieke bakerpraatjes en in idiote bewondering staan voor mijn broodheren, wat mij diep van binnen ergert, maar ik laat het niet blijken. Ik heb het ervoor over, intussen merken de dikdoeners niet dat ik tussen de billen van hun gewillige burgertrutten grijp. Ik kan dan ongemerkt het wulpse mietoe beest loslaten. In mijn partij is iedereen tot het besef gekomen dat ik een toffe kerel ben, ene om van te houden. Ik kijk reikhalzend uit naar 14 oktober. Hik.”

Jan is een kerel waarvan het moeilijk is om niet van hem te houden.

Dit bericht is geplaatst in Humor. Bookmark de permalink.