Politiek in Qlown Town

INGEZONDEN STUK
(Pieter Vanherpe)

KRONIEK VAN ONTROUW EN AFTAKELING

Hieronder wordt een relaas gegeven van een korte maar intense periode van partijpolitieke inzet door Catherine Waelkens.

Schrijver dezes is de echtgenoot van de “dramatis persona”.

Tijdens de gemeenteraad van de stad Kortrijk op 11 december 2017 is gebleken dat zowel de burgemeester Vincent Van Quickenborne als de schepen van financiën Kelly Detavernier niet alleen meesters zijn in het niet antwoorden op vragen van oppositieleden maar ook meesters in het intellectueel manipuleren van zaken die in het recente verleden zijn gebeurd.
De stadscoalitie verkeert duidelijk in een verkiezingsmodus en elk “onderdeel” (lees: deel uitmakende politieke partij) loopt op de toppen van zijn tenen.
In die context is het leuk schuld en fouten in de schoenen van anderen te schuiven.

Deze tekst is de neerslag van maandenlang denken en regelmatig wat schrijven en bijschaven.

De geschiedenis heeft ook haar rechten.

“De dwaas riep op het marktplein. Niemand sprak hem tegen. Aldus werd bewezen dat hij gelijk had.” (naar Dag Hammerskjöld)

Te veel mensen spreken alsof ze absoluut gelijk hebben, vooral als ze voor zich een groot forum hebben, zij het op de markt, zij het in de krant, zij het voor de televisie of eender welk medium dat een groot bereik heeft. En, hoe belangrijker de persoonlijkheid, hoe ruimer het forum en hoe minder tegenspraak…

Ik spreek niet tegen. Ik spreek gewoon en ik ben de enige die voor wat hier geschreven is, verantwoordelijk is.

De lezer zal zien en voelen waar de geloofwaardigheid te vinden is.

*

Bij het citeren van mails wordt ervoor gezorgd dat het niet bij uittreksel is.

Er zou al te snel door de lezer kunnen worden geopperd dat er geselecteerd zou zijn geciteerd.

*

Catherine Waelkens heeft zich in 2011 willen inzetten voor “de kracht van verandering” van de N-VA onder de leiding van Bart De Wever.

Ze werd niet zozeer aangesproken door het communautaire luik van het programma maar wél door de boodschap van verantwoordelijkheidszin.

Ook het langetermijnperspectief dat sprak uit het N-VA-programma, kwam in het Belgisch politieke landschap als verrassend en frissend aantrekkelijk over: de N-VA zorgt voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.

De N-VA is, vooral door de deelname aan de macht op federaal niveau een politieke partij geworden zoals de andere regeringspartijen en kandidaat-regeringspartijen.

*

Catherine Waelkens is met haar belangeloze inzet in en voor de N-VA van de ene ontgoocheling in de andere gesukkeld.

Wellicht is het precies door het belangeloze karakter van haar inzet, dat zij een breuk heeft veroorzaakt op het terrein van de partijpolitiek, waar nog steeds postjesjagerij, opportunisme, verloochening van waarden uit eigenbelang en machtsdrang, dolksteken in de rug…hoogtij vieren.

Ze is een vreemde eend in de politieke bijt gebleken.

De N-VA heeft de essentie van haar ideologie op het offeraltaar gelegd. Samen met die essentie zijn ook mensen die in de “kracht van verandering” hebben geloofd en er ook naar gehandeld hebben, geofferd.

Haar ingesteldheid en inzet hebben begin 2016 uiteindelijk geleid tot een breuk met de Kortrijkse Stadscoalitie (Open VLD, N-VA en SPa) en ook tot een definitief afscheid van de N-VA.

Voor Catherine Waelkens is het echter nooit een afscheid van de “kracht van verandering” geworden, in tegenstelling tot de houding van de N-VA zelf.

I.

DE AANGENAME AANVANG

Schrijver dezes, echtgenoot van Catherine Waelkens, was in 2011 professioneel in de onmogelijkheid om actief aan partijpolitiek te doen.

Schrijver dezes had (en heeft) veel sympathie voor Geert Bourgeois, stichter van de N-VA, en had veel sympathie voor Bart De Wever, voorzitter van de N-VA.

Catherine Waelkens geloofde ook in Bart De Wever met zijn bekoorlijk helder en verfrissend discours.

Het leek er warempel op dat de N-VA een echt nieuwe politieke partij was in de Belgische partijpolitieke woestijn van het moordende eigenbelang.

Bij inwinnen van nadere informatie bij Louis Ide, zette Catherine Waelkens in 2011 de stap in het bestuur van de N-VA-Kortrijk, waarvan Marniek Debruyne de voorzitter was en waarbij zij zich ook meteen warm welkom voelde.

Marniek Debruyne is van Roeselare afkomstig en was, mede op suggestie van personen uit N-VA-nationaal, verhuisd naar Kortrijk om er mee te werken aan de uitbouw van een Kortrijkse N-VA.

Het was er in het toenmalige N-VA-Kortrijk een zeer aangename groep: spontaan, vrolijk, optimistisch, Vlaams, veel gezond verstand…; jong en oud; wel wat te weinig dames.

II.

LIJSTTREKKER N-VA-KORTRIJK

De gemeenteraadsverkiezingen zouden plaatsvinden in oktober 2012.

Vooral in het laatste kwartaal van 2011 werd een intense zoektocht gevoerd naar een lijsttrekker. Het is hier niet de plaats om namen te noemen. Eén persoon (man) stond in de geest van velen op de eerste plaats maar haakte af.

Dit afhaken was een zware frustratie, omdat het nogal laat geschiedde.

Begin 2012 stonden immers alle andere politieke partijen in Kortrijk met een voorman paraat, behalve de N-VA.

Het plaatselijke bestuur voelde zich in feite verweesd.

Einde april 2012 heeft het bestuur beslist Catherine Waelkens als lijsstrekker aan te wijzen.

Deze aanstelling maakte in Kortrijk veel ophef: zij was de enige dame-lijsttrekker in Kortrijk, ze woonde nog maar een grote zes jaar in Kortrijk, ze had geen partijpolitieke ervaring…

Als persoon met klinkende diploma’s, moeder van zes kinderen, wekte ze echter zeer veel vertrouwen bij menig vrouwelijke en mannelijke Kortrijkzaan – zoals ook uit de resultaten van de verkiezingen is gebleken.

Wat echter gebeurd is in N-VA-afdelingen op vele plaatsen in Vlaanderen, is ook gebeurd in Kortrijk.

Er was te weinig volk in de sympathieke N-VA-herberg.

De breuk in de Volksunie had veel mensen doen weglopen.

De N-VA was voor talloze Vlamingen een aantrekkelijke partij: niet traditioneel, geen adepten van de achterkamerakkoorden, geen poen- of postjesscheppers, klare taal…kortom eindelijk de enig valabele partij voor de toekomst.

Bij gebreke van man- en vrouwkracht moest bijna alles herbegonnen worden.

Op die wijze zijn vele “nieuwe mensen” bij de N-VA terechtgekomen, ook in Kortrijk.

Er mag onderstreept worden dat de beste “nieuwe mensen” erbij zijn gekomen in de beginfase van de opgang van de N-VA, toen het succes van de N-VA nog niet in de sterren was geschreven.

Diegene die er later zijn bij gekomen (uit eigen beweging of opgerakeld door supra-gemeentelijke N-VA-cenakels) zijn in vele gevallen (uiteraard niet alle) opportunisten – wat trouwens later ook voelbaar is gebleken bij de nationale en federale postjesjagers en poenscheppers.

Op 2 mei 2012 is de aanstelling van Catherine Waelkens als lijsttrekker van de N-VA-Kortrijk met een persconferentie wereldkundig gemaakt.

Filip Daem was er ook aanwezig in zijn hoedanigheid van arrondissementeel voorzitter van de N-VA. Hij heeft er ook het woord genomen.
Catherine Waelkens heeft na de persconferentie een persoonlijke telefoon mogen ontvangen van Geert Bourgeois met verontschuldigingen dat hij er niet tijdig had kunnen zijn én met zijn warme felicitaties.

III.

DONKERE WOLKEN VANUIT BRUSSEL

Van dan af is het slecht beginnen te gaan.

Het komt schrijver dezes voor dat N-VA-nationaal niet heeft kunnen verkroppen dat de plaatselijke afdeling het initiatief heeft genomen om een lijsttrekker aan te wijzen. Kwestie van een ferme vinger in de pap te houden, nietwaar.

Autonomie van de plaatselijke afdeling is in de hoge N-VA-sferen een grote nachtmerrie.

Menige afdeling in ons land heeft de hard autoritaire trekken van N-VA-nationaal mogen ervaren.
N-VA-nationaal kan niet goed weg met de principiële autonomie van de plaatselijke afdeling. Desbetreffend is er een soort van “alles of niets”. Er kunnen hierbij tekeningetjes worden gemaakt. Met de komende gemeenteraadsverkiezingen zullen er nog meer tekeningetjes worden gemaakt. Hiervoor is het echter niet de plaats.

*

Catherine Waelkens heeft haar aanwijzing als lijsttrekker nimmer ervaren als een geschenk.

Van in den beginne heeft ze aan het bestuur en aan enkele daarbuiten gezegd dat zij bereid was een stap opzij te zetten voor een andere lijsstrekker, op voorwaarde dat hij of zij goed en degelijk zou zijn.

Andries Gryffroy die vanuit N-VA-nationaal als de aartsengel Gabriël werd gedropt in diverse N-VA-afdelingen, heeft de houding vanwege Catherine Waelkens een invulling gegeven die het best zou passen in zijn kraam als “meester-strateeg”.

Hij is inderdaad vergeten – zoals veel vergeten wordt door hoge heren van de N-VA (waarmee het gevaarlijk is kersen te eten) – dat Catherine Waelkens een voorwaarde heeft gesteld bij haar opzij stappen als lijsttrekker.

Aan velen heeft Andries Gryffroy gezegd dat zij zonder meer van het lijsttrekkerschap af wilde.
Catherine Waelkens is niet voor de grap lijsttrekker geworden.

Zij zag zichzelf als een waardige behoeder van de waarden die de N-VA toentertijd bleek voor te staan.
Zij zou graag een stap opzij hebben gezet voor wie het ook goed zou hebben gedaan. Nimmer heeft zij haar lijsttrekkerschap te grabbel willen gooien voor de eerste de beste.

BART DE WEVER OP RONDE VAN WEST-VLAANDEREN

Op maandag 18 juni 2012 heeft Bart De Wever met in zijn kielzog Liesbeth Homans en nog enkele anderen uit hogere N-VA-sferen, de ronde van West-Vlaanderen gedaan.
In één dag een hele provincie. Je moet het maar doen / durven.
Zo bezocht hij zelfs ook Kortrijk.
Aan het Groeningemonument stond hij naast Catherine Waelkens en enkele anderen. Hij heeft het woord genomen met een megafoon.
Catherine Waelkens had, als lijsttrekker, een tekstje voorbereid. Met zichtbare tegenzin heeft Bart De Wever de megafoon aan haar doorgegeven.

Hij heeft overigens die dag bijzonder weinig aan haar gezegd. Achteraf is duidelijk geworden waarom Bart De Wever terughoudend was om haar toe te laten een woordje te zeggen.

In een korte pauze tijdens dit hoge bezoek aan Kortrijk heeft Bart De Wever immers Rudolf Scherpereel ontmoet.
Catherine Waelkens wist van niets.
De voorzitter van de plaatselijke N-VA-afdeling, Marniek Debruyne, wist van niets.

Misschien wist Liesbeth Homans wél van iets, want ze heeft de hele tocht van het Groeningemonument naar de Grote Markt geen enkel woord gezegd aan Catherine Waelkens.

Het gesprek tussen Bart De Wever en Rudolf Scherpereel heeft niet lang geduurd – zo niet zouden “anderen” er uiteraard reuk van gekregen hebben – maar blijkbaar voldoende lang om de dan toch verstandige Bart De Wever voldoende te bekoren.

Op het eerste gezicht en na iets meer dan wellicht tien woorden heeft Bart De Wever zijn ‘fiat’ gegeven aan Rudolf Scherpereel.

Enkele dagen later, meer bepaald op zaterdag 23 juni 2012, heeft Andries Gryffroy Catherine Waelkens telefonisch medegedeeld dat Rudolf Scherpereel de nieuwe lijsttrekker van de N-VA-Kortrijk zou worden.

V.

DE NIEUWE LIJSTTREKKER

Voor Catherine Waelkens leek Rudolf Scherpereel op het eerste gezicht inderdaad een valabel alternatief.

Ze had hem ontmoet op een Unizo-gebeuren. Ze had hem aldaar gehoord in een toespraak.

Achteraf is gebleken dat Axel Ronse – Vlaams volksvertegenwoordiger en thans voorzitter van de N-VA-Kortrijk – zijn “ghostwriter” was.

Rudolf Scherpereel werd door de plaatselijke N-VA-afdeling voorgesteld op een persconferentie als nieuwe lijsttrekker. Ben Weyts was er eveneens, in zijn hoedanigheid van nationaal ondervoorzitter van de N-VA.

Catherine Waelkens was er ook en heeft een positief woordje gezegd.

De goede indruk van op het eerste gezicht, verdween evenwel zeer snel.

Rudolf Scherpereel bleek te denken dat, aangezien hij lijsttrekker was, de Kortrijkse N-VA-wereld aan zijn voeten zou liggen.

Catherine Waelkens werd bliksemsnel virtueel in de hoek gezet; dit is wat anders dan haar bereidheid om een stap opzij te zetten.

Rudolf Scherpereel bleek niet zozeer van slechte wil te zijn maar besefte niet dat de plaatselijke afdeling een geschiedenis heeft, met mensen en ideeën die niet noodzakelijk de zijne zijn.

Suggesties van Catherine Waelkens en anderen, hoorde hij aan maar vielen in geen enkele vruchtbare grond. In zoverre de suggesties afkomstig waren van Catherine Waelkens: ze kwamen inderdaad “slechts” van een dame. Voor bepaalde heren is het moeilijk de meerdere in een dame te kunnen zien.

Hij vervreemdde velen van zichzelf in het stedelijk N-VA-bestuur.

Wat hij blijkbaar wél kende was de sociale economie, waarvan er stellig een “livre de chevet” is in zijn woning.

Hij was blijkbaar dermate enthousiast voor en over de N-VA dat hij nog op de kiezerslijst stond van de CD&V om te stemmen over de samenstelling van de CD&V-kandidatenlijsten voor de Parlementsverkiezingen van 2013.

Bij zijn komst werd er aan het N-VA-bestuur een belangrijk “netwerk” aangekondigd. Van netwerk is er niet veel gemerkt.

Bij zijn komst werd er een “taskforce” voorspeld.

Blijkbaar werd de oude taskforce van de reeds aanwezige oude getrouwen bedoeld. Die zouden nog meer mogen werken maar thans voor Rudolf Scherpereel.

Er werden zelfs bijkomende financiële middelen in het vooruitzicht gesteld.

Wel, wel, wel.

Er zouden ook stemmentrekkers op de lijst voor de N-VA-Kortrijk worden aangebracht.

Wie ?

De oude N-VA-getrouwen waren bijzonder teleurgesteld .

Een aantal nieuwkomers waren tevreden, aangezien ze een nu eerder zwakke leider hadden, zodat ze hun aspiraties en hun pretenties konden botvieren – echter…krokodillen onder mekaar. Uiteraard bleven ze suiker aan zijn baard smeren tot…ergens begin schooljaar 2017-2018.

De basis voor een jarenlange chaos in de N-VA-Kortrijk was gelegd.

Met bijzondere dank aan de inspiratie vanuit N-VA-nationaal.

VAN KWAAD NAAR ERGER

Na de blijde intrede van Rudolf Scherpereel werd Catherine Waelkens systematisch buiten de politieke gesprekken gehouden.

Zelfs bij het opstellen van het partijprogramma voor het Kortrijkse N-VA-programma werd ze niet uitgenodigd.

Pas nadat ze een gerucht had van opgevangen van een “commissie” desbetreffend, mocht ze, uiteraard na haar vraag, erbij zijn.

Toen al heeft ondergetekende haar gesuggereerd de N-VA-pijp aan Maarten te geven.

Van verkennende gesprekken in het Kortrijkse partijpolitieke milieu waaraan Rudolf Scherpereel deelnam, werd ze niet op de hoogte gesteld, hoewel zij voordien hiervoor de basiscontacten had gelegd.

Een en ander was natuurlijk goed gezien: Catherine Waelkens afhouden van zoveel als mogelijk nuttige informatie. Op die manier creëert men voor zichzelf automatisch meer macht, ook en vooral tegenover de meer verstandige personen. Immers: kennis blijft nog altijd macht.

*

Bij de verkiezingen stond Catherine Waelkens als tweede op de lijst van de N-VA.

Op alle Kortrijkse partijlijsten stond een man als eerste. De tweede was (zoals wettelijk vereist) telkens een dame.

Van alle lijsten was de N-VA de enige waarop de tweede van de lijst, in casu Catherine Waelkens – meer stemmen had dan de derde op de lijst (: rond de 1.200).

Een dochter van haar gezin stond als jongere eveneens op de Kortrijkse N-VA-lijst en heeft meer dan 400 voorkeurstemmen behaald.

Een andere dochter stond op de N-VA-lijst van Anzegem.

De verkiezingen waren een redelijk succes voor de N-VA-Kortrijk.

De CD&V bleef de grootste partij (15 verkozenen).

Open VLD werd de tweede partij (9), de N-VA de derde (7) en de SPa de vierde (6).

Zij het met een kleine meerderheid, werd de Stadscoalitie gevormd met de Open VLD, de N-VA en de SPa.

VII.

SAMENSTELLING COLLEGE VAN BURGEMEESTER EN SCHEPENEN

De gesprekken die zijn gevoerd na de vastlegging van de (Stads)coalitie en waar het concreet ging over de verdeling van de bevoegdheden voor de respectieve coalitiepartners, waren een complete ramp voor de N-VA.

Catherine Waelkens had vooraf een documentje gegeven aan Rudolf Scherpereel.

Ze had bij elke materie vermeld over hoeveel centen het ging.

Ze had ook expliciet aan Rudolf Scherpereel gezegd dat ze zeer graag het OCMW en het sociaal beleid onder zich kreeg.

Catherine Waelkens heeft de nalatigheid begaan dat documentje en haar wensen niet mee te delen aan de toenmalige voorzitter van de N-VA-Kortrijk, Marniek Debruyne.

Rudolf Scherpereel was bezeten om de “portefeuille” die hij kost wat kost wilde bekomen: ondernemen, economie, werk, middenstand, markten, braderieën en foren… een portefeuille die een financiële inhoud heeft die zo groot is als die van de kerkfabrieken.

Met de belangen van de N-VA als dusdanig, laat staan de wensen van Catherine Waelkens, heeft hij geen rekening gehouden.

In de discussie die is gevoerd, heeft hij zich als overwinnaar gevoeld toen hij wist dat hij de door hem gewenste bevoegdheden zou krijgen… De rest kon hem blijkbaar worst wezen.

Vincent Van Quickenborne en Philippe De Coene hebben dan de mooiste stukjes onder zich verdeeld.

Als goede liberaal die de topfunctie van burgemeester op zich zag aankomen, heeft Vincent Van Quickenborne de grote buiging gemaakt in de richting van de socialist Philippe De Coene.

Het scheelde overigens niet veel of An Vandersteene, derde schepen voor de N-VA, verloor de bevoegdheid van sport aan de liberalen. Marniek De Bruyne heeft daar een stokje voorgestoken.

Schrijver dezes zou in die context en met die concrete resultaten van de onderhandelingen gewoon gezegd hebben aan de SPa en de Open VLD:

“ Bon, we zullen heronderhandelen. Zo niet mogen jullie zo hard als mogelijk lopen naar de CD&V maar voor ons is het op die manier NEE.

Maar ja… partijpolitiek komt neer op individueel prestige en postjesjagen.

Op die manier kreeg Catherine Waelkens financiën en kerkfabrieken.

De Open VLD en de SPa hebben gedacht dat zij een trouwe boekhouder zou zijn.

Het is hun duidelijk misvallen: een moeder van zes kinderen die bovendien een MBA heeft, laat zich (gelukkig) niet manipuleren en alleszins niet door socialisten en cryptosocialisten.

VIII.

PLAATS VAN CATHERINE WAELKENS

Er zijn aan de drie N-VA-schepenen vijf kabinetsmedewerkers toegewezen geworden.

Bij de keuze van de eerste drie kabinetsmedewerkers is Catherine Waelkens betrokken geworden; bij de aanstelling van twee kabinetsmedewerkers is zij geweerd.

Wat echter méér (eigenlijk minder) is: ze heeft geen enkele kabinetsmedewerk(st)er voor zich zelf mogen hebben.

Waarom overigens zouden Rudolf Scherpereel en An Vandersteene dit aan haar gunnen ? Ze is toch de slimste, kan meer dan hen lezen en schrijven en kan dus best werken zonder medewerker. Dit zegt veel over alle betrokkenen.

Ze bekwam ook het kleinste bureautje op de N-VA-verdieping van het stadhuis. Ze mocht nog van geluk spreken dat haar bureau zich niet op de gang bevond.

Rudolf Scherpereel en An Vandersteene, in hun N-VA-enthousiasme tegen Catherine Waelkens, waren meesters in de strategie van de voldongen feiten.

Dit is overigens ook een basiskenmerk (bedoeld wordt de ‘strategie van de voldongen feiten’) geworden van de Stadscoalitiepartners Open VLD en SPa, met als absoluut hoogtepunt (uiteraard dieptepunt in democratische ingesteldheid), Philippe De Coene.

Men is niet onredelijk wanneer men zich afvraagt hoe het mogelijk is dat Catherine Waelkens die zaken allemaal over zich heeft laten gaan.

Het antwoord is eenvoudig.

Zij is geen ruziemaker: “beter bedrogen te worden dan te bedriegen”.

Dit is blijkbaar een onbegrijpelijke houding in de politieke partijen.

Dat wisten Rudolf Scherpereel, An Vandersteene en nog anderen in het N-VA-bestuur.

Er is hiervan misbruik gemaakt.

Catherine Waelkens had zich echter van in den beginne moeten herinneren dat de heilige Thomas van Aquino ooit heeft geschreven dat de mens van nature geneigd is tot het kwade.

IX.

OPNIEUW N-VA-BRUSSEL

Door de partijraad van de N-VA-nationaal is op 12 januari 2013 beslist geworden het plaatselijke N-VA-bestuur te schorsen.

Ogenschijnlijk beperkte de reden tot schorsing zich tot een verregaande onenigheid in het Kortrijkse bestuur.

Achteraf blijkt dat ook een tweede reden aanwezig was: verdenking van financieel gefoefel. Ook was N-VA-nationaal door slechte geesten op de hoogte gebracht van een kiesfolder waar een groepje N-VA-kandidaten (waaronder Catherine Waelkens) in het vetjes was gedrukt en de rest in moeilijk leesbare letters; die slechte geesten hadden N-VA-Brussel ervan overtuigd dat de kosten voor die folder waren gedragen door de partijkas.

Van dergelijk gefoefel is geen sprake geweest maar dat heeft de N-VA-nationaal nimmer erkend.

De gelaakte kiesfolder is niet gefinancierd door de N-VA-kas maar door de kwestieuze kandidaten zelf.

N-VA-nationaal is zoals Fonzie in het onvolprezen “Happy Days”: het erkennen van fout in eigen hoofde, kent men niet, laat staan enige verontschuldiging of rechtzetting.

Catherine Waelkens heeft op die schorsing scherp gereageerd.

Het was de eerste maal dat zij haar lidmaatschapskaart van de N-VA in stukjes heeft gescheurd.

Ten opzichte van Catherine Waelkens heeft Andries Gryffroy gereageerd met de mededeling dat hij eens zou komen spreken, als hij eens zou voorbijkomen.

Hij is nu en dan in Kortrijk geweest maar heeft haar nooit persoonlijk bezocht, laat staan gesproken.

Dit ligt in de lijn van de politiek van heren van N-VA-nationaal: de verantwoordelijkheid leggen bij anderen, het veel beter weten dan die anderen en het vergeten dat ze in eerste orde zelf een doorslaggevende verantwoordelijkheid hebben in wat misloopt.

X.

VRAAGJES

Catherine Waelkens heeft zeer stipt en zeer correct de afdrachten van haar verloning uitgevoerd naar de N-VA toe.

Hierbij een expliciete vraag aan N-VA-nationaal: is dit ook gebeurd met de afdrachten vanwege Rudolf Scherpereeel en An Vandersteene ?

Inlichtingen zouden misschien kunnen bekomen worden bij Geo Verstichel, de toenmalige voorzitter van N-VA-Kortrijk.

Catherine Waelkens heeft – overigens ook samen met ondergetekende en hun dochter die op de Kortrijkse lijst heeft gestaan – meegewerkt aan het plaatsen van plakkaten en plakkaatjes, het plakken voor de verkiezingen, het weghalen van plakkaten, het weer proper maken enz…

Wie nog anders van de Kortrijkse partijbonzen ?

Toen Catherine Waelkens in een soort van verzoeningsbijeenkomst met Rudolf Scherpereel, Filip Daem (arrondissementeel N-VA-voorzitter) en Marniek Debruyne is samengekomen en opmerkte dat Rudolf Scherpereel wel opvallend weinig praktische zaken deed, heeft Filip Daem opgemerkt dat dit toch moeilijk kon gezien zijn sociale status.

XI.

VERKIEZINGEN KORTRIJKS N-VA-BESTUUR

Uiteindelijk zijn er op 3 maart 2013 verkiezingen gehouden voor een nieuw plaatselijk N-VA-bestuur.

Nog nooit zijn er tot op heden zoveel kiezers gekomen voor een plaatselijk interne verkiezing.

Er is sterk gelobbyd door twee zijden.

Er is inderdaad binnen de N-VA-Kortrijk langzaam maar zeker een tweespalt ontstaan. Aan de ene zijde waren er Geo Verstichel en Marniek Debruyne; aan de andere zijde Rudolf Scherpereel, An Vandersteene, Piet Lombaerts.

Het was een hoogdag voor de democratie.

Gezien het resultaat van die verkiezingen, was er geen sprake van een hoogdag in de ogen van N-VA-nationaal.

Reeds in de eerste stemronde haalde Geo Verstichel het voor het voorzitterschap, precies met van de helft + 1, hoewel er drie kandidaten waren.

Als leden van het bestuur werd een overgrote meerderheid van “aanhangers” van Geo Verstichel en Marniek Debruyne verkozen.

Catherine Waelkens heeft Geo Verstichel gesteund maar heeft steeds de eenheid voorgestaan en naar binnen toe, samen met Geo Verstichel en Marniek Debruyne voortdurend de verzoening voor ogen gehad.

Bij een en ander zij er onderstreept dat Catherine Waelkens met niemand in ruzie lag. Zij stond en keek ernaar en werd met de dag zieker van de intriges, uitschakelingstrategieën e.d.

Na deze bestuursverkiezingen werd Geo Verstichel door N-VA-nationaal aangemaand om vooralsnog geen enkele functie toe (secretaris, penningmeester…) toe te kennen in het nieuwe bestuur.

XII.

ALWEER N-VA-NATIONAAL

Daarop is het meest hallucinante gebeurd wat men zich kon voorstellen.

Geo Verstichel, Rudolf Scherpereel en Piet Lombaerts (tegenkandidaat van Geo Verstichel voor het voorzitterschap van de plaatselijke afdeling – tevens thans Voorzitter van de Gemeenteraad) werden ontboden op de zetel van de N-VA te Brussel.

Aldaar werden ze ontvangen door Ben Weyts (toentertijd nationaal ondervoorzitter) en Andries Gryffroy.

Aldaar werd hun gezegd dat deze en gene bepaalde personen moesten worden gecoöpteerd en dat deze en gene bepaalde personen in geen geval enige functie mochten hebben.

Dit is N-VA-nationaal.

Hoe zou de reactie van N-VA-nationaal zijn geweest als de tegenkandidaat van Geo Verstichel de verkiezingen had gewonnen en er een andere meerderheid als bestuursleden zouden zijn verkozen ?

Waarom werden Catherine Waelkens en An Vandersteene, nochtans allebei N-VA-schepenen, niet mee uitgenodigd door Ben Weyts ?

Nog een vraagje: hoeveel keer gebeurt het dat er een convocatie is van plaatselijke N-VA-bestuursleden op de partijzetel ?

Waarschijnlijk ook weer een of andere democratische bevlieging van N-VA-nationaal.

In alle geval is het een understatement te bevestigen dat N-VA-nationaal het niet eens was met de resultaten van de nochtans zeer democratisch gehouden verkiezingen.

Vanuit het nationale niveau werd opgeworpen dat het dan toch weinig democratisch is dat een belangrijke stroming nauwelijks zou vertegenwoordigd zijn in het bestuur.

Hierop kan geantwoord worden dat, indien er een verkiezing wordt georganiseerd om de koppen te tellen – zoals in casu het geval was – de koppen dan ook moeten geteld worden.

Als er chaos is – zoals er begin 2013 ook chaos was –, moet er weer orde komen.

Het “systeem” van verkiezingen is hoegenaamd niet abnormaal binnen de N-VA: in 2014 zijn er arrondissementele verkiezingen geweest, eveneens met telkenmale het halen van de meerderheid door de respectieve kandidaten en eveneens met de overgrote meerderheid in het bestuur die behoorde tot dezelfde strekking.

In dat geval is het dan ook steeds “erop of eronder”: de winnaars zijn de winnaars en de verliezers zijn de verliezers.

Bij de keuze tussen Bert Anciaux en Geert Bourgeois zijn trouwens ook de koppen geteld.

Trouwens, een wijze man die nog niet lang de deur heeft moeten vinden bij de N-VA, met name Prof. H.Vuye, heeft een drietal jaar geleden gezegd en geschreven:

Consensusdemocratie is schijndemocratie ”. Of is de N-VA het hiermee niet meer eens.

De houding van N-VA-nationaal doet me meer denken aan het Portugese corporatisme van wijlen Prof. Salazar dan aan wat anders, met inbegrip van de fascistoïde karaktertrekken ervan.

XIII.

DEMOCRATIE LIGT NIET VOOR DE HAND

Op 11 april 2013 heeft schrijver dezes een boze mail gestuurd naar Ben Weyts, toenmalig ondervoorzitter van de N-VA-nationaal.

Hierop heeft Ben Weyts kort geantwoord op dezelfde datum:

Excuus maar ik ben even met vakantie en kan uw bericht dus pas ten gronde beantwoorden volgende week – al zal Andries dat ongetwijfeld doen.  Toch dit; ik begrijp uw onvrede maar u begrijpt eveneens dat intern democratische, statutair correcte, oplossingen niet voor de hand liggen. Uw ongenoegen in zeer brede kring verspreiden lijkt me persoonlijk niet de meest productieve weg, voor uw zaak noch voor de partij in Kortrijk en daar buiten.
Met vriendelijke groeten,

(onderstreept door schrijver dezes)

Moet er nog zand zijn ?

De toenmalig nationaal ondervoorzitter schrijft dat er moet begrepen worden “dat intern democratische, statutair correcte, oplossingen niet voor de hand liggen.

M.a.w.: als de uitslag ons niet aanstaat zijn de statuten niet van toepassing.

Schrijver dezes herinnert zich in zijn rechtenopleiding wat verscheidene professoren hebben gezegd: “Clausules van overeenkomsten en statuten van rechtspersonen zijn er eigenlijk pas nodig wanneer er geen consensus is.”

Er was geen akkoord of consensus meer in de N-VA-Kortrijk. Er zijn verkiezingen georganiseerd. Zij zijn correct verlopen onder organisatie en toezicht van Filip Daem, arrondissementeel voorzitter, samen met de arrondissementeel secretaris.

De koppen zijn geteld.

De uitslag van de verkiezingen is echter blijkbaar niet bevredigend voor hoge heren van de N-VA en bijgevolg moeten de democratie, de statuten en tutti quanti worden opzijgezet.

Terloops: Ben Weyts heeft geen vervolg geschreven op zijn mail, hoewel aangekondigd.

Andries Gryffroy heeft nimmer nog contact gezocht maar dat wist de lezer al.

In die context heeft Catherine Waelkens moeten leven en werken als N-VA-schepen.

Een oud Vlaams Belanger vertrouwde schrijver dezes toe dat hij in het Vlaams Belang zoiets nooit heeft meegemaakt.

Van Prof. Salazar gesproken.

XIV.

GEDWONGEN COÖPTATIE

Op een bestuursvergadering van 29 april 2013 “moesten” een aantal mensen worden gecoöpteerd in het N-VA-bestuur van Kortrijk (zie hierboven).

In tegenwoordigheid en op aanzet van Andries Gryffroy (naast Piet De Zaegher, Filip Daem, Karel Maertens en Jeroen Dujardin) is de vergadering verplicht geworden om in eenmaal over een lijst van zes personen te stemmen.

Toen de meerderheid niet werd bereikt, werd een tweede stemming opgelegd, ditmaal over een lijst met vijf; hierop heeft er wél een meerderheid positief gestemd.

Dit alles nogmaals tegen de statuten: er moet immers statutair per kandidaat-gecoöpteerde worden gestemd mét telkens een bijzondere meerderheid.

Beste lezer, fantastisch nietwaar ?

Zoiets doet denken aan de Mensjevieken die door de Bolsjevieken opzij werden gezet maar dan toch (normaal) niet aan de N-VA, of toch ?

Wie niet wil lachen mag nu wenen.

Na (en tijdens) de coöptatievergadering van 29 april 2013 zijn vele bestuursleden vertrokken met achterlaten van hun lidmaatschapskaart van de N-VA.

Voorzitter Geo Verstichel heeft geduldig de kaartjes verzameld en ze achteraf rustig teruggegeven aan de betrokkenen.

Het geloof van Geo Verstichel was weliswaar aan het tanen maar het bestond nog.

XV.

TUSSENDOORTJE

In talrijke bestuursvergaderingen van de N-VA-Kortrijk werd een standpunt ingenomen dat aansloot bij dat van Catherine Waelkens toen zij nog schepen was.

Zij bracht dit over in het College van Burgemeester en Schepenen en diende dan teleurgesteld vast te stellen dat zij alleen stond.

De N-VA-schepenen Rudolf Scherpereel en An Vandersteene waren blijkbaar zeer kort van geheugen.

Ze hebben hiermee in eendracht met hun Open VLD-collega’s (meestal) rode gewaden aangetrokken.

XVI.

HET SOCIAAL RESTAURANT

De lezer wordt vooreerst de raad gegeven ook eens kennis te nemen van het artikel “Het sociaal restaurant” dat te lezen valt op de blog van www.kortrijk-vooruit.be.

Tegen heug en meug heeft SPa-schepen Philippe De Coene in 2015 een sociaal restaurant voor Kortrijk erdoor willen duwen.

Het “Plan Nieuw Kortrijk” vermeldt desbetreffend:

Verder onderzoeken we de oprichting van een sociaal restaurant waar betaalbare en gezonde voeding wordt aangeboden zonder in concurrentie te gaan met het marktaanbod. Dit sociaal restaurant werkt samen met de horecasector in het kader van opleiding tot knelpuntberoep.” (Plan Nieuw Kortrijk blz. 23).

De eigenlijke bouw / oprichting van een sociaal restaurant wordt er niet in vermeld. Uitsluitend is er sprake van een onderzoek.

Het sociaal restaurant zoals door Philippe De Coene gewild, was bijgevolg in genen dele verworven door een politiek akkoord.

Catherine Waelkens eiste een steekhoudend meerjarenplan van het OCMW, als voorwaarde voor haar instemming met een sociaal restaurant. Dit klemde te meer daar het alsdan voorliggende meerjarenplan niet strookte met de wettelijk opgelegde regels van de positieve autofinancieringsmarge.

Dit leidde tot een uitval van Philippe De Coene tijdens een voorbereidende vergadering van de coalitiegenoten van de OCMW-raad in de zin van: “Ik ben de schepen van financiën beu”.

Omdat Catherine Waelkens het been stijf hield, hebben

– Philippe De Coene ‘via’ of rechtstreeks

– Vincent Van Quickenborne ‘via’ of rechtstreeks en

– Rudolf Scherpereel

de arrondissementeel voorzitter van de N-VA, Filip Daem, gecontacteerd om de N-VA-troepen in het gelid te krijgen voor de goedkeuring van het sociaal restaurant.

Een en ander heeft geleid tot een bevel van de arrondissementeel N-VA-voorzitter aan alle Kortrijkse N-VA-mandatarissen om het project van Philippe De Coene goed te keuren.

De mail van 18 juni 2015 vermeldt desbetreffend:

Vanavond blijkt er in Kortrijk OCMW-raad te zijn, waar o.m. het aanstellen van ontwerpers van het volksrestaurant, de kinderopvang en het adm. Centrum voor het zorgbedrijf ter goedkeuring staat.

   Dit project moet zeker doorgaan. Hieromtrent kan, in uitvoering van de gemaakte afspraken, geen enkele discussie bestaan.

   Het sociaal restaurant staat nu eenmaal in het Plan Nieuw Kortrijk, dat mee door ons is goedgekeurd, en dient bijgevolg gerealiseerd. De beslissing die vanavond moet genomen worden kadert hierin, en sluit aan op de beslissing van 26 mei jl tot aankoop van de twee onroerende goederen in de Doorniksestraat.

   Dat over het exploitatiemodel nog moet overlegd worden, kan de beslissing van deze avond niet in de weg staan.

Ook bij de Open-VLD worden intern vragen gesteld naar meer inhoud, maar ook zij zullen hiervan in dit stadium, m.n. de fase beperkt tot de aanstelling van een ontwerper voor het gebouw, in elk geval geen punt maken.

   Jullie coalitiepartners hebben mij rechtstreeks gecontacteerd en zijn niet te spreken over de houding en de werking van de Kortrijkse N-VA, waarover trouwens verdere bespreking nodig is. Wij dienen ons tov onze coalitiepartners hierin alvast loyaal op te stellen. Ik reken er dan ook op dat onze mensen in de OCMW-raad dit voluit gaan ondersteunen, en verwacht daarvan onmiddellijk bevestiging.

Er zij op gewezen dat de arrondissementeel voorzitter vooraf geen enkel contact heeft opgenomen met Catherine Waelkens noch met Geo Verstichel (toenmalig voorzitter N-VA-Kortrijk).

Nadien heeft hij evenmin dienomtrent contact genomen.

Bij dergelijke contactneming zou hij meteen begrepen hebben dat Catherine Waelkens zich had neergelegd bij een sociaal restaurant maar dat zij dan toch eerst een aanvaardbaar financieel meerjarenplan van het OCMW wenste.

Dat een arrondissementeel voorzitter van een politieke partij op dergelijke wijze te werk gaat, is naar alle normen van management, ongehoord.

Welke legitimatie had hij ?

Men mag zich ook afvragen waar de uiteindelijke verantwoordelijkheden dan liggen: bij de arrondissementeel voorzitter van de N-VA ofwel bij de N-VA-schepen c.q. de N-VA-raadsleden ?

Waarom niet meteen een systeem op poten zetten waarbij elke beslissing van een plaatselijke N-VA-afdeling een voorafgaand “fiat” moet hebben van de arrondissementeel voorzitter ?

Schrijver dezes heeft de raad gegeven aan Catherine Waelkens om terstond ontslag te nemen en hieromtrent veel lawaai in pers en publiek te maken.

Het ontslag is er uiteindelijk toch gekomen, met name in november 2015, pas later begin 2016 bevestigd in de Gemeenteraad.

XVII.

ONTSLAG

Catherine Waelkens heeft ontslag genomen als N-VA-lid en als schepen.

Sindsdien zetelt ze als onafhankelijk gemeenteraadslid.

Vanuit N-VA-nationaal is er gevraagd geworden om lid te blijven van de N-VA en ontslag te nemen als gemeenteraadslid, zodat een N-VA-opvolg(st)er in haar plaats zou komen in de Gemeenteraad.

Als “tegenprestatie” werd een aantal bestuursfuncties voorgesteld in vnl. organisaties die de cultuur betreffen.

Zij heeft dergelijk aanbod afgewezen.

Zij stelde vast dat niemand van het nationale niveau, noch iemand van het arrondissementele of stedelijke niveau in de N-VA op de vingers zou worden getikt.

Van enig soort van verontschuldiging dan wel rechtzetting zou nergens sprake zijn.

Dit was voor haar onaanvaardbaar.

Zij heeft dan ook een en ander terecht beschouwd als een complete breuk: vaststelling van de ontrouw vanwege de N-VA tegenover haar.

Haar loyaliteit is niet beantwoord door N-VA nationaal.

Haar (laatste) brief aan enkele N-VA-personaliteiten eindigt als volgt:

Drie jaar geleden heb ik voor de gemeenteraad een eed afgelegd dat ik het belang van de stad zou dienen. Door me terug te trekken als gemeenteraadslid zou ik die eed niet nakomen. De mensen die ik in verscheidene kringen ontmoet, vragen me van niet op te geven. Het is niet zinvol dat u hierheen komt om me te overtuigen mijn gemeenteraadszetel op te geven. Met de energie die u heeft, kan u voor de idealen van N-VA meer doen. Het is voor mij ook uitgesloten dat ik u op mijn privé-adres ontvang. Het principe ‘nooit zaken doen met je vrienden’ had ik nooit mogen laten varen. Met de meeste achting.

Sommige mensen hebben de gewoonte een brief te eindigen met ‘vriendelijke groeten’ of ‘beste groeten’, terwijl ze dan – zoals de N-VA arrondissementeel voorzitter t.o.v. haar heeft gedaan – enkele alinea’s erboven virtueel de nek hebben omgedraaid van de geadresseerde.

Het N-VA-hoofdstuk is voor haar afgesloten.

XVIII.

N-VA-KORTRIJK NA ONTSLAG

Na het ontslag van Catherine Waelkens als schepen en meteen ook het vertrek uit de N-VA, zijn redelijk kort nadien ook Geo Verstichel (voorzitter van de afdeling Kortrijk) respectievelijk Marniek Debruyne (oud-voorzitter van de afdeling Kortrijk), opgestapt.

Het is uiteindelijk ook niet bij deze personen gebleven.

Aan de buitenwereld is door de N-VA-Kortrijk gemeld dat na deze ontslagen, thans de neuzen van de bestuursleden weer in dezelfde richting kijken.

Dergelijke mededeling geeft de indruk dat Catherine Waelkens aan de oorsprong van de conflicten en ruzies heeft gestaan. Niets is minder waar.

Zij is met niemand in de clinch gegaan of in ruzie gevallen.

Haar aanwezigheid en – al zeg ík het – haar wijsheid waren voor een aantal N-VA-krokodillen binnen en buiten het plaatselijke bestuur, er te veel aan.

De “voornaamsten” in het N-VA-bestuur van Kortrijk, zijn onder mekaar aan het schelden en verwijten gebleven.

Door een belangrijk figuur van de N-VA uit de Gemeenteraad van Kortrijk is verspreid geworden dat Catherine Waelkens een ruzie zoekend persoon en geen sociaal voelend persoon is.

De feiten én schrijver dezes spreken dit tegen.

De voormeld belangrijke figuur zelf is er overigens in geslaagd om op een bestuursvergadering positief te stemmen voor een kandidaat én voor de tegenkandidaat, bijgevolg voor de “kool en de geit”.

Moet er nog zand zijn ? (bis)

XIX.

Doet ondergetekende aan nestbevuiling of aan natrappen ?

Mijn nest is niet dat van de N-VA. Ik heb slechts één nest, met name mijn thuis.

Anderzijds trap ik niet na, tenzij U, lezer, van mening bent dat de schrijver dezes zich omtrent pietluttigheden druk maakt.

Ook de ondergetekende meent loyaal te zijn geweest.

Er is na de hierboven geschetste feiten geen enkele verontschuldiging geweest bij of na het ontslag, noch rechtstreeks noch onrechtstreeks, voor wat dan ook.

Eenmaal heeft een zeer hoog geplaatste N-VA-persoonlijkheid zich, midden in de crisis, verontschuldigd.

Ik was enthousiast – hoe kan een mens zo naïef zijn ? persoonlijk enthousiast zijn in een partijpolitieke aangelegenheid ? — en ik rekende op een langzame regeling – hoe kan een mens zo naïef zijn ? (bis) –.

Twee dagen later na die verontschuldiging, was er de vergadering door Andries Gryffroy georganiseerd met al wie “voor wie het goed meent met de N-VA”… Geo Verstichel, Marniek Debruyne en Catherine Waelkens wisten van niets.

Uiteraard heeft Andries Gryffroy geen voorafgaand noch navolgend bezoek gebracht aan Catherine Waelkens.

Ben ik niet loyaal ?

Ik kan slechts loyaal blijven ten opzichte van wie ook loyaal is.

EPILOOG

Wat later hebben Geo Verstichel en Marniek Debruyne, respectievelijk voorzitter en gewezen voorzitter van de N-VA-Kortrijk, inderdaad ontslag genomen uit de N-VA.

Een klein jaar later heeft de jongerenvoorzitter van de N-VA-Kortrijk ontslag genomen.

Een aantal Kortrijks persoonlijkheden hebben eveneens vroeger of later de N-VA-plunje aan de haak gehangen.

Een nieuwe politieke beweging heeft in oktober-november 2016 het licht gezien, “Kortrijk Vooruit”.

Pieter Vanherpe

Kortrijk, 14 december 2017

Dit bericht is geplaatst in Ingezonden Stukken. Bookmark de permalink.