De jarretellen van Anouk

Vincent Van Quickenborne over het burgemeestersambt

Van straatfeest naar barbecue … en tussendoor besturen

Vincent Van Quickenborne is, naast burgemeester en parlementariër, ex-advocaat, ex- senator, ex-staatssecretaris en ex-vice premier. Hij is hoogopgeleid in de rechten en deed zijn humaniora aan het jezuïetencollege St Barbara te Gent omdat in Kortrijk geen school elitair genoeg was. Vincent heeft nationale politieke ervaring zat. In de grootstad Kortrijk kent Van Quickenborne elke inwoner bij de voornaam. Dankzij Kortrijk Spreekt. Vincent wil vooral een burgemeester tussen de mensen te zijn.

Van Quickenborne heeft niets onderschat aan het burgemeesterschap. Al blijft het een eeuwige discussie met zijn vrouw Anouk over wanneer en hoe vaak hij thuis is. Bij die opmerking verschijnt een grijnslach op zijn gezicht. Er zijn wel zaken die hem positief hebben verrast. Zo slaagt hij er in om persoonlijk contact te hebben met de doordeweekse Kortrijkzanen. Elke maandagochtend doet de burgemeester zijn toer op de Maandagmarkt waarbij hij aan het viskraam van den Hollander met een brede smile iedereen de hand schudt en daarna, als laatste in de rij, twee gerookte haringen bestelt. Dat contact is zeer belangrijk. Vincent trekt ook de godganse zomer lang van straatfeest, buurtfeesten, evenement, naar barbecue en trouwreceptie en probeert intussen via zijn mobieltje de stad te besturen, alles goed op te volgen en vragen van doodgewone Kortrijkzanen te beantwoorden. Hoe meer buurtfeesten en verenigingen, hoe meer verbinding in zijn stad. Daaraan herken je een goede burgemeester, zegt hij en wie zal hem tegenspreken ? Ook ’s avonds is hij altijd onderweg. Vrije dagen kent hij nauwelijks, wat moeilijk is voor zijn vrouw Anouk, het evenwicht in zijn gezinsleven en de combinatie met de politiek. Elke zondagavond overloopt Vincent met Anouk hun beider agenda. Altijd een zwaar twistpunt op zondagavond want ook Anouk heeft haar professionele bezigheden als druk gesolliciteerd sexylingeriemodel voor frivole herenboekskes. Anouk gaat met haar man nooit mee naar society-recepties of andere avondlijke drink- en braspartijen. Dochter Beau de Courtrai is één jaar en vijf maanden en Vincent wil nu tijd vrijmaken voor het concipiëren van een tweede kind, want hij is niet meer van de jongste. Dat moet lukken op een zondagavond na het uitklaren van de agendabesognes en het bekijken van een softpornofilm. Daarna wil hij een ei over de voortplanting slaan. Twee is genoeg. Vincent probeert een postmoderne man te zijn, geen slaafse huisman, geen slapjanus of pantoffelheld, en een deel van de gezinstaken op zich te nemen: bijvoorbeeld een luier verversen, de poep afkuisen, eten geven en met de blokkendoos spelen. De job van burgemeester is druk, druk, druk, maar ook flexibel. Hij kan tussendoor wel eens een uurtje vrijmaken om Beau van bij de crèche weg te halen en wat tijd thuis met het kind te spenderen. Ook al moet hij ‘s avonds altijd weer weg naar vergaderingen, redevoeringen, drinkgelagen, vernissages en recepties. Anouk is totaal niet geïnteresseerd in politiek, meer zelfs, zij hààt de politiek, en dat bazuint Vincent graag uit in de gazetten en hij vindt het best oké. (Anouk heeft te weinig studies gedaan om de finesses van het politiek hondenleven te vatten). Dan kunnen ze thuis over andere dingen van gedachten wisselen en een keer of twee per maand de liefde bedrijven. Meestal gaat het dan, na de liefde, over de VeeKaa, over feminisme en seksisme in de politiek en daarbuiten, over het glazen plafond, de mannenmishandeling, het maandelijks netto gezinsinkomen en hoe dat de hoogte in te drijven, over de sexylingeriebusiness en het mannelijk machtsmisbruik en de ongewenste intimiteiten in de branche, tenslotte over de bouwplannen voor de boerderette aan de Leie. Een hele boterham om de gezellige zondagavond zonder te veel ruzie af te ronden. Want ’s anderendaags is het weer maandag, werkedag.

In die vijf jaar dat hij burgemeester is, is er nog nooit iemand aan zijn deur komen bellen en daar is Vincent een beetje ongelukkig over. Hij voelt zich als burgervader in de steek gelaten door de proletarische Kortrijkzanen met problemen. Hij wil daar iets aan doen en daartoe een reusachtig Welkom plakkaat aan zijn venster hangen met Anouk in sexylingerie erop. Een inval van jewelste !

Vincent vindt dat zijn job als burgemeester best te combineren valt met zijn parlementair mandaat. Hij gaat twee dagen per week naar Brussel en overnacht in een eenvoudige studio in de Dansaertwijk op kosten van de partij. Al de andere dagen zit hij in Kortrijk. Beide functies vullen elkaar aan. En het is ook goed voor zijn inkomen, want zonder bijkomende parlementaire wedde vervalt de burgemeester algauw in het statuut van armoedige proleet. Met een burgemeesterswedde van nauwelijks 6.000 euro netto per maand kan Vincent zijn gezin niet boven water houden. Al brengt Anouk met haar sexylingerie bijkomend zaad in ’t bakske. Maar dat is voor de afbetaling van de lening van de bouwgrond van 500.000 euro. Gelukkig bracht de pamperrekening van Beau veel op. Gecumuleerd met zijn parlementair zitje casht Vincent zo’n 10.000 per maand en dat begint te gaan. Hij voelt zich trouwens een betere burgemeester door zijn werk in Brussel en omgekeerd. In het parlement kan hij met praktijkkennis spreken over open en verdoken armoede, radicalisering en camera’s met gezichtsherkenning. In Brussel verdedigt hij ook met verve de pensioenbelangen van de werkloze Kortrijkse 51-plussers.

Dat hij volgens Stefaan De Clerck in Kortrijk op een maffieuze wijze aan de macht kwam, wil hij niet ontkennen, dat is politiek, daarop wil Vincent niet terugblikken. Hij blikt vooruit. De mensen van Kortrijk zullen hem beoordelen op wat hij voor hen heeft gedaan en niet op de nachtelijke Damier-gesprekken met De Coene en Cie, wat vijf jaar geleden bij nacht en ontij is gebeurd, zo denkt hij. Politiek is van de mensen en is niet voor doetjes, moraalridders, politieke puriteinen en zwakkelingen, denkt Vincent verder. Vincent werd hard door het slijk gesleurd, bespot, verwenst en met onthoofding bedreigd. Hij werd onbekwaamheid, verregaande meegaandheid en zelfs een vorm van corruptie aangewreven in het fel betwiste dossier van het zogenaamd Volksrestaurant van schepen De Coene, een speeltje waar 15 miljoen mee gemoeid is, allemaal op te hoesten door de doordeweekse Kortrijkzanen. Dat laat littekens na, maar Vincent is finaal blij niet gezwicht te zijn voor de lasterpraatjes en doodsbedreigingen van de tegenstrevers. Steun van de modale Kortrijkzanen, van zijn vader en zijn moeder, zijn therapeute, zijn fb-vrienden en van Anouk hebben hem er bovenop gehaald.

Of Vincent in 2018 weer meedoet voor de burgemeesterssjerp moet hij nog uitmaken, zegt hij. Als burgemeester moet men zich volledig engageren. Zijn voorkeur gaat naar een hogere roeping met een betere wedde, zoals minister of eerste minister. Maar het is hoogst onzeker of Vincent daarvoor in aanmerking komt in 2019. De ministerposten zijn zeldzaam en duur. Maggie en Alexander zullen niet opzij gaan staan voor Vincent en dat beseft hij maar al te goed. Hij moet dus kiezen en die keuze heeft hij al lang gemaakt, maar hij houdt ze nog geheim. Na advies van Anouk zal hij voor de zekerheid gaan : het burgemeesterschap gecumuleerd met een parlementair zitje. Men wordt er niet steenrijk van, maar een convenabel inkomen is voor jaren verzekerd. Vincent wil de spanning over zijn beslissing erin houden. Pas in het voorjaar van 2018 wil hij daarover klare wijn schenken, en tijdens een grote mediashow zijn beslissing bekend maken.
De strategie van een uitgekookte opportunist.

De bouwplannen voor de boerderette langs de linkeroever van de Leie kunnen dan eindelijk in een nieuwe fase treden.

14 oktober 2018 wenkt !

Dit bericht is geplaatst in Satire. Bookmark de permalink.