Kortrijkse Revue 2.0


INGEZONDEN STUK

De arrogantie van de macht

Negatieve titels verkopen beter, schiet er door mijn hoofd als ik me achter mijn klavier zet. Aanvankelijk dacht ik om een stuk te schrijven over ‘leve de politiek’. Maar natuurlijk wil ik dat mijn stuk gelezen wordt. Dus toch maar deze titel. Een beetje tegen mijn natuur in, maar wie volhoudt tot het einde, die beloof ik om positief te eindigen.

Mag ik jullie even meenemen naar gisterenavond, 12 maart 2018? Om 18u30 is het verzamelen geblazen in het stadhuis van Kortrijk. Een groep bewoners van Rollegem maakt gebruik van ‘Kortrijk spreekt’ om 10 minuten de gemeenteraad te mogen toespreken. Ze uiten hun terechte bezorgdheid over een voorstel van de stad om een aanvoerroute voor vrachtwagens langs een landelijke weg in Rollegem te sturen. Een weg die bovendien door behoorlijk wat fietsende schoolkinderen wordt gebruikt. De zaal zit dan al afgeladen vol. De bewoner spreekt. De burgemeester antwoordt. De oppositie? Die moet zwijgen. Tijdens Kortrijk spreekt mag alleen de meerderheid aan het woord komen. Dat bepaalt het reglement. Democratie anno 2018.

Ondertussen loopt de zaal verder vol. In het kader van een opdracht komen heel wat eerstejaarsstudenten sociaal-agogisch werk van VIVES de gemeenteraad volgen. Ze lijken verrast door de drukte en zoeken een plaatsje op de grond vooraan, of rechtstaand tussen de stoelen. Als publiek de gemeenteraad volgen is in Kortrijk vaak een fysieke marteling. En dan moest het echte schouwspel nog beginnen.

Terug naar onze vrienden uit Rollegem. De oppositie moest dus zwijgen. Gelukkig stond het punt ook geagendeerd op de agenda van de gemeenteraad. Collega Roel Deseyn had het toegevoegd. Sinds kort kunnen punten die aan de agenda worden toegevoegd ook bij het begin van de raad worden behandeld. Dit leek ons in dit geval te verantwoorden, gezien de talrijke opkomst en de interesse uit Rollegem. Net om te vermijden dat mensen uren moeten wachten terwijl de gemeenteraad zich op een weinig elegante manier door de agenda ploegt, kunnen we punten vooraan op de agenda plaatsen. Maar dat was dus buiten de waard gerekend. Het punt werd behandeld op het einde van de zitting. Uiteindelijk konden de aanwezigen na meer dan 4 uur wachten eindelijk de verschillende stemmen in dit debat horen. Ook dat is democratie anno 2018 in Kortrijk.

Wat de studenten en de Rollegemnaren in tussentijd te zien en te horen kregen, is weinig om trots op te zijn. Een plaatsvervangend voorzitter die zich moet verontschuldigen omdat raadsleden naar de gouverneur zijn moeten stappen om hun simpele recht om een document in te kijken te doen gelden. Transparant bestuur? Een ombudsman die exact 1 uur (!) in dienst is van de stad en die meteen de kastanjes uit het vuur mag halen in een dossier dat al 2 jaar aanmoddert. Zijn opdracht? Bemiddelen in een onderhandeling waarvan het resultaat al vastligt. Fraai? Een punt dat altijd in besloten zitting had moeten behandeld worden, maar dat in de openbaarheid wordt gegooid waardoor meerdere personen mogelijk in diskrediet zijn gebracht? Menselijk? Uiteindelijk eindigde de raad zoals hij begonnen was. Met geroep. Respect voor de toeschouwers die het zo lang uithielden. Maar de enige vraag die ik me stel is: “Wie is hier nu eigenlijk beter van geworden?” Het antwoord moet ik je schuldig blijven. De lokale democratie is het in geen geval.

Maar belofte maakt schuld. We eindigen positief. Met de titel die in aanvankelijk in gedachten had. Want 2018 wordt een belangrijk jaar. Een jaar waarin we duidelijk maken welke richting we uit willen met onze stad, onze samenleving en onze democratie. Een jaar waarin we mogen kiezen. Maar ook een jaar waarin mensen hun nek uitsteken voor een menselijker, eerlijker en gezonder beleid.

En hoewel de politiek in dit stuk niet in een al te fraai daglicht staat en vele mensen daarom terughoudend zijn om zich politiek te engageren, zeg ik met volle overtuiging: uitgerekend op dit moment is het enige juiste antwoord om zelf het heft in handen te nemen en te tonen dat het anders kan. Of om het met de woorden van Kristof Calvo te zeggen: fuck de zijlijn en engagez-vous. Leve de politiek !

David Wemel

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden Stukken. Bookmark de permalink.